Trastorno por déficit de atención e hiperactividade

O trastorno por déficit de atención e hiperactividade é unha síndrome conductual de causa pouco clara, na que probablemente interveñen factores xenéticos e ambientais e no que existe unha alteración no sistema nervioso central, que se manifesta mediante un aumento da actividade, impulsividade e falta de atención sendo unha das causas principais de fracaso escolar e de problemas sociais na idade infantil.

Trátase dun trastorno neurolóxico no que se propuxeron factores de orixe xenética (é dicir, herdado, non adquirido no curso da vida) aínda que non se descarta a influencia de factores que actuarían durante a xestación, o parto ou o desenvolvemento infantil. O factor xenético está demostrado, posto que o TDAH é entre  7 veces máis frecuente en irmáns e entre 11 e 18 veces máis frecuente en irmáns xemelgos. Describíronse varios xenes posiblemente implicados.

O DSM-IV (Manual diagnóstico e estatístico dos trastornos mentais ) identifica tres síntomas básicos:

Items de hiperactividade-impulsividade

• Inquietude, móvese no asento
• Érguese cando debería estar sentado
• Corre e salta en situacións inapropiadas
• Dificultade para xogar tranquilamente
• Excitado a miúdo, "como unha moto"
• Verborrea
• Responde antes de que finalice a pregunta
• Dificultade para gardar a quenda en actividades de grupo
• Interrompe outros nos xogos, conversacións, etc.

Items de inatención

• Non atende detalles, comete erros
• Dificultade para manter a atención
• Xordeira ficticia
• Non segue instrucións, non remata as tarefas
• Dificultade para organizarse
• Evita tarefas que requiren esforzo continuado
• Esquece e perde cousas necesarias para a súa actividade
• Doada distracción por estímulos externos
• Esquecedizo nas actividades diarias

O TDAH ten predominio de hiperactividade / impulsividade cando se detectan 6 ou máis items de hiperactividade / impulsividade e menos de 6 items de inatención.

O TDAH ten predominio de inatención cando se detectan 6 ou máis items de inatención e menos de 6 items de hiperactividade / impulsividade.
Considérase un TDAH combinado cando se detectan 6 ou máis items de hiperactividade / impulsividade e 6 ou máis items de inatención.
En calquera caso, todos estes items deben persistir máis de 6 meses, en dous ou máis lugares (colexio, casa, etc.).

O diagnóstico é complexo. Cando se sospeita que un neno ou unha nena ten este trastorno, no colexio soemos entrevistarnos cos pais, empregar escalas de avaliación da conduta, enchidas polos pais, profesores e outros coidadores do neno/a, e outras probas para descartar outros déficits que nos poidan levar a erros no diagnóstico. Estes estudios proporcionan unha información acerca da gravidade do trastorno e a necesidade de derivalo ao médico especialista que determinará o diagnóstico.

O tratamento ten tres bases imprescindibles:

• Información e axuda exhaustiva a pais e mestres
• Tratamento farmacolóxico
• Tratamento psicopedagóxico

Co tratamento tratamos de:

• Reducir os síntomas do TDAH
• Reducir os síntomas comórbidos (outros síntomas asociados ao trastorno)
• Reducir o risco de complicacións
• Educar ao paciente e ao seu ámbito sobre o trastorno
• Adaptar o entorno ás necesidades do paciente
• Mellorar as habilidades de abordaxe dos pacientes, pais e educadores
• Cambiar as percepcións desadaptativas

A información aos pais e mestres é necesaria xa que alteran a vida familiar e a vida da aula, sendo un trastorno difícil de entender. A información sobre a natureza do trastorno, a súa clínica e evolución, as alternativas terapéuticas e o manexo concreto de situacións debe constituír sempre o primeiro paso desta información.  
O tratamento farmacolóxico é imprescindible en 7 de cada 10 nenos con TDAH, e ten que individualizarse en cada paciente identificando a dose mínima eficaz e ben tolerada .
A acción psicopedagóxica pode orientarse cara a unha reorganización educativa e comportamental (terapia de modificación do comportamento), complementada coa práctica dun deporte ou actividades en centros recreativos para propiciar a descarga motora do neno

Televisión e hiperactividade

Os menores de dous anos que ven a televisión entre tres e catro horas ao día, teñen un risco entre o 30 e o 40% maior de sufrir un trastorno por déficit de atención con hiperactividade (TDAH), unha patoloxía que afecta a entre o 7 e 15% dos nenos en España, segundo a Asociación Española de Pediatría (AEP).

Segundo o pediatra-psiquiatra Paulino Castells, autor do libro "Nunca quieto, sempre distraído. ¿O noso fillo é hiperactivo? " que se acaba de publicar, diversos estudos relacionan a cantidade de horas que pasan os nenos fronte ao televisor e a falta de atención. "Cada hora de consumo de televisión en nenos entre 1 e 3 anos incrementa un 10% as probabilidades de presentar trastornos de atención á idade de 7 anos. Esta cifra aumenta, ao mesmo tempo que o fan as horas de consumo de televisión. Así, nos nenos que ven a televisión de 3 a 4 horas, o risco se sitúa entre o 30% e 40 %respecto aos que non o fan", apuntou.

"Estes datos non serían alarmantes se non fose porque, segundo traballos realizados en Estados Unidos, máis do 35% dos menores dun ano ven a diario a televisión unha ou dúas horas, cifra que se incrementa ao 44% en menores de dous anos," engadiu.

A Asociación Española de Pediatría (AEP), ao igual que outras sociedades científicas como a American Academy of Pediatrics, aconsella que os nenos menores de dous anos non sexan expostos a ningún tipo de pantalla, nin de televisión nin de ordenador.

Factores psicosociais de risco

Xunto á televisión, identificáronse outros posibles factores psicosociais que poden xerar trastornos de atención, como vivir nun medio urbano desfavorecido ou de pobreza, a malnutrición, a exclusión social, os malos coidados nos primeiros días de vida ou problemas familiares ou de violencia doméstica. Así mesmo, na actualidade dáse importancia aos factores alimentarios, como as alerxias, as intolerancias, os aditivos ou os contaminantes, que poderían desencadear un TDAH, e aos tratamentos dietéticos, que poden mellorar este trastorno.

Detectáronse tamén factores biolóxicos que poden actuar negativamente, como as complicacións no embarazo e no parto. 'É fundamental coñecelos para poder previr, na medida do posible, este trastorno. A detección adóitase atrasar ata o momento da escolarización, a partir dos cinco anos, xa que é nesa fase cando a posible conduta de impulsividade, hiperactividade e a falta de atención se manifesta clara', concluíu.

http://actualidad.terra.es/sociedad/articulo/ver-horas-television-dobla-riesgo-3203355.htm

¿QUE ESPERA UN NENO HIPERACTIVO DO SEU MESTRE?

Lendo os foros da páxina de ANHIDA atopei este texto de "quico" que permítome copialo en mi blog por todo o que significa

• -Ensíname como aprender e non que aprender, a pensar e non tan só que debo pensar. Así desenvolverei a miña intelixencia e non simplemente a miña memoria.



• -Non me regañes diante dos meus compañeiros. Fasme sentir humillado e medorento de ser rexeitado por eles; aceptarei mellor as túas correccións, se mo fas calmadamente e en privado.


• -Sinálame as miñas calidades e recoñece as miñas habilidades. A confianza que así desenvolvemento nas miñas capacidades anímame a esforzarme e faime sentir valioso e adecuado.
  
• -Non me insultes con palabras, nin con xestos despectivos. Fasme sentir menosprezado e sen ánimo para corrixir as miñas faltas ou debilidades.


• -Ten en conta o meu esforzo e o meu progreso non só o resultado final. Ás veces con pouco esforzo logro moito..., pero é máis meritorio cando poño todo o meu empeño, así logre pouco.


• -Non me examines procurando reprobarme, nin che ufanes de habelo logrado. As miñas notas deben reflectir a miña desempeño e non o farán se as utilizas para desquitarte.
• -Anota o que fago ben, e non só o que está mal. Cando subliñas os meus éxitos e non os meus fracasos, síntome motivado a seguir mellorando.


• -Cando me corrixas ou me disciplines, faino sen maltratarme física ou emocionalmente. Se atacas a miña persoa ou a miña personalidade, deterioras a miña autoestima e non melloras a miña disciplina.


• -Confía no meu e demóstrame a túa confianza. Cando me repites a mesma cousa unha e outra vez, doume conta da túa desconfianza, e isto precipítame a fracasar. Trátame con agarimo, cortesía e respecto. Nesta forma admirareiche e, polo tanto, desenvolverei un profundo respecto por ti.


• -Non me ameaces, pero se o fas, cúmpreo. Se non cumpres o prometido, aprenderei que, faga o que faga, sempre podo saír eximido.


• -Non me rogues nin me implores que me porte ben. Obedecereiche cando mo esixas con firmeza e sen hostilidade.


• -Procura facer clases amenas e interesantes, nas que eu poida participar. Abúrrome cando todo é rutina, só ti falas e eu nada podo achegar.


• -Cando che faga preguntas, non me digas "iso xa o explique". Ás veces as túas explicacións non son claras ou suficientes para min; se pregunto, é porque quero entender e aprender.


• -Non teñas preferencias. Cando encomias a uns e ignoras a outros, deterioras as nosas relacións e feixes dos meus compañeiros os meus inimigos.


• -Cando me criticas para corrixirme, deféndome e non acepto os meus defectos. Só se acepto os meus fallas, poderei tratar de corrixilas. Ten en conta que aprendo máis de quen aprecio que de quen me despreza.


• -Non aceptes as miñas escusas nin os meus rogos polo incumprimento das miñas tarefas. Cando debo asumir as consecuencias das miñas faltas, aprendo a responsabilizarme polos meus deberes.


• -Escoita o que che digo con atención e interese. Se me ignoras ou me calas cando trato de expresarme, entendo que as miñas ideas son bobas e que, polo tanto, a miña intelixencia é curta.


• -Non me compares cos meus compañeiros, nin cos meus irmáns en anos anteriores. Recorda que non son nin podo ser igual a ninguén e que, aínda que non teño as mesmas, tamén posúo grandes calidades.


• -Trata de coñecerme e de apreciarme como persoa. Coñecendo as miñas habilidades particulares poderás ofrecerme oportunidades para triunfar. Ao sentirme capaz e importante para ti, crecerá o concepto que forme sobre o meu.


• -Axúdame a desenvolver as miñas calidades, e non simplemente as miñas capacidades. Ten en conta que......antes que un bo estudante, debo ser un bo ser humano.