Sen palabras

Visto no blog de  FRAN

Son mestra

Pequena homenaxe a todas as mestras e mestres que tanto fan polos nosos fillos e fillas

Amor: ¿todo química?

Srs. pais con fillos na ESO

Carta dun Inspector de Educación publicada no diario dixital de Cádiz:

"Lo que más sorprende a los especialistas extranjeros que visitan nuestros institutos es el mal comportamiento de los alumnos en el aula, la confianza de amigachos que preside su relación con los profesores (siempre con el tú por delante), lo escandalosos que son y el descuido con el que tratan el material que se pone a su disposición. Si los visitantes son coreanos o japoneses, la impresión les puede provocar un shock.


No es fácil conseguir mejoras significativas en los resultados escolares. Pero, desde luego, si no se aborda con seriedad y decisión el cambio del comportamiento de los alumnos, poco se puede conseguir. Para que el alumno pueda rendir en clase es preciso que, en primer lugar, atienda y, en segundo lugar, que lo dejen atender. Es el requisito previo, como lo es comprar un décimo para que te toque la lotería. Muchas de las correcciones que se ponen en marcha para atajar este mal son poco compartidas por los padres de las criaturas, que optan más por la impunidad de sus hijos que por su educación. Parece como si la mala conciencia del poco caso que les hacen la pudieran salvar poniéndose incondicionalmente de su lado a la mínima dificultad con la que tropiezan en el instituto.

Se ha llegado a una situación en la que no producen alarma y se dejan pasar comportamientos intolerables. Los que narro a continuación los he visto yo visitando aulas, exhibidos por mozalbetes de trece, catorce o quince años, mayoritariamente varones, y sabiendo ellos que yo era el inspector. Están los que no reprimen las exigencias de su cuerpo por pequeñas que éstas sean. Así, uno bosteza de la forma más larga y ostensible que se pueda imaginar, desperezando todo el cuerpo. Otro se rasca y hurga, a modo, en axilas, ingle, nariz y oído. El de más allá está prácticamente tumbado en su silla, en una postura en la que alcanzar el tablero de la mesa para leer o escribir es francamente imposible. Hasta a alguna parejita he debido mirarla con reprobación para impedir no sólo que hicieran manitas, sino hasta que fuera algo más lejos. Repito: todo esto mientras el pobre profesor (o profesora, porque como corresponde a la condición humana, suelen ser más groseros y aprovecharse más de quien juzgan que es más débil) intenta explicar su lección o corregir un ejercicio.


¿Y los padres? ¿Qué ocurre cuando se sanciona a sus hijos y se les comunica el castigo? Pues en muchos casos se ponen de su lado, exigen datos y pruebas como si la vida escolar y sus procedimientos disciplinarios fuesen un juicio por la vía penal. Les hacen ver a sus vástagos que su centro de educación y enseñanza actúa arbitrariamente, que persigue sin motivo a sus alumnos, que emprende procedimientos sancionadores contra ellos sin argumentos ni hechos: un día, sin que haya ocurrido nada, los profesores y el equipo directivo acuerdan porque sí sancionar a unos pobres inocentes, e inician procedimientos muy costosos, que requieren mucho trabajo extra y que les van a traer a los que los emprenden un sin fin de preocupaciones.


Señores padres: no es sensato creer antes a los propios menores implicados que a adultos expertos en problemas de disciplina como son los profesores. Los docentes son imparciales (por supuesto, más que los mismos menores o que ustedes), conocen bien a los chicos porque a lo largo de su vida profesional han tratado a miles de ellos, y saben calibrar la trascendencia de las acciones de los que ocupan las aulas porque, además de que se les prepara para ello, tienen la experiencia de haber pasado ya por cientos de casos anteriores.


Señores padres: no deben enseñar a sus hijos de qué manera pueden salir indemnes o cómo se pueden librar de las consecuencias de conductas inadecuadas, sino a que asuman sus responsabilidades, a que corrijan lo que hayan hecho mal, a que acepten los castigos que se les impongan, a que tengan confianza en los profesores y en los centros en los que están escolarizados. Porque, señores padres, no hay mayor despropósito que ayudar a sus hijos a que queden por encima de su profesor y de su instituto.


Señores padres: a sus hijos no les quedan tantos años para enfrentarse a la vida. Enséñenles también a tolerar la pequeña injusticia, el posible error. Porque en el mundo adulto van a encontrar muchas más arbitrariedades de las que puedan sufrir en la escuela. Déjenles bien claro que a sus profesores no les pagan para aguantarlos y reírles las gracias, sino para educarlos. Sus profesores son, para ellos, el anticipo de lo que luego, en el ámbito laboral, van a ser los jefes. Y, como decía Bill Gates, si cree que su profesor es duro con él, que espere a tener un jefe. Éste no va a tener ni la paciencia ni la vocación de su docente.


Señores padres: un viejo consejo decía: "Si vas a sufrir una operación peligrosa, deja todos tus papeles y todos tus asuntos en regla. Es posible que sobrevivas". Aplíquense el espíritu del anterior dicho. Queremos su colaboración y su ayuda para conseguir la mejor educación de sus hijos. Pero no para hacerle la vida más fácil a los docentes. Al fin y a la postre, lo más que convive un profesor con ellos es, durante algún año, dos o tres horas a la semana. Lo queremos porque en última instancia son ustedes los que van a tener que soportarlos durante toda su vida."


http://www.diariodecadiz.es/article/opinion/386587/senores/padres/con/hijos/la/eso.html
 

O neno e a tele

Hai 5 tipos posicionamentos dos pais ante o control do visionado da televisión dos seus fillos:

1. MEDIACIÓN AUSENTE: Os pais non exercen control algún sobre o que os seus fillos ven na televisión, a cantidade e os horarios: non se formularon a idea de facelo e se, nalgún momento puntual falaron de facelo, nunca o levaron á práctica (frases tipo: "este neno ve moita televisión, tería que ver menos" "lle vou a prohibir a tele como non aprobe.... "
2. MEDIACIÓN DESFOCALIZADA: Os pais realizan unha avaliación moi xeneralizada, compártese o visionado da televisión pero sen realizar ningún comentario dos programas que se están a ver
3. MEDIACIÓN RESTRICTIVA: Os pais establecen normas e controlan a televisión en termos de tempo e programas
4. MEDIACIÓN EVALUATIVA: Os pais discuten e critican os programas cos nenos
5. MEDIACIÓN CONTROLADA: Os pais restrinxen, ven algúns dos programas que ven os seus fillos e avalíanos con eles

Os pais debemos decidir o tipo de mediación que estamos dispostos a poñer en práctica sabendo que o peor que podemos facer é cambiar permanentemente dunha a outra. Elixamos unha e sexamos constantes e regulares. Esta constancia será boa para os fillos porque saberán a que aterse e adaptaranse ás normas da familia.

É evidente que o mellor é intentar seguir algunha mediación o máis próxima á 5ª pero o importante é elixir unha que poidamos poñer en práctica e que sexamos constantes con ela

"Mi hijo y la televisión" de Jesús Bermejo Berros (Pirámide)

O soldadiño de chumbo

Como este ano estamos a traballar os contos de Andersen deixovos esta adaptación do clásico de Andersen en formatos dixital levada a cabo por Xabier Senín. Os deseños  son de Alfonso Costa, a música de Emilio Aragón e as voces de Manuel  Manquiña e Luis Piedrahita.  A ambientación: no museo do xoguete de Allariz.

Acompañar: navega cos teus fillos

No canal da páxina do ministerio de educación LEER.ES no seu apartado de familias atopamos varios videos moi interesantes:
Un é este onde da uns prácticos consellos aos pais por se lles regalan un ordenador nestas festas

Acompañar: navega cos teus fillos

Felices vacacións

Informe PISA 2009

O Informe do Programa Internacional para a Avaliación de Estudantes ou Informe PISA polas súas siglas en inglés (Programme for International Student Assessment)  baséase na análise do rendemento de estudantes a partir duns exames mundiais que se realizan cada tres anos e que teñen como fin a valoración internacional dos alumnos. Este informe é levado a cabo pola OCDE, que se encarga da realización de probas estandarizadas a estudantes de 15 anos.  Aínda que é considerado como un sistema "obxectivo" de comparación, a súa formulación está suxeita a moitas críticas, por canto é unha análise meramente cuantitativa.
Na páxina do MEC podedes ver o informe completo con todo tipo de gráficos e as preguntas que se fixeron aos alumnos: http://www.educacion.es/dctm/ministerio/horizontales/prensa/notas/2010/20101207-pisa2009-informe-espanol.pdf?documentId=0901e72b806ea35a

Neste gráfico podedes ver a comparativa entre paises nas tres competencias que se analizan

Gráfico comparativo entre Comunidades Autónomas

Hai moitas cousas que analizar, á miña chámame a atención varias cousas:

1º. -Toda a campaña que se fixo contra as matemáticas en galego; resulta que nesa competencia e nas ciencias (tamén en galego) Galicia obtén mellores resultados que a media de España e en Ciencias superior mesmo á media de OCDE.

2º.-¿Por qué o alumnado dos Países Asiáticos superar por moito ao resto dos demáis países ?

3º.-Déixovos un artigo publicado no País o día 11-12-2010 de PELAYO MOLINERO GETE

.........

"Los adolescentes terminan hartos de sujetos, predicados, simples, compuestas, adjetivas y adverbiales. ¿Por qué no nos limitamos a dar, cuando corresponda, uno o dos cursos de gramática en condiciones, dejando, así, de repetir año tras año la misma copla y nos centramos después en leer, comprender y redactar?

Hace ya años que Luis Landero dijo que un alumno español puede ser capaz de descomponer un editorial de cualquier periódico en todas sus oraciones, simples o compuestas, decirnos si son sustantivas, de relativo o adverbiales propias o impropias, pero que posiblemente si le preguntamos por la posición del editorial ante el problema que se plantea se quede en blanco. Pues en esas estamos. Oscilando entre sesudos análisis oracionales-textuales y triviales lecturas "juveniles"."

Orientacións para a estimulación da linguaxe (educación infantil)

A mestra de Audición e linguaxe, Miriam García,  redactou estas pequenas recomendacións para estimular a linguaxe.

Pica na imaxe para ver as recomendacións

Día Internacional da Infancia

A Asamblea Xeral da ONU aprobou, en 1959, a Declaración sobre os Dereitos do Neno e da Nena.
Por esta razón o 20 de novembro celébrase o Día Internacional dos Dereitos dos Nenos e Nenas
Se queres podes ver a versión dos Dereitos dos nenos e nenas de MAFALDA picando no dibuxo (visto no outeiro de Matilda)

Unha faluza a tempo.......

Acabo de ler o País e encontreime un artigo moi interesante: "EL CACHETE DUELE, PERO NO FUNCIONA"

*Moita xente ve na faluza algo eficaz pero utilizado de forma moi puntual e como último recurso, para marcar claramente un límite a un neno ou a un preadolescente.
*Outros rexéitano xa que "Se non o xustificamos no ámbito da parella, por que si cos nenos, que están indefensos?"
*Falamos soamente da pequena faluza xa que os que reciben golpes máis severos (exemplo co cinto) si están condenadas e case ninguén as defende, polo menos en voz alta pero unha faluza "a tempo" está amplamente aceptado a nivel social
* Cando chegou o límite? Cando a hora de utilizar o último recurso? Como se sabe que non foi demasiado? Hai moitos matices que convén ter en conta, xa que non é o mesmo a faluza puntual que tomalo como norma cada que vez que se queira conducir o menor
*O filósofo José Antonio Marina defende dar unha faluza pero ""sempre nun contexto de cariño e non nun arrebato de nervios" O xuíz de menores de Granada Emilio Calatayud dixo en numerosas ocasións que o azoute se pode dar sempre que sexa no momento oportuno e coa intensidade axeitada. Pero é moi difícil que se dean estes contextos, no 90 % dos casos van acompañados de berros, de ameazas, de intentos de humillar ao menor
*A faluza  explicitar a impotencia e a incapacidade do adulto", di o pedagogo e doutor en Ciencias da Educación Joan Josep Sarrado. Así o percibe o neno e, polo tanto, víveo como unha "vinganza" do pai ou da nai, e non pode ter efectos educativos positivos, asegura
*A faluza ten efectos a moi corto prazo pero a longo prazo, o que acontecerá é que probablemente o pai terá que aplicalo cada vez con máis frecuencia para obter o mesmo resultado
*Sempre oímos que non se traumatiza" aos nenos" "para toda a vida". A cuestión, non obstante, é que convén descartar castigos físicos, simplemente, porque "son innecesarios non teñen ningún obxectivo educativo", e non funcionan", é dicir, non van corrixir o comportamento do menor.
*Pero as outras ferramentas requiren tempo, esforzo e paciencia. "En educación, nada se improvisa". Os procesos de diálogo, de comunicación, de respecto deben empezar moi pronto, canto antes.
*Moitos pais quéixanse de que non son pedagogos e que non saben poñer en práctica as ferramentas educativas pero hoxe en día hai moitos recursos, hai escolas de pais, pódese facer un seguimento moi de preto cos profesores dos centros educativos.....

As alternativas á fazula

- O diálogo. Aínda que poida antollarse inútil, é importante empezar a explicar as decisións que toman os nenos dende que son pequenos, aínda que teñan sete ou oito anos, para ir poñendo os cimentos dunha relación de diálogo.

- A firmeza. É moito máis interesante dicir as cousas con firmeza que berrando.

- O castigo. O castigo debe estar pegado á acción, non esperar, e debe ser contundente dende o principio; castigar se se decide castigar sen ameazar durante moito tempo. Ademais, debe ser axustado e serse mantido a pesar da presión do fillo. Pode ser dende mandalo de cara á parede ou a outro cuarto, ata privalo da tele ou dun xoguete.

- A atención. Os pais deben procurar dedicarlle atención ao neno cando faga as cousas ben, non só cando as faga mal. Hai que saber ignorar algúns comportamentos cos que o menor só quere chamar a atención,

Deporte e dieta para un cerebro máis san

Dende moi antigo díxose que o exercicio ten un impacto positivo e moi saudable sobre o cerebro; pero isto nunca se puidera probar cientificamente ata agora.
No programa REDES, Eduardo Punset entrevista ao neurocientífico  Fernando Gómez-Pinilla que o exercicio é un escudo protector do noso cerebro e un estimulador da nosa aprendizaxe e da nosa memoria.
O video dura media hora pero merece a pena.
 http://www.redesparalaciencia.com/3918/redes/redes-72-deporte-para-un-cerebro-mas-sano

Que é un mestre?

Nenos, estudantes e profesores móstranche que é ser mestre e os valores que leva consigo a profesión

Comprensión lectora. ACL

A próxima semana empezarei a pasar unha proba de compresión lectora a todo o alumnado de primaria.
A proba que utilizo é ACL unha ferramenta que permite ser aplicada individualmente, aínda que a súa forma máis habitual é a aplicación colectiva a un grupo-clase. Así, permite ter unha visión detallada da comprensión lectora de cada un dos alumnos, como tamén do nivel global do grupo
  ACL é un proba que vai dirixida a valorar a comprensión lectora dun xeito amplo, a partir de textos de tipoloxía diversa, con temáticas que se refiren ás diferentes áreas curriculares.


As preguntas recollen as principais dimensións da comprensión lectora: literal, inferencial, reorganizativa e crítica.
Nestas probas os nenos han de inferir, relacionar, sacar conclusións, resumir, secuenciar, prever, emitir xuízos, etc
A partir de textos breves, o alumno ten que responder preguntas en relación co escrito, podendo elixir entre diversas alternativas que lle obrigarán facer un esforzo de aproximación moi grande para seleccionar a que cre máis adecuada, máis próxima ao sentido do texto, á intención do autor, ao contido global ou específico dos termos. obrigaralle a elaborar, non a contestar por simple recordo inmediato, senón a comprender profundamente, dando valor aos xiros, ás intencións non explícitas pero se suxeridas, inferindo o sentido implícito ou deducindo o que se desprende de devandito texto.


COMPRENSIÓN
Comprensión literal
Se concentra en ideas e informacións explicitamente manifestas no texto. As tarefas a realizar son:
-recoñecemento de detalles
-recoñecemento das ideas principais
-recoñecemento dunha secuencia
-recoñecemento comparativo
-recoñecemento da causa e o efecto das relacións
-recoñecemento dos trazos de carácter
Reorganización
Requiere que o alumno analice, sintetice e/ou organice ideas sobre a información explicitamente manifesta no texto que debe ler. Xa que se trata de manipular información explícita algúns inclúena na comprensión literal. As tarefas de reorganización son:
-Clasificar
-Esquematizar
-Resumir
-Sintetizar
Comprensión inferencial
É manifestada polo alumno cando utiliza simultaneamente as ideas e a información explícita do texto por un lado e, por outro, pon en funcionamento a súa intuición e a súa experiencia persoal como base para facer conxecturas e elaborar hipótese. Esixe que o raciocinio e a imaxinación vaian máis alá da páxina imprimida. As tarefas de comprensión inferencial son:
-Dedución dos detalles de apoio
-Dedución das ideas principais
-Dedución dunha secuencia
-Dedución de comparacións
-Dedución de relacións causa e efecto
-Dedución de trazos e carácter
-Dedución de características e aplicación a unha situación nova
-Predición de resultados
-Hipótese de continuidade
-Interpretación da linguaxe figurativa
Comprensión crítica
Requiere que o alumno de respostas que indiquen que fixo un xuízo avaliativo por comparación de ideas presentadas no texto cun criterio externo proporcionado polo profesor, outras persoas competentes ou outras fontes escritas, ou ben por un criterio interno proporcionado polas experiencias, coñecementos ou valores do lector. O alumno pode facer os seguintes xuízos:
-Xuízo de realidade ou fantasía
-Xuízo de feitos ou opinións
-Xuízo de suficiencia e validez
-Xuízo de propiedade
-Xuízo de valor, conveniencia e aceptación.


Os tipos de texto cos que se traballan son
*Narrativo.
*Expositivo.
*Interpretación de datos.
*Interpretación de gráficos.
*Poético.

Educación e creatividade

Plan Xeral Anual

Este curso, 2010-2011 comezámolo con algunha novidade:

1. Publicaron unha nova Circular de accións prioritarias para os Departamentos de Orientación. http://www.edu.xunta.es/web/node/1458 
2. Imos colaborar cunha tese doutoral sobre superdotación
3. Houbo axustes de recursos humanos e a profesora de Audición e Linguaxe estará dous días no noso colexio en vez dos tres que estaba o ano pasado
4. Este ano revisaremos o Plan de atención a diversidade

Podes ver o Plan no seguinte enlace:
https://docs.google.com/document/edit?id=1C5moW8c8zRx8GEfOh04nyOMn79vEEqGHt9NL2HD2Ff0&hl=es&authkey=CJqwv7AJ

Protesta

O sábado 9 de outubre, houbo unha protesta ante as oficinas da Dependencia en Santiago de Compostela fartos de andar entre papeis sen que nada cambie.

Este video saqueino do blog "PENSANDO EN IMÁGENES" blog de Alberto, neno diagnosticado con autismo.

Outro video moi interesante é "EL SONIDO DE LA HIERBA AL CRECER"  espazo para a reflexión e coñecer como viven felices co autismo Anabel e Erik  

O ordenador na aula

O Centro Internacional de Tecnoloxías Avanzadas (CITA) de Peñaranda preparou unha guía práctica sobre o papel do ordenador na aula para que os profesores aproveiten ao máximo o seu grao de competencia.

Partindo de que o ordenador non é un obxecto invasor nin un foco de atención, senón un elemento máis que debe ser integrado na estratexia de ensino-aprendizaxe na forma e medida que facilite a acción educativa ou estimule unha competencia concreta, entre outras suxestións, aconséllase aos profesores:

1. Establece na túa aula tres momentos diferentes
1. Ordenador pechado (non pode utilizarse o ordenador)
2. O ordenador é un complemento e pode utilizarse para consulta, clarificación, etc.
3. A tarefa esixe ordenador.
2. Non te metas en camisa de once varas. Incorpora o ordenador a tarefas nas que o teu grao de competencia che permita facer o seguimento do traballo dos teus alumnos.
3. A todo hai que afacerse. Ata que o ordenador sexa un elemento máis do ambiente educativo, planifica cada momento en que vaia utilizarse, de forma concreta e para todo un trimestre. Faino progresivamente. No comezo, o uso do ordenador será menor que cando exista o hábito tanto pola túa banda coma por parte dos alumnos.
4. O ordenador non che fai as tarefas que ti non saibas facer. Só che facilita o camiño. Acostuma os teus estudantes a realizar esquemas ou bosquexos antes de poñerse directamente cunha aplicación. Na medida que as túas destrezas e as súas o permitan, eses pasos previos poden realizarse en papel ou co mesmo ordenador.
5. Ás veces necesitamos desaprender. Nos primeiros días, prepara algunha sesión cos teus alumnos na que os hábitos dubidosos, as manías ou conceptos equivocados sobre o ordenador na aula, poidan aflorar.

Visto en http://www.lecturalab.org/story/Tips-para-profesores-que-quieren-introducir-el-ordenador-en-el-aula_1841

Problemas de aprendizaxe

¿Que son os problemas de aprendizaxe?

Un problema de aprendizaxe é un trastorno neurolóxico. Un xeito sinxelo de explicar a natureza dun problema de aprendizaxe é que provén dunha diferenza na forma en que os "cables" do cerebro están "conectados". Aínda que os nenos/as con problemas de aprendizaxe son tan intelixentes ou máis intelixentes que os compañeiros/as da súa idade, se se lles educa mediante os métodos convencionais de ensino e aprendizaxe, ou se se lles deixa sós para resolver certos problemas e entender certas tarefas, pode que teñan dificultades para ler, escribir, deletrear, razoar, recordar e/ou organizar información e as matématicas.
¿Cales son os sinais dun problema de aprendizaxe?
Non hai ningún sinal único que indique que unha persoa teña un problema da aprendizaxe.

• Pode ter problemas en aprender o alfabeto, facer rimar as palabras ou conectar as letras cos seus sons;
• Pode cometer erros ao ler en voz alta, e repetir ou deterse a miúdo;
• Pode non comprender o que le;
• Pode ter dificultades con deletrear palabras;
• Pode ter unha letra desordenada ou tomar o lapis torpemente;
• Pode loitar para expresar as súas ideas por escrito;
• Pode aprender a linguaxe en forma atrasada e ter un vocabulario limitado;
• Pode ter dificultades en recordar os sons das letras ou escoitar pequenas diferenzas entre as palabras;
• Pode ter dificultades en comprender bromas, historietas cómicas ilustradas, e sarcasmo;
• Pode ter dificultades en seguir instrucións;
• Pode pronunciar mal as palabras ou usar unha palabra incorrecta que soa similar;
• Pode ter problemas en organizar o que el ou ela desexa dicir ou non pode pensar na palabra que necesita para escribir ou conversar;
• Pode non seguir as regras sociais da conversación, tales como tomar quendas, e pode achegarse demasiado á persoa que o escoita;
• Pode confundir os símbolos matemáticos e ler mal os números;
• Pode non poder repetir un conto en órden (o que aconteceu primeiro, segundo, terceiro); o
• Pode non saber onde comezar unha tarefa ou como seguir dende alí.

Consellos par pais e nais

• Aprenda máis sobre os problemas da aprendizaxe. Mentres máis sabe, máis pode axudarse a si mesmo e ao seu neno.
• Eloxie o seu neno cando a el ou ela lle vaia ben. Os nenos con problema da aprendizaxe renden ben nunha variedade de cousas. Descubra cales cousas lle gustan ao seu neno, tales como bailar, xogar fútbol, ou traballar cos ordenadores. Déalle bastantes oportunidades ao seu neno para perseguir as súas fortalezas e talentos.
• Descubra como o seu neno aprende mellor. Aprende por medio de experiencias prácticas, ou por medio de mirar ou escoitar? Axude ao seu neno a aprender por medio das súas áreas de fortaleza.
• Deixe que o seu neno axude coas tarefas domésticas. Estas poden aumentar a súa confianza e destrezas concretas. Manteña as instrucións simples, divida as tarefas en pasos pequenos, e recompense os esforzos do seu neno con eloxios.
• Faga as tarefas escolares unha prioridade. Lea máis acerca de como pode axudar ao seu neno a ter éxito coas tarefas.
• Poña atención á saúde mental do seu neno . Estea disposto a recibir asesoramento, o cal pode axudar ao seu neno a tratar coas frustracións, o cal sentirse mellor acerca de si mesmo e aprender máis sobre as destrezas sociais.
• Fale con outros pais cuxos nenos teñen problemas da aprendizaxe. Os pais poden compartir consellos prácticos e apoio emocional.
• Reúnase co persoal escolar e axude a desenvolver un plan educacional para tratar coas necesidades do seu neno. Planifique as acomodacións que o seu neno necesita.
• Estableza unha relación de traballo positiva co mestre do seu neno. Por medio da comunicación regular, poden intercambiar información sobre o progreso do seu neno na casa e na escola.

Consellos para mestres e mestras

• Aprenda o que máis poida sobre os diferentes tipos de problemas da aprendizaxe.
• Descubra cales son as potencialidades e intereses do alumno e concéntrese nelas. Proporcione ao alumno respostas positivas e bastante oportunidades para practicar.
• Revise os arquivos de avaliación do alumno para identificar as áreas específicas nas cales ten dificultade. Fale co Orientador da escola.  Acomode a enseñanza para tratar as necesidades especiais do alumno. Algúns exemplos inclúen:
• Dividir as tarefas en etapas máis pequenas e proporcionar instrucións verbais e por escrito;
• Proporcione ao alumno máis tempo para completar o traballo escolar ou probas;
• Use con estes rapaces as novas tecnoloxías
• Ensine destrezas para a organización, destrezas de estudo, e estratexias para a aprendizaxe. Estas axudan a todos os alumnos, e en particular a áquellos con problemas da aprendizaxe.
• Traballe cos pais do alumno para crear un plan educacional especial para cumprir coas necesidades do alumno. Por medio da comunicación regular con eles, poden intercambiar información sobre o progreso do alumno na escola.

Recursos
http://www.ldonline.org/features/espanol