Estamos programados para cambiar, para aprender e para deixar que o noso ámbito moldee o substrato dos nosos pensamentos: o cerebro. Se queremos mellorar o noso comportamento cos demais e co noso ámbito natural haberá que traballar niso dende os primeiros anos, como facemos para aprender a falar ou a tocar un instrumento. En Redes, escoitamos as propostas de Richard Davidson, neuropsicólogo da Universidade de Wisconsin-Madison, para mellorar a educación. Co psicólogo Daniel Goleman, tamén descubriremos como consumir no futuro para ser uns mellores hóspedes deste planeta.
viernes, 30 de abril de 2010
martes, 27 de abril de 2010
jueves, 22 de abril de 2010
Hiyab
Agora que se abriu de novo o debate sobre o "hiyab" póñovos a curtametraxe que xa hai tempo colguei neste blog
¿Que está a acontecer coa nena do instituto madrileño? Simplemente que no centro educativo, o regulamento de réxime interno non permite que ningún alumno leve a cabeza tapada e cúmprese o regulamento.
Repasando o regulamento de réxime interno do noso centro, non aparece nada que impida aos alumnos ir coa cabeza cuberta, polo que no noso centro podería estar.
É tí ¿que opinas?
¿Que está a acontecer coa nena do instituto madrileño? Simplemente que no centro educativo, o regulamento de réxime interno non permite que ningún alumno leve a cabeza tapada e cúmprese o regulamento.
Repasando o regulamento de réxime interno do noso centro, non aparece nada que impida aos alumnos ir coa cabeza cuberta, polo que no noso centro podería estar.
É tí ¿que opinas?
viernes, 16 de abril de 2010
Charla: Aprender a quererse
Onte, Luisa Jonte brindounos unha interesante charla onde analizamos as diferenzas entre autoestima e autoconcepto, vimos como é a imaxe dun mesmo nas distintas idades, cales son os compoñentes da autoestima, como repercute no rendemento escolar e ao final nos deu dez suxestións para estimular a autoestima
Mostrounos un fermoso conto
E antes de darnos uns documentos e rematar a sesión, ensinounos un gran tesouro que garda dende moi pequena, de verdade que é un belísimo tesouro.
Déixovos os documentos que entregou:
sábado, 10 de abril de 2010
Aprender a quererse
- Que é a autoestima
- A imaxe de si mesmo nas distintas idades.
- Cómo repercute a autoestima no rendemento escolar.
- Cómo se constrúe a autoestima.
Como sempre pedimos que non se traian nenos pequenos.
jueves, 8 de abril de 2010
8 de abril, Día Internacional do Pobo Xitano
Esta data, institucionalizada xunto á bandeira e o himno xitanos no primeiro Congreso Mundial Roma/Xitano celebrado en Londres en 1971, tivo nos últimos anos unha importante difusión tanto en España coma en numerosos países dos cinco continentes. Este ano está previsto que arredor desta data se celebren diversos actos culturais, lúdicos e institucionais (entre eles unha recepción no Parlamento Europeo e en varios parlamentos autonómicos españois).
A comunidade xitana está constituída por máis de 10 millóns de persoas que habitan en numerosos países de todo o mundo. En Europa constitúe a minoría étnica máis importante e numerosa, con máis de 8 millóns de persoas. Precisamente este ano adoptouse por oito gobernos da Europa central e do Leste a "Década para a Inclusión dos Xitanos 2005-2015" auspiciada polo Banco Mundial e a Fundación Soros1.
A celebración do Día Internacional dos Xitanos supuxo nos últimos anos unha importante ocasión para o recoñecemento dos xitanos, a súa historia, a súa lingua e a súa cultura. Se ben durante un tempo foi unha celebración que pasaba desapercibida, actualmente é conmemorada en países dos cinco continentes, como unha chamada de atención á discriminación que, en moitas ocasións aínda sofre esta comunidade.
No noso Centro temos unha poboación xitana do 5% estando plenamente integrados derrubando todos os prexuízos que tiñamos sobre o mundo xitano
A comunidade xitana está constituída por máis de 10 millóns de persoas que habitan en numerosos países de todo o mundo. En Europa constitúe a minoría étnica máis importante e numerosa, con máis de 8 millóns de persoas. Precisamente este ano adoptouse por oito gobernos da Europa central e do Leste a "Década para a Inclusión dos Xitanos 2005-2015" auspiciada polo Banco Mundial e a Fundación Soros1.
A celebración do Día Internacional dos Xitanos supuxo nos últimos anos unha importante ocasión para o recoñecemento dos xitanos, a súa historia, a súa lingua e a súa cultura. Se ben durante un tempo foi unha celebración que pasaba desapercibida, actualmente é conmemorada en países dos cinco continentes, como unha chamada de atención á discriminación que, en moitas ocasións aínda sofre esta comunidade.
No noso Centro temos unha poboación xitana do 5% estando plenamente integrados derrubando todos os prexuízos que tiñamos sobre o mundo xitano
martes, 30 de marzo de 2010
2 de abril: día internacional para a concienciación sobre o autismo
Resolución aprobada por la Asamblea General de la ONU, en la 76ª sesión plenaria 18 de diciembre de 2007 por la que se aprueba que:“Consciente de que el autismo es una discapacidad permanente del desarrollo que se manifiesta en los tres primeros años de edad y se deriva de un trastorno neurológico que afecta al funcionamiento del cerebro, de que afecta principalmente a los niños de muchos países, con independencia de su sexo, raza o condición socioeconómica, y de que se caracteriza por deficiencias en la interacción social, problemas en la comunicación verbal y no verbal y patrones de comportamiento, intereses y actividades restringidos y repetitivos.
Profundamente preocupada por la prevalencia y la elevada incidencia del autismo en los niños de todas las regiones del mundo y por los consiguientes problemas de desarrollo que afectan a los programas a largo plazo de salud, educación, capacitación e intervención emprendidos por los gobiernos, las organizaciones no gubernamentales y el sector privado, así como por sus terribles consecuencias en los niños, sus familias, las comunidades y la sociedad.
Recordando que el diagnóstico precoz y la investigación y la intervención apropiadas son vitales para el crecimiento y el desarrollo de la persona, decide designar el 2 de abril Día Mundial de Concienciación sobre el Autismo, que se observará todos los años a partir de 2008”.
No blog http://mara.blog.zm.nu/2010/03/24/light-it-up-blue/ nos informa que a noite do 1 de abril diversos edificios emblemáticos en EUA e o mundo, incluíndo o Empire State Building de Nova York e a Torre CN de Toronto, Canadá iluminaranse coa cor azul, co obxecto de sensibilizar sobre o autismo e como conmemoración o Día Mundial de Concienciación sobre o Autismo, o Venres, 2 de abril.
Tamén nos piden que fagamos algunhas cousas para poder concienciar a xente:
- Use un PIN coa figura da peza dun crebacabezas durante todo o mes de Abril, e fala á xente sobre o significado deste.
- Cambia a imaxe do teu perfil de Facebook polo logotipo de Light It Up Blue e convence os teus amigos de que fagan o mesmo.
- Pon un escrito no teu blog sobre este tema para aumentar a difusión
- Agrega o logotipo de Light It Up Blue en todos os teus correos electrónicos e escribe os teus correos en azul!
- O 2 de abril leva roupa de cor azul e convence os teus compañeiros de traballo e amigos que vistan de azul tamén. Toma fotos e engádeas á galería de Flickr.
lunes, 29 de marzo de 2010
A familia e a súa relación coa escola
No blog do meu compañeiro Fran http://franpete.blogspot.com/ vin este interesante post que copio literalmente
Por suposto, tampouco, a escola por se soa pode cubrir todas as necesidades educativas. É absolutamente imprescindible, polo tanto, que entre a familia e a escola haxa un alto grao de comunicación e cooperación nas tarefas educativas.
Nas primeiras etapas educativas a colaboración entre os pais e a escola adoita ser máis alta que en etapas posteriores, se ben isto ten unha clara explicación dada: a maior complexidade dos estudios no instituto, as mesmas esixencias dos fillos, que non se queren ver acompañados polos pais, e, por último, a multiplicidade de profesores que imparten as diferentes materias aos nosos fillos.
Necesidade e importancia da educación familiar.
Razóns de tipo biolóxico, psicolóxico e social, así como de formación da personalidade e o carácter dos fillos xustifican a importancia e a necesidade da función educadora da familia. Pero ademais a familia achega un proxecto vital común onde hai un forte compromiso emocional e unha rede de apoios, que permite á familia aparecer como o mellor lugar para acompañar a persoa na superación dos cambios e dificultades da súa vida.
Os verdadeiros valores humanos e sociais apréndense en familia. Apréndense día a día, minuto a minuto. Os valores do traballo, do esforzo, a capacidade de ser responsables, ... atopan no ambiente familiar o primeiro e máis esencial dos lugares para o seu desenvolvemento.
Que entendo por familia?
Familia é cando un home e unha muller casan e teñen fillos. Esta non é unha definición válida, o que define unha familia non se a súa composición nin os lazos biolóxicos, senón as relacións de afecto e coidado mutuo que se dan no seu seo. É a asociación creada polas leis da natureza.
A necesidade da colaboración familia - centro educativo no proceso educativo.
A difícil tarefa, que a ambos os dous nos atinxe: a educación dos fillos, seranos máis proveitosa e satisfactoria se partimos dunha predisposición á colaboración e apoio mutuo. Esa relación de colaboración que debe existir entre o centro educativo e familia esixe unha forte coordinación, un intenso intercambio de información e apoios continuados.
A participación dos pais no proceso educativo dos seus fillos, ademais de repercutir de forma beneficiosa sobre o neno, ten grandes vantaxes para os propios pais, pois, ademais de facerlles coñecer e comprender mellor ao seu fillo, failles sentirse útiles ante el ao ser capaces de axudalos a afrontar os seus problemas.
Formas de colaborar.
1.-Co titor e por suposto co resto do profesorado. Para
A familia constitúe pola súa propia natureza o principal e primeiro núcleo de educación dos fillos. A ela correspóndelle un importante papel educativo aínda que teña que delegar parte das súas tarefas e haxa de compartir a responsabilidade da educación e o crecemento dos fillos con outras institucións, como son os centros educativos.
A sociedade actual esixe dos seus novos membros un tal cúmulo de coñecementos e preparación que dificilmente unha familia é capaz de atendelos só cos seus recursos. É por iso polo que os pais delegan parte das súas funcións educativas na escola, os institutos e a universidade.Por suposto, tampouco, a escola por se soa pode cubrir todas as necesidades educativas. É absolutamente imprescindible, polo tanto, que entre a familia e a escola haxa un alto grao de comunicación e cooperación nas tarefas educativas.
Nas primeiras etapas educativas a colaboración entre os pais e a escola adoita ser máis alta que en etapas posteriores, se ben isto ten unha clara explicación dada: a maior complexidade dos estudios no instituto, as mesmas esixencias dos fillos, que non se queren ver acompañados polos pais, e, por último, a multiplicidade de profesores que imparten as diferentes materias aos nosos fillos.
Necesidade e importancia da educación familiar.
Razóns de tipo biolóxico, psicolóxico e social, así como de formación da personalidade e o carácter dos fillos xustifican a importancia e a necesidade da función educadora da familia. Pero ademais a familia achega un proxecto vital común onde hai un forte compromiso emocional e unha rede de apoios, que permite á familia aparecer como o mellor lugar para acompañar a persoa na superación dos cambios e dificultades da súa vida.
Os verdadeiros valores humanos e sociais apréndense en familia. Apréndense día a día, minuto a minuto. Os valores do traballo, do esforzo, a capacidade de ser responsables, ... atopan no ambiente familiar o primeiro e máis esencial dos lugares para o seu desenvolvemento.
Que entendo por familia?
Familia é cando un home e unha muller casan e teñen fillos. Esta non é unha definición válida, o que define unha familia non se a súa composición nin os lazos biolóxicos, senón as relacións de afecto e coidado mutuo que se dan no seu seo. É a asociación creada polas leis da natureza.
A necesidade da colaboración familia - centro educativo no proceso educativo.
A difícil tarefa, que a ambos os dous nos atinxe: a educación dos fillos, seranos máis proveitosa e satisfactoria se partimos dunha predisposición á colaboración e apoio mutuo. Esa relación de colaboración que debe existir entre o centro educativo e familia esixe unha forte coordinación, un intenso intercambio de información e apoios continuados.
A participación dos pais no proceso educativo dos seus fillos, ademais de repercutir de forma beneficiosa sobre o neno, ten grandes vantaxes para os propios pais, pois, ademais de facerlles coñecer e comprender mellor ao seu fillo, failles sentirse útiles ante el ao ser capaces de axudalos a afrontar os seus problemas.
Formas de colaborar.
1.-Co titor e por suposto co resto do profesorado. Para
- Intercambio de información.
- Seguimento do proceso educativo.
- Colaboración para a mellora do rendemento.
- Corrección de malos hábitos de estudio ou aprendizaxes non alcanzadas.
- Realizando visitas periódicas ao titor, ou chamándoo por teléfono.
- Tomando co titor ou o profesor acordos de traballo a realizar polo alumno e realizando o seu seguimento.
- Control do horario de estudio diario.
- Facilitación das condicións desexables de estudio.
- Seguimento das tarefas de estudio. Revisión dos seus cadernos e da súa axenda.
- Revisando todos os días o seu horario de clase, preguntándolle polo realizado e polo que lle queda por facer.
- Contactando con frecuencia co profesorado para coñecer as dificultades e necesidades de estudio do fillo.
- Facilitación de oportunidades de enriquecemento cultural e formativo.
- Seguimento e control destas.
- Apuntándoo a asociacións ou clubs (deportivos e culturais).
- Aproveitando as ocasións de visita a exposicións e actos culturais.
- Cunha actitude de asesoramento e apoio permanente
- Responsabilizándoos nas tarefas de casa.
- Establecendo co alumno un diálogo continuado sobre as súas preocupacións e desexos.
- Obrigándoo a responsabilizarse de colaborar nalgunha tarefa da casa.
jueves, 25 de marzo de 2010
Trastornos da aprendizaxe
Os trastornos da aprendizaxe defínense en base a un rendemento escolar p
or debaixo do esperado nas capacidades para a lectura, o cálculo e/ou a expresión escrita tendo en conta:
*a idade cronolóxica do alumno/a
*a súa escolarización
*o seu nivel intelectual
O TRASTORNO DA LECTURA
Inclúe as dificultades de acceso ás competencias lectoras que se dan nestes tres aspectos:
or debaixo do esperado nas capacidades para a lectura, o cálculo e/ou a expresión escrita tendo en conta:*a idade cronolóxica do alumno/a
*a súa escolarización
*o seu nivel intelectual
O TRASTORNO DA LECTURA
Inclúe as dificultades de acceso ás competencias lectoras que se dan nestes tres aspectos:
- Na exactitude lectora, tanto dificultyades relativas ao código lingüístico (confusións, omisións, adicións, inversións, alteracións no proceso lector) como as que fan referencia á mecánica lectora (soletreo, detencións, atascos, saltos de liñas)
- Na velocidade lectora
- Na comprensión lectora,
O TRASTORNO DO CÁLCULO
É a dificultade de acceso ás competencias matemáticas en relación a:
- Os procesos básicos, relativos á comprensión da conservación, reversibilidade, realización de clasificacións, seriacións e outras operacións lóxicas matemáticas
- O sistema numérico, en canto ás dificultades nos principios de estabilidade dos números, á cardinalidade, á abstracción, á irrelevancia da orde e ás dificultades no sistema de numeración
- A realización de cálculos numéricos, tales como comprensión das operacións, a mecánicadas operacións e as vinculadas aos erros conceptuais
- A lectura simbólica numérica
- A resolución de problemas matemáticos
O TRASTORNO DA ESCRITURA
Fai referencia ás dificultades no acceso ás competencias gráficas nos seguintes aspectos:
- Proceso grafomotriz ou disgrafía, en referencia aos sinistroxiros, déficits na presión, dificultades na direccionalidade, regularidade e lexibilidade dos grafismos e ao emprego do espazo gráfico
- Ortofrafía ou disortografía, realizar substitucións, omisións, engadir e/ou invertir os grafemas, facer unións, separacións inadecuadas de sílabas, palabras ou frases, e erros na ortografía regrada.
- Procesos de expresión e composición, dificultades relativas ao formato da escritura, expresividade e dominio das técnicas de expresión: descrición, narración, exposición, ...
Orientación e respostas educaticas. ALUMNADO CON TRASTORNOS DA APRENDIZAXE. Xunta de Galicia
jueves, 18 de marzo de 2010
Avaliación educativa
A avaliación é o proceso sistemático e continuo mediante o cal se determina o grao en que se están a lograr os obxectivos de aprendizaxe. O devandito proceso ten unha función primordial dentro do proceso de ensino-aprendizaxe, pois por medio dela se retroalimentar o devandito proceso.
Se como resultado da avaliación descubrimos que os obxectivos se están a alcanzar nun grao moito menor que o esperado ou que non se están a alcanzar, inmediatamente xurdirá unha revisión da programación, das actividades que se están a realizar, da actitude do mestre, da actitude dos alumnos e da oportunidade dos obxectivos que se están a pretender. Todo este movemento traerá como resultado un reaxuste, unha adecuación que fortalecerá o proceso ensino-aprendizaxe, que se vén realizando; é así como a avaliación desempeña a súa función retroalimentadora.
Avaliar, noutras palabras, é reunir todas as evidencias posibles que en forma obxectiva poidamos encontrar a favor ou en contra de cada unha das actividades que se están a desenvolver dentro do proceso ensino-aprendizaxe.
A avaliación é un proceso que implica descricións cuantitativas e cualitativas da conduta do alumno, a interpretación das devanditas descricións e por último a formulación de xuízos de valor baseados na interpretación das descricións.
Hay diferentes tipos de avaliación:
*Según a súa finalidade e función: formativa e sumativa
*Según a súa extensión: global e parcial
*Según os axentes avaliadores: interna (autoavaliación, heteroavaliación, coavaliación) e externa
*Según o momento da aplicación: inicial, procesual e final
*Según o criterio de comparación: autoreferencia, heteroreferencia (criterial e normativa)
Pero.......como agora na escola traballamos con oito competencias básicas, estas competencias básicas ¿pódense avaliar?
Agora que na escola traballamos as oito competencias básicas
Se como resultado da avaliación descubrimos que os obxectivos se están a alcanzar nun grao moito menor que o esperado ou que non se están a alcanzar, inmediatamente xurdirá unha revisión da programación, das actividades que se están a realizar, da actitude do mestre, da actitude dos alumnos e da oportunidade dos obxectivos que se están a pretender. Todo este movemento traerá como resultado un reaxuste, unha adecuación que fortalecerá o proceso ensino-aprendizaxe, que se vén realizando; é así como a avaliación desempeña a súa función retroalimentadora.
Avaliar, noutras palabras, é reunir todas as evidencias posibles que en forma obxectiva poidamos encontrar a favor ou en contra de cada unha das actividades que se están a desenvolver dentro do proceso ensino-aprendizaxe.
A avaliación é un proceso que implica descricións cuantitativas e cualitativas da conduta do alumno, a interpretación das devanditas descricións e por último a formulación de xuízos de valor baseados na interpretación das descricións.
Hay diferentes tipos de avaliación:
*Según a súa finalidade e función: formativa e sumativa
*Según a súa extensión: global e parcial
*Según os axentes avaliadores: interna (autoavaliación, heteroavaliación, coavaliación) e externa
*Según o momento da aplicación: inicial, procesual e final
*Según o criterio de comparación: autoreferencia, heteroreferencia (criterial e normativa)
Pero.......como agora na escola traballamos con oito competencias básicas, estas competencias básicas ¿pódense avaliar?
Agora que na escola traballamos as oito competencias básicas
domingo, 7 de marzo de 2010
sábado, 6 de marzo de 2010
Habilidades sociais
As habilidades sociais son as condutas necesarias para interactuar e relacionarse cos demais de forma efectiva e mutuamente satisfactoria.Polo tanto é importante destacar que:
- Trátase de condutas, isto quere dicir que son aspectos observables, medibles e modificables; non é un trazo innato dun suxeito, determinado polo seu código xenético
- Entra en xogo o outro. Non se refiren a habilidades de autonomía persoal como lavar os dentes ou manexar o caixeiro automático, senón a aquelas situacións nas que participan polo menos dúas persoas
- Esta relación co outro é efectiva e mutuamente satisfactoria. A persoa con habilidades sociais defende o que quere e expresa o seu acordo ou desacordo sen xerar malestar na outra persoa.
Pero non só é importante ter habilidades sociais, senón poñelas en práctica na situación axeitada. Esta adecuación das condutas ao contexto é o que se denomina Competencia social.
Cando a persoa carece de habilidades sociais pode que afronte as situacións de dúas maneiras diferentes:
- Evitando as situacións ou accedendo ás demandas dos demais coa finalidade de non se expoñer a enfrontamentos -conduta pasiva-.
- Elixindo por outros e infrinxindo os dereitos dos demais para obter as súas metas -conduta agresiva-.
As habilidades sociais ou o que tecnicamente se coñece como conduta asertiva consiste en pedir o que queres e negarte ao que non queres dun modo axeitado. Conseguir as túas metas sen danar a outros. Expresar sentimentos e pensamentos, realizar eleccións persoais e sentirse ben conun mesmo.
lunes, 1 de marzo de 2010
O fracaso educativo según Gavilondo
O meu bo amigo Oscar fíxome chegar este video que resume, en dous minutos, tódolos debates sobre educación
miércoles, 24 de febrero de 2010
martes, 23 de febrero de 2010
Contos infantis
Na páxina do Departamento de Orientación Andújar preséntanos unha serie de contos proporcionados polo Ministerio de Educación para potenciar o desenvolvemento das habilidades lingüísticas, á súa vez traballan valores culturais e sociais, como a sensibilidade cara ás persoas con minusvalidez e as persoas maiores. Picando na foto abriranos unha presentación dos contos indicándonos os obxectivos que se pretenden, as idades axeitadas e os obxectivos específicos de cada conto.
Os contos son: (picando na imaxe ábrese o conto)
viernes, 19 de febrero de 2010
Quince máximas para que un niño sea feliz
No blog "en la escuela caben todos" a Seño Vane posteou estas máximas tan sinxelas para que os nosos fillos sexan felices
domingo, 14 de febrero de 2010
Intelixencia emocional
O grupo de traballo "aprender a ser" no seu blog vannos mostrando as experiencias que levaron a cabo cos alumnos sobre "a intelixencia emocional" durante o curso pasado.Na súa memoria expoñen o traballo feiro durante o curso 08-09 que consta das seguintes partes:
1.-Marco teórico da intelixencia emocional
1.1..Cronoloxia do constructo
1.2.-Modelos da intelixencia emocional
1.3.-Definicións da IE
1.4.-Referencia legal
1.5.-Experiencias
2.-Glosario de termos
3.-Actividades prácticas
3.1.-Actividades de autoestima
3.1.1.-O protagonista do día
3.1.2.-Cualidades
3.1.3.-Nos podemos tocaar sen hostilidade
3.1.4.-Estou orgulloso de.....
3.1.5.-A pelota mensaxeira
3.1.6.-Eu son....
3.1.7.-Estou pensando en alguén
3.1.8.-Que dín de nós
3.1.9.-Que te gusta de min?
3.2.-Actividades de empatía
3.2.1.-Empatía cara aos pais
3.2.2.-Empatía cara aos compañeiros
3.3.-Actividades de emocións e sentimentos
3.4.-Actividades diversas para realizar en clase
3.5.-Listaxe de páxinas web
4.-Actividades realizadas na aula
4.1.-Experiencia realizada no 2º Ciclo. Identidade
4.2.-Experiencia realizada en 2ºno CEIP Pazo de Mercé das Neves
4.3.-Experiencia realizada en 4º no CPI de Mondariz. Como nos sentimos?
4.4.-Experiencia realizada en 3º no CEIP Pazo Marquesa da Mercé no ámbito da E. Artística
5.-Emocionómetro
6.-Bibliografía
Sin dúbidas: un gran traballo
Todo este documento podedes velo no enlace: http://www.scribd.com/doc/15600303/DOCUMENTODEFINITIVOGT
O blog onde expoñian as súas experiencias é: http://intelixenciaemocionalnaescola.blogspot.com/
lunes, 8 de febrero de 2010
A repetición si serve para aprender se se está motivado
Un estudo cerebral feito en Sevilla mostra que "a repetición"é un método de aprendizaxe voluntaria é eficaz para consolidar a memoria.
No PAIS publican un artigo onde expoñen os resultados dunha investigación dirixida por José León-Carrión, profesor de Psicología Básica de la Universidad de Sevilla.
"A aprendizaxe é un cambio na fortaleza de certos circuítos neuronais en función de procedementos de práctica", comentan os investigadores. "Estes cambios neuronais son diferentes dos producidos polo adestramento non motivado".
León-Carrión advirte que non se debe esquecer que aprender é un proceso voluntario, no que o individuo debe tomar certa parte activa e poñer algún esforzo. Polo tanto, hai que estar motivado, e repetir o que se quere aprender constitúe o método máis eficaz para facelo, para memorizar e acordarse das cousas moito tempo despois.
Ler o artigo completo:
http://www.elpais.com/articulo/sociedad/repeticion/sirve/aprender/elpepusoc/20100208elpepusoc_12/Tes
No PAIS publican un artigo onde expoñen os resultados dunha investigación dirixida por José León-Carrión, profesor de Psicología Básica de la Universidad de Sevilla.
"A aprendizaxe é un cambio na fortaleza de certos circuítos neuronais en función de procedementos de práctica", comentan os investigadores. "Estes cambios neuronais son diferentes dos producidos polo adestramento non motivado".
León-Carrión advirte que non se debe esquecer que aprender é un proceso voluntario, no que o individuo debe tomar certa parte activa e poñer algún esforzo. Polo tanto, hai que estar motivado, e repetir o que se quere aprender constitúe o método máis eficaz para facelo, para memorizar e acordarse das cousas moito tempo despois.
Ler o artigo completo:
http://www.elpais.com/articulo/sociedad/repeticion/sirve/aprender/elpepusoc/20100208elpepusoc_12/Tes
sábado, 6 de febrero de 2010
Ordenadores no colexio
Pareceume unha reflexión excelente sobre a polémica introdución de ordenadores nas escolas. En ton xocoso toca todos os temas que a pais e educadores se lles pasan pola cabeza.Non atopei o autor ou autora, en todo caso, grazas.
Chámome Marta e son alumna de 5º de primaria.
A semana pasada trouxéronnos un montón de ordenadores, para todos menos para o profesor. Puxémonos moi contentos porque pensamos que tamén nos poñerían aire acondicionado en verán (morrémonos de calor) e que traerían unha pizarra nova, sen reflexos e na que se poida escribir sen que o xiz esvare, cadeiras e mesas novas adecuadas á nosa estatura, estantes e un despacho para nosas cousas.
Pero non, só trouxeron ordenadores. E sen lupa porque son moi pequenos, pero iso dá igual.
Polo menos regaláronnolo enterito, porque o meu primo de Ripolletdi que os meus tíos tiveron que pagar a metade do portátil, por iso de ser cataláns. Isto non o entendo moi ben.
O primeiro día non fixemos nada con eles porque ten un sistema que é diferente ao que temos na casa, un tal Linux, e que o mestre non coñece. En realidade non sabe nada de informática. Dixo que xa miraría algo, pero María, outra empollona, contestoulle que ela podía ensinalo, pois na súa casa ten un ordenador e sabe manexalo. Todos rimos, pero o mestre, non.
O mestre tamén dixo que eran para nós e que nolos podiamos levar á casa. Eu collín o meu e gardeino na mochila, pero a miña amiga Mati caeulle e rompéuselle todo -o mestre fíxolle unha foto-. A Luis roubáronllo uns canallas mentres volvía á casa e a Santi rompeullo Mateo, o neno que nos pega a todos.
En clase os que máis usan o ordenador son Toni e Andrés. Son dous nenos un pouco atrasados e que antes só molestaban. Agora co portátil póñenlles unha película de debuxos e están máis calados.
Onte explicáronnos como sacar información de internet e mandáronnos deberes para buscar na casa. O meu papá, que agora non traballa, di que non temos diñeiro para internet, por iso non puiden facer os deberes esta semana e xa rifáronme no cole. Por iso, ademais dos libros e cadernos, tamén cargo co ordenador. Agora xa non uso mochila senón o troler de mamá de cando podiamos ir de finde ou de viaxe
Ao meu irmán maior no insti tamén lle van dar un e el está moi contento pois di que poderá colgar fotos e chatear coas rapazas.Tamén me dixo que, a partir de agora, non terá que fixarse nas faltas de ortografía pois o ordenador corríxeas automaticamente.
É marabilloso, tamén, porque antes as clases eran pesadas e longas e agora duran 10 minutos ou menos. A moitos compañeiros non lles funciona; a outros tárdalles tanto en poñerse en marcha que para cando oconsegue soa o timbre de saída.
E sen esquecer que os electricistas nos deixaron tres días no patio poñendo enchufes porque a batería non dura nada e nos facemos unha leade cables na clase que podemos xogar ao enredos.
Como as cousas que trae o mestre non se poden abrir, di que poñeráas notas segundo lle molestemos máis ou menos e segundo o tempo que tardemos en abrir o invento.
Rematouse estudar, a calculadora e as regras. E sacar punta, ter boa letra e ter un caderno de dez. É fantástico. Pobrecillosos que aínda están en 4º porque os vexo moi estresados.Eu pásome a mañá co Google Earth. Xa mo sei de memoria e non teño outra cousa que facer.En matemáticas, é o mellor: só tes que elixir entre tres respostas e ademais danche outras tres oportunidades. E se en lingua non sáete algo, o buscas en internet e xa está.
Finalmente todos sacaremos sobresaínte porque ler xa sabemos, pero imos aprender a comprender. O mestre di que é unha competencia básica.
É xenial.Marta
jueves, 4 de febrero de 2010
Que menores ven os menores en televisión
Un informe elaborado pola Asociación de Usuarios da Comunicación (AUC) onde trata de identificar cales son as imaxes que a programación televisiva ofrece dos nenos e adolescentes e determinar que valores, positivos ou negativos, se desprenden das devanditas imaxes no que se analizaron 87 espazos televisivos durante oito meses conclue que:*A programación dirixida ao público máis infantil presenta unha visión excesivamente autónoma da infancia, na que os menores se relacionan basicamente entre eles, coma se vivisen nun mundo autosuficiente e eternamente infantil no que os adultos están ausentes ou aparecen de modo secundario e, ademais, ameazante dese mundo idílico.
*A figura do menor é utilizada moitas veces como coartada, como escusa para ofrecer puntos de vista adultos de crítica social ou costumista. No grupo de series con estes "falsos nenos", ás veces de gran calidade, poden mencionarse produtos como Shin Chan, Malcom in the Middle ou Los Simpsons, pero o especialmente preocupante é a emisión de debuxos animados claramente de adultos emitidos en horario de protección infantil e moi seguidos polos adolescentes e mesmo por nenos e nenas (Padre de Familia ou American Dad).
*O medo tradicional asociado a protagonistas infantís, propio dos contos e cun propósito "domesticador", perdeu relevancia nos últimos tempos, aínda que volve a través de series como El Internado ou Hay alguén aí. Máis común é ver os menores como vítimas das turbulencias emocionais dos adultos ou dos seus irmáns adolescentes.
*A violencia é moi intensa e explícita nas series xaponesas ("Bóla de Dragón" e as súas derivacións, Naruto, Goku, Sarxento Keroro...), fronte á violencia clásica edulcorada e humorística das producións anglosaxonas. En ambos os dous casos o tratamento desa violencia banalízaa e, ademais, abórdase dende o punto de vista do agresor (que se identifica co menor), e non se desenvolve ningunha empatía cara á vítima. Anímeos xaponeses presentan personaxes zoomórficos, superheroes con mutacións, máquinas, etc. e abordan, moitas veces con fatalismo, aspectos como a valentía, a competitividade, a amizade, a sinceridade, o éxito e o fracaso, a honra, o ben e o mal...
*En canto á imaxe dos adolescentes, o estudo pon de relevo unha serie de paradoxos e contradicións: o recurso a unha estética e linguaxe transgresoras contrasta cunha visión moi convencional dos roles de xénero.
*Aparece tamén unha contradición entre a visión "politicamente correcta" moderna e solidaria na formulación de determinados temas, como a homosexualidade, a discriminación, o pacifismo, o medioambiente, a igualdade de sexos e unha defensa con decisión do individualismo e da competitividade nos comportamentos cotiáns deses mesmos adolescentes.
*Trivializa se o tratamento de aspectos como as relacións sexuais dos adolescentes, mesmo con adultos(profesores) ou o consumo de drogas, especialmente o alcohol, que se converten nun trazo imprescindible (e rutineiro) das relacións entre iguais, sen que adoiten aparecer referencias ás consecuencias que poden provocar estas prácticas. Estes aspectos reflíctense claramente en series como "Física e Química", "HKM" ou Gossip Girl.
*Tanto na programación infantil coma na xuvenil, aparece un cuestionamento da figura paterna e dos adultos en xeral, especialmente das figuras masculinas. Moitos pais son presentados como inmaturos, egoístas e ignorantes (Os Simpson, HKM, Pai de familia...). As súas normas e límites son presentados como regras máis ou menos arbitrarias que poden e deben transgredirse. Preséntase a adulto como un "adolescente añoso" e as relacións entre este e o menor son horizontais, simbióticas, mesmo (como indicabamos), no plano sexual. O paso á idade adulta non é percibido polos adolescentes como un proceso de maduración senón simplemente de "paso do tempo"
*A iso contribúe o feito de que a imaxe que se ofrece dos adolescentes se caracteriza polo narcisismo e a omnipotencia polo que non hai límites á hora de transgredir as normas.
Das principais conclusións do estudo pódese deducir que a imaxe que os menores reciben de si mesmos a través da televisión, ademais de estar claramente nesgada dende unha determinada visión adulta, se orienta claramente a satisfacer os intereses do negocio audiovisual e da marchandizaxe, supeditando a eses intereses as necesidades psicolóxicas, sociais e pedagóxicas deses menores.
Tampouco se prové os menores dunhas normas de consumo e uso crítico da televisión, unha alfabetización mediática que lles permita filtrar as mensaxes que reciben polo que a influencia que poidan ter sobre eles os estereotipos que transmiten os distintos programas é moi elevada.
Traducido da páxina da AUC
http://www.auc.es/Documentos/Comunicados%20Prensa/docnot2009/jun03.pdf
Suscribirse a:
Entradas (Atom)