Departamento de Orientación do CEIP "Otero Pedrayo": marzo 2009

martes, 31 de marzo de 2009

Contos para durmir

Na páxina http://cuentosparadormir.com/ atoparás centos de contos infantís para educar en valores.

Os contos están clasificados por valores: alegría amabilidad amistad amor aprendizaje autocontrol bondad buen ejemplo buen humor buenos modales caridad colaboracion compañerismo compartir comprension compromiso comunicacion confianza consideracion constancia creatividad cuidado cuidar la naturaleza deportividad discrecion educacion envidia esfuerzo esperanza franqueza generosidad gratitud honestidad honradez humildad ilusion imaginacion ingenio integracion libertad limpieza miedo obediencia optimismo orden paciencia paz perdon perseverancia positividad respeto responsabilidad sinceridad superacion tenacidad timidez tolerancia trabajo en equipo urbanidad valentia

Tamén están clasificados por personaxes e elementos: abuelitas alumnos amigos ancianos animales arboles aventuras bosques brujas brujos caballeros caperucita castillos cazadores clases colegios colores concursos cuevas deportes el-campo el-mar elefantes fantasía hadas hechizos hormigas insectos instrumentos-musicales juegos juguetes la-selva lobos maestras maestros magia magos mamas monos monstruos niñas niños nubes padres pajaros papas patos peces pobres princesas principes profesores ríos ratones reinos reyes ricos sabios tesoros verduras

Ten diferentes apartados: cuentos clasificados por valores Lista de cuentos Últimos publicados Cuentos más valorados Colecciones Audiocuentos Cuentos clásicos Educar con cuentos Ideas y Trucos para educar

En definitiva, unha páxina moi, pero que moi interesante

sábado, 28 de marzo de 2009

O MEU PRIMEIRO SUSPENSO

Un día calquera poden romperse os sonos de os pais respecto de os seus fillos. Isto é o que sucede cando o fillo trae o primeiro suspenso.


Pode que ata agora as notas escolares do fillo terían sido excelentes e de súpeto chega primeiro suspenso. Rómpese cunha costume, tal vez unha rutina positiva no comportamento do fillo, que os pais non rematan de entender e encaixar como é debido.

O máis probable é que ese primeiro suspenso poida estar causado por moi diversos motivos:
  • porque o neno descoidouse na preparación desa materia;
  • porque, sinxelamente,non se entende con a profesora;
  • porque non tivo a sorte suficiente nas preguntas que lle fixeron na última avaliación;
  • ou acaso porque esa materia non lle gusta, bloquéase cando se pon a estudala.

Outras veces o suspenso aparece no fillo no marco dun rendemento académico moito máis pobre. É, dende logo, o primeiro suspenso, pero...non o único nesta primeira avaliación. Ese suspenso vén trabado a outros, sexan estes moitos ou poucos, sen que os pais saiban a que aterse. O seu fillo, dende logo, é intelixente, simpático, dócil e parecía moi aplicado. Enténdese menos, por iso, o fatal resultado de esta primeira avaliación.De aquí que os pais decidan consultar cos profesores do seu fillo, por se tivese algún trastorno que explique ese desastre escolar, e así tratar de poñerlle remedio. Son pais que oíron falar de dislexia, atraso mental, trastornos da atención, hiperactividade,etc., e comezan a sospeitar se non estará aí a causa de que o seu fillo suspenda.

Noutros fillos, o primeiro suspenso aparece moito máis tarde. É o caso, por exemplo, do fillo maior que sempre obtivo moi boas notas e deu co seu modo de conducirse un bo exemplo aos seus irmáns: tamén nisto do estudo. Pero un día inesperado preséntase na casa co primeiro suspenso. Aos pais estráñalles moito este resultado, pero non acertan a entender -despois de preguntar o fillo unha e outra vez acerca do que pasou-, cal poida ser a súa causa. É posible que ese fillo tivese un conflito cos seus compañeiros, se namorase ou tal vez lle deixase a rapaza coa que saía.

Que é o que sucede na familia cando os fillos suspenden? Como responden os pais ante o suspenso dun fillo? As respostas e comportamentos a estes sucesos adoitan ser moi variadas e non todas elas se dirixen como debesen á solución do problema.
Cando os fillos suspenden, a familia polo xeral se alborota, entra en conflito e se enrarece. As reprensións, os "sermóns", os castigos, os xestos desaboridos, as malas caras, as correccións en público sucédense como un torrente que se precipita sobre o fillo que suspendeu, que queda así anegado, culpabilizado e confundido. En realidade, o fillo suspendido non sabe como responder, dado que unha parte do seu corazón o fai notar que os seus pais teñen razón. Pero, ao mesmo tempo, dóese deses excesos aos que tal vez considera, por ser esaxerados, como inxustos.
A dor dos pais ante o primeiro suspenso dun fillo ten moito de obxectivo, certamente, pero tamén está cargado de moitas consideracións subxectivas, non sempre acertadas.

Se o suspenso acontece no fillo maior, os pais pensarán que, con toda urxencia, han de esforzarse en corrixilo, co fin de que os demais fillos non sigan o mal exemplo.
A imaxinación dos pais adoita magnificar a importancia do primeiro suspenso. Hai pais que o viven como unha deshonra ou unha desgracia familiar. O suspenso do fillo -así pensan algúns pais- arruína o prestixio da familia. Son pais que poden chegar a avergonzarse dos seus fillos, probablemente porque con anterioridade se adornaran coas cousas boas deles.
Nese caso, son pais que viven, a causa dese suspenso, unha gran traxedia. E proxectan no futuro unha mera anécdota curricular -que dende logo hai que tratar de corrixir-, da que non hai que sacar tan funestas consecuencias.
Un fillo non debería ser medido polos seus pais por só as cualificacións que obteña. Sen dúbida ningunha, as notas son algo importante, porque máis alá das súas limitacións, constitúen un indicador, relativamente obxectivo, de como vai ese fillo (se se esforza por traballar ou non, se é constante ou non no que se propón, se dispón de capacidade para vencerse a si mesmo, se tolera ou non as frustracións, etc.).Pero as cualificacións non son o único modo de manifestar o que o fillo é. As cualificacións non constitúen a mellor fotografía -e a máis completa- da persoa do fillo.Valorar o fillo unicamente polas notas que obtén é un tremendo erro. As notas escolares hai que tomalas polo que son e valen: un aspecto, sempre parcial, que manifesta certas peculiaridades do fillo, da vida dun fillo, por outra parte, en continua evolución. Facer das notas o único criterio para a cualificación do fillo constitúe un erro tan xigante coma se os fillos cualificasen os seus respectivos pais unicamente pola contía dos seus ingresos económicos.

Doutra parte, a familia non debe presentarse ante a comunidade como un todo único, cuxo prestixio resultante sexa a suma dos prestigios ou desprestixios académicos de cada unha das persoas que a integran. A familia non é unha "sociedade de bombos mutuos" e moito menos unha empresa cuxos valores -sobre todo os académicos, que son os máis difíciles de evadir e ocultar ante a mirada de curiosos e estraños- coticen na bolsa cultural.
Ante o primeiro suspenso o que os pais han de facer ante todo é non dramatizar, non apelar a "os sacrificios que fai o teu pai para que ti estudes", non descualificar de forma absoluta o fillo e culpabilizar o en extremo. Cando se procede así, os pais equivócanse: tomaron a parte (o rendemento escolar ou académico) polo todo (a enteira persoa do seu fillo); contribuíron a que o fillo diminúa a súa autoestima e empobreza o seu nivel de aspiracións; e é probable que estean a condicionar no fillo a aparición dun concepto negativo de si mesmo (autoconcepto).

O postulado economicista e erróneo de "tanta vales canto tes" foi aquí substituído polo de "tanto vales canto valen as túas cualificacións" e, de momento, en nada máis. Este reducionismo no que se incorre non se compadece do fillo, nin lle fai xustiza, nin lle axuda a resolver.

O primeiro suspenso -estamos de acordo niso sería mellor que nunca se tivese producido. Pero unha vez que a súa aparición constitúe un feito irremediable, hai que tratar de sacar del o mellor partido posible. Son moitas as vantaxes que do primeiro suspenso poden derivarse tanto para o futuro profesional do fillo e a súa enteira persoa coma para a totalidade da familia e a sociedade.
O primeiro suspenso constitúe, que dúbida cabe, unha das primeiras e máis importantes situacións en que o fillo se encontra ante unha frustración persoal. Un suspenso non é outra cousa que a avaliación negativa acerca dunha aprendizaxe determinada sobre unha materia, cuantificada de forma numérica e convencional e, polo momento,nada máis.Este é o seu significado obxectivo. Pero sacar un suspenso é tamén moito máis que iso para o alumno que o obtén (significado subxectivo). Suspender é sinónimo de ser valorado de forma negativa na aprendizaxe realizada (criterio obxectivo), por cuxa virtude a mesma persoa queda cualificada en algo parcial -non na súa totalidade- de forma negativa (criterio subxectivo). Suspender unha materia é por iso en certo modo suspender parcialmente o propio Yo, ese Yo que cada persoa ama por enriba de calquera outra cousa.
Importa moito para o fillo que os pais o ensinen a afrontar esa experiencia frustrante. Para iso é moi conveniente que se individúen e illen ata chegar a identificar as causas por cales se produciu o suspenso. Este é o primeiro paso que hai que dar para a resolución do conflito En segundo lugar, é conveniente ensinalo o fillo a distinguir entre o suspenso na aprendizaxe desa materia e outras moitas cousas máis importantes que esa, que en nada han de cambiar por iso. Refírome, claro está, ao que o fillo vale por si mesmo, aos seus numerosos trazos positivos (xenerosidade, preocupación polos demais, espírito de sacrificio, amizade, etc.), e ao moito que os seus pais lle queren, con independencia do resultado escolar obtido.

A persoa é sempre moito máis que o que as súas accións e omisións valen. A persoa dispón sempre no seu haber de máis trazos positivos que negativos. Por iso constitúe un rudo erro pedagóxico magnificar os segundos e que se lle esquecen os primeiros. Grazas precisamente a eses variados e numerosos trazos positivos de que dispón é como o neno pode superarse a si mesmo, ao tratar de superar na seguinte avaliación ou convocatoria o actual suspenso. Un suspenso, dende esta perspectiva, é apenas un obstáculo, unha nova meta que se lle presenta, un reto que é preciso afrontar e alcanzar a resolver, co fin de crecer e madurar, é dicir, co fin de ser un mesmo, de sacar de si mesmo a mellor persoa posible.
Doutra parte, hai que entender o feito de que os pais se contraríen ante a chegada do suspenso. Pero sen xamais confundir esa contrariedade co afecto que experimentan polos seus fillos, afecto que en modo ningún han de ser alcanzados por este suceso. Sinxelamente, porque eses afectos son incondicionados e non poden estar subordinados ás cualificacións que obteñan os fillos.

Os pais poden servirse tamén do primeiro suspenso para crecer en tanto que pais. É posible que se tivesen estado máis atentos ás tarefas de aprendizaxe dese fillo, tal suspenso non se tivese producido.Como pais teñen deber de saber que é o que aprenden os seus fillos e que dificultades encontran nesas aprendizaxes. Non se trata tanto de que o pai substitúa o profesor na tarefa de ensinar o seu fillo, coma de que os pais se ocupen tamén -en lugar de só se preocupar- destes aspectos. Cada un ha de responder do cumprimento da súa misión.

Ao profesor corresponde o ensino desa materia, pero tamén o seguimento da aprendizaxe de cada alumno e tratar de motivar máis a quen máis necesidade teñen diso. Pero estas funcións dos profesores en modo ningún exclúen ou substitúen as que son propias dos pais.Os pais, en cambio, han de acompañar os seus fillos nas aprendizaxes que realizan; os pais han de compartir con eles os seus obstáculos e dificultades e axudalos a resolvelas na medida das súas posibilidades; os pais han de dar tamén exemplo aos seus fillos, estudando algunha que outra vez -en presenza dos fillos para mellorar así o desempeño das actividades profesionais en que se ocupan. Isto demostra que os pais non o saben todo, ao mesmo tempo que no fogar crea un clima favorable para o estudo. O ideal é que tamén os pais teñan que estudar de cando en vez, e que nisto sexan tamén un exemplo próximo e frecuente para os seus fillos.

En cambio, sería un erro supoñer que con cada exame que cada fillo realiza -e terán que realizar miles ao longo das súas vidas-, toda a familia se examina e resulta aprobada ou suspendida. Isto en absoluto é certo, por moito arraigamento social que tal práctica aínda teña nalgunhas familias. Doutra parte, é lóxico que na familia se note eses períodos de maior tensión xeneralizada, como consecuencia dos exames que realizan os fillos. Pero, enténdase ben, son os fillos e só eles os que se examinan.
Aos pais -nestes períodos en que ás veces se produce unha especial tensión- son outras as obrigas que lles corresponde. Así, por exemplo, a de descargar a atmosfera de traxedia que, con farta frecuencia, envolve a estas situacións; animalos a que conseguirán o resultado que se propoñen alcanzar, porque valen e están a traballar forte; evitarlles toda sensación de angustia, temor ou rexeitamento ante as probas que van realizar; afirmalos no que valen e confiar neles, ofrecéndolles a seguridade da que tanto necesitan nesas circunstancias; ter algún detalle nas comidas ou na sobremesa, que aos fillos lles guste e aprecien, de maneira que produza certo alivio na ansiedade flotante que invade o fogar.

Aínda que os fillos que suspenden teñan que abreviar as súas vacacións, a causa dos suspensos obtidos a familia na súa integridade non ha de castigarse a ela mesma e quedar sen vacacións. Ademais, en moitas situacións, non é conveniente que os fillos "queden sen vacacións". Tamén é conveniente que eles descansen, aínda que máis brevemente sen teñen de emprender de novo a preparación dunha materia.
O ideal é axudalos a organizarse mellor, de maneira que descansen uns días e que -unha vez foron motivados para comezar a estudar outra vez- reemprendan os seus traballos. Ao que se aprecia, tamén os suspensos poden axudar a crecer a fillos e pais.
Trátase de non dramatizar o que apenas é unha anécdota, importante si, pero á fin unha mera anécdota, na vida de fillos e pais. Os suspensos son cousas dun instante; o crecemento e a madureza persoal asunto de toda a vida; a sabedoría dos pais como educadores unha cuestión para a eternidade.

CONSEJERÍA DE LA FAMILIA Y ASUNTOS SOCIALES DE LA COMUNIDAD DE MADRID
GUIAS DE LA FAMILIA EN MOMENTOS DIFÍCILES
AUTOR: DEPARTAMENTO DE PSICOLOGÍA DE LA UNIVERSIDAD DE SAN PABLO
DIRIXIDO: CATEDRÁTICO DE PSICOPATOLOXÍA: AQUILINO POLAINO-LORENTE

miércoles, 18 de marzo de 2009

UN SOÑO IMPOSIBLE

Un video para reflexionar.
Unha muller soña que todos os membros da súa familia colaboran por igual
PARTE I

PARTE II

lunes, 16 de marzo de 2009

APRENDER A ESTUDIAR

Raúl Martínez, mestre do colexio "Villa de Móstoles" ten unha páxina impresionante na que "ensina a estudiar".
A páxina é moi interactiva e contén os seguintes apartados:
  1. Consellos xerais

  2. Test: estudias ben?

  3. Estudiar letras e naturais

  4. Estudiar mates e idiomas

  5. Como tomar apuntes

  6. Técnicas de lectura

  7. Subliñar e anotar

  8. Esquemas e resumos

  9. Técnicas sobre a memoria

  10. Concentración e motivación

  11. Chega o exame

  12. Elaborar traballos

  13. Exposicións orais

  14. Conseguir información

  15. Selectividade, reválidas,..

  16. Xogo dos 7 erros

  17. Aprobar sen estudiar

  18. Pais e mestres

  19. Enlaces e bibliografía

  20. Imprimir e descargar

  21. Mellorar a lectura

As que están en negrita conteñen actividades prácticas

Pica na imaxe para chegar a páxina de Raúl Martínez


viernes, 13 de marzo de 2009

COMPETENCIAS BÁSICAS

Nos últimos tempos, a nosa sociedade sufriu importantes cambios que demandan tamén respostas diferentes na formación dos futuros cidadáns. Dentro do marco europeo conseguiuse un consenso sobre as finalidades dos sistemas educativos: os nosos alumnos e alumnas deben alcanzar ao rematar a súa escolaridade obrigatoria unha serie de competencias fundamentais para desenvolverse nunha sociedade cambiante e para construír un futuro participativo e democrático: AS COMPETENCIAS BÁSICAS
Esta nova orientación pode, e debe, mellorar o curriculo e os procesos de ensino e aprendizaxe, e supón un reto ineludible para os docentes, que comeza por un novo proceso de formación e reflexión sobre o traballo que se está a desenvolver nas aulas.
Nos centros educativos se está a reflexionar en torno ao traballo en competencias básicas:

  • como traballalas,

  • como afectará ao currículo,

  • como avalialas

  • que incidencia terá na organización escolar...

Dende este Blog, queremos facilitar esta reflexión a través dos videos da Conferencia de José Moya (profesor da Facultade de Educación na Universidade de Las Palmas de Gran Canaria e participante en multitude de programas de investigación ) no CEP de Granada (Centro do Profesorado de Granada).



¿Poden as Competencias Básicas mellorar o currículo real dos centros educativos?



¿Qué podemos entender por competencia?



Criterios para chegar a un acordo: oito tipos de aprendizaxe.



Competencias básicas y comportamientos.



¿Unha competencia pódese adquirir no ámbito educativo?



Avaliación das Competencias Básicas

martes, 10 de marzo de 2009

COMO AXUDAR A ESTUDIAR AOS NOSOS FILLOS E FILLAS? (I)

Alimentación, sono, outros
1º.- Que os nenos durman o suficiente
*Tres anos…………10-14 horas
*4-5 anos……………9-13 horas
*+6 años………………9-12 horas
2º.-Almorzo apropiado
*Levantarse con tempo suficiente
*Converter o almorzo en rutina familiar
*Mandar algo de comida para o recreo
3º.-Outros. (provocan fatiga, falta de concentración)
*Vixiar a visión neno/nena
*Controlar a postura

Manter unha boa comunicación co neno/a
Escoitar e falar sobre os estudios. Manter un equilibrio entre a confianza e a esixencia evitando caer na presión continua ou a permisividade. Para conseguir isto se aconsella:
1º.-Que sexa un tema de conversación máis.
*Prestarlle atención sempre que nos fale do tema.
*Facerlle preguntas abertas. ¿Qué tal hoxe no cole? ¿Cómo levas os estudios? ¿Qué asignaturas te gustan máis? ¿Qué tal os teus compañeiros?..
2º.-Abordar o tema dende a confianza e o cariño
*Os estudios son unha responsabilidade co neno/a ten que asumir progresivamente
*A posición dos pais debe ser a confianza e o cariño
*Falar deste tema co neno non debe ser só para ameazar ou corrixir; moitas veces deberemos esixir, tomar medidas pero sempre dende actitudes positivas.

Valorar os estudios
COMO?
1º.-Enviar mensaxes positivas sobre eles e non só formulalos como unha pesada obriga sen sentido
2º.-Axudarlle a dar valor e aplicación ao que aprende
3º.-Prestar atención a todas as súas preocupacións e logros sobre os seus estudios
4º.-Valorar o seu esforzo e dedicación
5º.-Esixir de palabra e co exemplo o valor do “traballo ben feito”
6º.-Ser un bo exemplo. Os pais seguen formándose no seu traballo o nos seus intereses.
7º.-Situar os estudios nun lugar preferente á hora de organizar o tempo do neno

Implicación da parella
Os estudios no poden ser “cousa da nai” ou “cousa do pai”. Debe ser un traballo conxunto, onde reciba a mesma mensaxe e perciba a implicación de ambos membros da parella

A responsabilidade é do neno/a
A comunicación tamén serve para transmitirlle dende pequeno cos estudios son da súa responsabilidade, que os ten que afrontar e non os pais. Para elo:
1º.- Recordarlle que cada un ten unha responsabilidade na casa e as cumpre
2º. -Animando e esixíndolle ca leve a cabo e non substituíla polos pais
3º.-. Adoptar medidas sen non cumpre as reiteradamente as súas responsabilidades

Elaborar un horario de estudio
1º.-¿A que idade?
*De maneira sistemática a partir dos 6 anos
*Nenos de 3 a 5 anos o horario é moito máis flexible. Trátase de acostumbralo  a dedicar un tempo a algunhas tarefas relacionadas coa aprendizaxe, pero que lle resulten agradables: pintar, colorear, recortar....
2º.-¿Quen fai o horario?
*Dende os 6 anos debe ser algo acordado co neno. Mellor facelo con il que impoñelo
*A partir dos 10-11 anos será o rapaz quen o confeccione e os pais o supervisan.
3º.-¿Canto tempo hai que dedicar aos estudios?
*O estudio ten un tempo limitado: con principio e fin.
*Non pode interromper outras actividades básicas: aseo, comida, sono, relación con outros rapaces, ocio, xogo diario.
4º.-Idades e tempos:
*3-4 anos. Breve, o que o neno queira pero diario
*5 anos. 20-30 minutos
*6-7 anos. 40 minutos
*8-9 anos. 1 hora
*10-12. 1,30 horas
5º.-¿Pódese descansar?
*O tempo non ten que ser continuo
*Depende das características do neno. Os nenos inquietos necesitan pausas con máis frecuencia.
*As pausas son de moi poucos minutos (2-3 minutos)
6º.-¿Que días da semana ten que estudiar?
*Tódolos días de luns a venres e un día do fin de semana.
7º.-¿A que hora?
Algo persoal pero hai que ter en conta:
*Deixar un tempo prudencial despois das clases (unhas dous horas)
*O ideal é manter unha hora fixa, senón é posible mantelo máis regular posible.
*A hora de comezo debería estar entre as 4 e as 7 da tarde.
*Procurade que non coincida con actividades moi atractivas para o neno (ex programa de tv)
8º.-¿E se non ten nada que facer?
*Pode facer resumos do tema
*Facer exercicios de entrenamento
*Ler e afondar sobre os contidos

AXUDARLLE A ESTABLECER UN HÁBITO DE ESTUDIO
1º.-Dos tres aos cinco anos. Trátase de acostumalos a dedicar un tempo breve “ás cousas do cole”
2º.-Dende os 6 anos. Xa ten que ser algo sistemático.

*Comezar a hora prevista
*Preparalo comezo. Pequeno ritual 10 minutos antes.
3º.-Comezar cunha actividade agradable
4º.-Os primeiros minutos. Deben ser sen interrupcións para centrarse na tarefa.
5º.-Reforzar ao neno. Con visitas de cando en vez, animarlles e eloxiar o seu traballo


GARANTIR UNHAS CONDICIÓNS AMBIENTAIS IDÓNEAS
1º.-Estudar cunha temperatura adecuada. 20-24 grados
2º.-Convenientemente iluminado
3º.-Illada de ruídos excesivamente molestos
4º.-Sen televisión
5º.-Sen distractores cerca
6º.-Cun mobiliario adecuado
7º.-Evitar interrupcións

SUPERVISAR E ELOXIAR
1º.-¿Qué supervisar?
*Que cumpre o horario de estudio pactado
*Que realmente aproveita o tempo
*Que realiza os deberes e as tarefas escolares que mandan
2º.-¿Cómo supervisar?
*Visitalo varias veces mentres estudia para animalo e comprobar que está traballando
*Revisar co neno os cadernos periodicamente
3º.-Eloxialo cando está cumprindo a súa responsabilidade

ADOPTAR MEDIDAS SE NON ESTUDIA
1º.-Falar con el
2º.-Non permitirlle alternativas
3º.-Retirada de privilexios
*Debe adoptarse canto antes
*É eficaz se dura un tempo breve
*Cumprir as medidas que propoñemos
4º.-Situacións nas que non deben tomarse medidas
*Baixo rendemento a pesar de traballar

MANTER CONTACTO E COLABORAR CO COLEXIO
Importante para que:
1º.-O neno comprobe de maneira concreta que valoramos todo o que ten relación co seu traballo escolar e que temos interese por el.
2º.-Manternos informados do seu rendemento e actitudes
3º.-Colaborar e apoiar a aprendizaxe do noso fillo
4º.-Recibir orientacións sobre a forma de axudar de maneira concreta ao fillo na casa

Para colaborar co colexio debemos manter as seguintes pautas de actuación:
1º.-Acudir ás convocatorias.
*Damos un bo exemplo ao neno/a
*Transmitimos que valoramos os seus estudios
*Coñecemos o funcionamento do centro
2º.-Entrevistarse periodicamente co titor.
*O titor pasa moitas horas co neno
*Coñece moitos aspectos do neno como traballo escolar, relacións cos demais, conducta
*Como traballa con moitos nenos da súa idade, o sitúan comparativamente dentro do promedio
3º.-Informar aos profesores
*Se o neno chega a casa con moitos deberes
*Se unha porcentaxe de tarefa non sabe facela o require axuda dos seus pais
4º.-Apoiar ao centro escolar ante o neno. O neno debe recibir a mesma mensaxe dende casa que dende a escola. Non podemos criticar o descalificar en presencia do neno as actuacións do centro ou dos seus mestres.

PROPORCIONAR AXUDA DIRECTA
1º.-Axudar non é sustituir
*Comprender ou interpretar unha idea ou actividade concreta co neno ten que realizar
*Facilitarlle ou recordarlle información previa que necesita para a tarefa
*Buscar información
*Comprobar se un contido foi asimilado
2º.-A axuda pode dificultar máis
*Cando ao neno se lle ensinou un procedemento e os pais lle ensinan outro
3º.-Pedir orientacións concretas
*O mellor é preguntarlle ao profesor
4º.-Proporcionar axuda especializada cndo existan dificultais

ENSINAR ALGUNHA TÉCNICA DE ESTUDIO
1º.-Ensinarlle a preparar o necesario para estudiar
*Acostumalo a que prepare a carteira para o día seguinte (+6 anos)
*Mostrarlle como organizar os seus cadernos
*Ensinarlle a preparar o necesario antes de realizar unha tarefa
2º.-Utilizar axendas e planning
3º.-Traballar de maneira ordenada
4º.-Buscar información

*Buscando información nos propios materiais, títulos, subtítulos,palabras en negrita,..
*Utilizando diccionarios e enciclopedias
*Aprendendo a utilizar a biblioteca
*Busca en internet
5º.-Ensinarlle a asimilar contidos.
*Seleccionando a información máis importante. Subliñado
*Aprendendo a dividir o contido en anacos máis pequenos. Resumir
*Comprender antes de memorizar
6º.-Ensinarlle estratexias para os exames
*Ler tódolos exercicios do exame antes de empezar a contestar
*Comezar a contestar as preguntas que mellor se sabe, lendo ben o enunciado
*Revisar o escrito antes de entregar o exame

POTENCIAR OUTROS ASPECTOS
1º.-Visitas culturais
2º.-Asistencia a actos culturais
3º.-Acceso ás novas tecnoloxías
4º.-Aprendizaxe dos idiomas
5º.-Favorecer o hábito lector
*Que a familia lea
*Que viva a lectura como un pracer
*Valorar a lectura
6º.-Favorecer o gusto pola música
7º.-Estimular as capacidades perceptivas e espaciais (debuxo, puzzles, construccións...)
8º.-Desarrollar estratexias cognitivas(xogos de mesa..parchis, xadrez, sopas de letras,...)
9º.-Práctica do deporte

PROCURAR O BENESTAR PSICOLÓXICO DO NENO
1º.-Proporcionar apoio afectivo
2º.-Procurar un ambiente sereno no fogar

*Privilexiar a comunicación entre todos, buscando e creando momentos para elo
*Reducir no posible o estrés e as presas
*Resolver os conflictos de maneira adecuada, sen gritos, sen descalificacións.
*Establecer unha rutina diaria na vida do neno
3º.-Non esixirlle máis do que é capaz
4º.-Garantir o tempo de lecer

Cómo axudar a los niños en los estudios. Jesús Jarque García

domingo, 8 de marzo de 2009

8 DE MARZO. DÍA INTERNACIONAL DA MULLER TRABALLADORA

A cantiga "CENTEÁS" de LUAR NA LUBRE é unha homenaxe ás mulleres traballadoras.
O porto de Cariño é un fermoso enclave da comarca de Ortegal que se abre ao sol nacente, entre o Cantábrico e as montañas. Nesta Galicia que cambia coa rapidez do mundo o grupo "LUAR NA LUBRE"quere render homenaxe ás mulleres traballadoras, ás da fábrica de conservas, ás redeiras, as que sostiñan o horto pequeno e o lavadoiro comunal. Certo día baixaron á costa de Centeás e colleron o autobús para a cidade. Levaron consigo a memoria da estirpe.
A nai do poeta Xabier Cordal, que torna sempre a Cariño a través do seu recordo, era unha delas.

Ven, miña mai, ao cabo Ortegal,

baila na festa da ermida do Trebo.

Se vés comigo heite levar

na proa do mundo perder o medo.

Volve a Centeás, escribe este orballo.

Volve a Centeás, escribe este orballo.

Se vés comigo heite levar

patria vella, norte mariñeiro.

Lava a ferida, cóntame o mar,

fala que dorme, nós espertaremos.

Volve a Centeás, escribe este orballo

Volve a Centeás, escribe este orballo.

Lava a ferida, cóntame o mar,

roupa ao clareo espiras na fonte.

Nada unha nena na luz do Peiral,

lévame a vida arribar da túa morte.

Volve a Centeás, escribe este orballo.

Volve a Centeás, escribe este orballo.

martes, 3 de marzo de 2009

ESTRELAS DOS DEBUXOS ANIMADOS: AO RESCATE

En 1.992 dez cadeas de televisión puxéronse de acordo, nunha experiencia sen precedentes en España, para emitir a película "Estrellas dos debuxos animados ao rescate", unha produción para mostrar aos máis novos os perigos da droga e que contou en España co auspicio da raíña Sofía e da Fundación de Axuda contra a Drogadicción.
A película presenta a Michael, un quinceañero guapo e atlético que viste texanos e camiseta e vive nun tranquilo pobo. A súa irmá Cory, de 9 anos, nota que algo raro lle pasa ultimamente, pero non se atreve a dicírllelo aos seus pais. Si llo comenta ao seu oso de peluche e a outros bonecos da casa: Alf, os Pitufos, Garfield e os Pequeñecos. Alf, que é moi espelido, enseguida se decata: "Algo me di que isto é moi perigoso""ese rapaz vai por mal camiño""é marihuana". Despois descóbrese que Michael tamén é adicto ao crack.
Bugs Bunny mete o rapaz nunha máquina do tempo para mostrarlle como se enganchou á droga, e sóltao: "É mellor ser covarde que un desperdicio humano. Todos temos problemas, ata os coellos; pero tes que crer en ti mesmo. A droga faiche sentir ben, pero é só temporal".
Unha tartaruga Ninja propón a Michael unha viaxe polo cerebro humano no medio dun horroroso temporal provocado polas drogas. Os sobriños do Pato Donald cántanlle unha canción. Todos tratan de convencelo de que "as drogas che fan subir só un anaco", e de que todo o que sobe ao final baixa.
A tentación das drogas é representada cun malvado fume de cor agrisada e forma de señor vestido con traje.Pero quen resulta máis efectivo é o Pato Lucas, que nunha bóla de cristal o mira o futuro ao rapaz. Michael aparece delgado e terriblemente consumido. E entón decide dar portazo' á droga.
A mensaxe final da historia, o que os seus produtores e patrocinadores queren que quede na mente de nenos de 5 a 11 anos, é: "Fala con mamá e papá; eles axudaranche".








Se algunha das fotografías, debuxos... que aparecen neste blog están suxeitas a dereitos de autor, póñanse en contacto con nós e serán retirados.