TEMPO SAMAÍN

“Chega o outono e con él as castañas, as caveiras de melón, os calacús, as abóboras; chegan as augas e os tempos escuros, remata o verán e encétase o inverno, vaise a calor e vén o frío: acaban as romarías ao sol e inícianse os fiadeiros a carón do lume: son os tempos de Samaín.”

O día 31 de outubro comeza o ano novo celta e a súa festa en honor dos defuntos, marcando a transición do outono ó inverno.

Samaín, palabra gaélica, non significa máis que fin do verán, principio do inverno.
Na antiga cultura cética o tempo de Samaín, especialmente a noite do 31 de outubro ao 1 e novembro, era o período máis importante do ano. Eran datas claves para se reunir nos camposantos, comer o ritual e comunal porco de samaín e concelebrar as farradas festeiras dos guerreiros. Era a noite máis perigosa do ano: as portas do outromundo abríanse nesas horas e as ánimas eran quen de vir visitar este mundo e aos seus moradores: tantas veces para render contas inacabadas.
Para afastar dos seus castros as perigosas ánimas defuntas e errantes adoitaban poñer no alto das muradas, ou encastradas nas paredes, as caveiras iluminadas dos inimigos mortos en campaña. De aquí, dos ritos e crenzas célticas ao redor da caveira, vén a tradición europea de facer caliveras na cortiza dos melóns, ou cabazos, ou calabazotes.
Tradición que se estende por toda a antiga xeografía céltica europea e concretamente para o caso de España, por todas as zonas con presencia do elemento céltico .
En Galiza atopámola en toda a súa xeografía, non faltando esta tradición en ningunha das súas bisbarras e aportando un folclore similar aínda que dándolles nomes diferentes: calacús polas Rías Baixas, caveiras de melón en Cedeira, calabazotes en Ortigueira, colondros en Ourense...etc.

TALENTOS CON ASPERGER

A síndrome de Asperger é un trastorno do desenvolvemento cerebral caracterizado por deficiencias na interacción social e coordinación motora, e polos inusuais e restritivos patróns de interese e conduta.
A pesar do grave que pode soar, son varios os exemplos de grandes creadores musicais que o padecen.
Escoitamos algunhas das súas cancións na playlist do programa "HOY EMPIEZA TODO" de Radio Nacional (21/10/08).

ESTABLECENTO DE LÍMITES

Jesper Juul é unha autoridade como terapeuta familiar introducindo a "Terapia da Gestalt" en Dinamarca. O que escribo neste artigo está sacado do seu libro "Su hijo, una persona competente"

Se queres saber algo máis do libro preme n a súa portada.

Juul dí que a maioría de nós establecemos dous tipos de límites con nosos fillos:

1.-Límites estables

2.-Límites inestables

A lista de límites estables podería ser case interminable, posto que nela contéñense aspectos que os pais consideran que enriquecen ou protexen a vida dos seus fillos:

*"quero que che quites os zapatos antes de entrar no comedor"

*"quero que gardes os xoguetes antes de ir a cama"

*"quero saber o que miras en televisión"

O uso dunha linguaxe persoal "Quero que...", cando se establecen límites, en lugar de recorrer a termos absolutos, como: "Non podes entrar no comedor con zapatos" supón unha gran vantaxe porque cando se expresan as regras de forma persoal en lugar de facelo como "verdades universais", esas regras adquiren un maior significado para os nenos, e estes respectan moito máis o límite e á persoa que o establece.

O segundo tipo de límites é persoal e idiosincrásico e cambian dependendo do estado de humor que teñamos:

*"Non quero que toques o piano agora. Quero un pouco de tranquilidade"

*"Preferiría lerche un conto máis tarde, agora quero falar coa túa nai"

*"Hoxe quero a bañeira para a miña soa"

*"Agora non quero que che sentes no meu colo. Sal

*"Non quero que saques meus libros do estante"

*"Hoxe teño un deses días nos que me gustaría non ter familia. Quero que me deixedes tranquilo, a menos que preda lume a casa"

*"Hoxe non quero que xogues coa miña maquillaxe"

Para Juul, a linguaxe persoal, por se só, é o transmisor da mensaxe. As palabras pódennos facer dano; as emocións xenuínas, non. Non hai nada de malo en que un pai ou unha nai exprese tristeza, rabia, medo, mal humor ou irritación. Non importa se os nenos ás veces "séntense rexeitados" se un dos seus pais expresa rexeitamento. Deste xeito aprenden que non sempre poden conseguir o que queren e que existen individuos no contexto da vida familiar. Noutras palabras, as demais persoas da familia tambien teñen as súas propias necesidades persoais.

Existe outro motivo polo que non deberiamos esconder os nosos sentimentos cando falamos nunha linguaxe persoal: os nosos temperamentos individuais, os nosos sentimentos e os nosos altibaixos emocionais son parte do que somos. Polo tanto, di Juul, a información sobre estas calidades non é só unha parte lexítima da mensaxe, tambien é unha parte desexable.

A linguaxe define os límites, a expresión dos sentimentos mantén a calidez do contacto.

Moitas veces esquecémonos que a calor de calquera relación xorde de dúas fontes distintas: do que nos une e do que provoca friccións; as dúas están sempre presentes e as dúas poden ser igualmente importantes.

A linguaxe persoal só é eficaz se é verdadeiramente persoal. Se está minado, se se utiliza para outros fins ou como truco linguístico deixa de ser efectivo.

Cando os pais ou outros adultos establecen límites persoais, basicamente, están protexendo as súas propias necesidades. Cando o poden facer sen violar as necesidades dos fillos, o proceso interactivo da familia tambien sae beneficiado.

O establecemento adecuado de límites persoais caracterízase non só por un respecto fundamental cara á variedade da vida, senón tambien por unha "práctica" respectuosa. Os nenos non só aprenden o valor do respecto humano e da consideración baixo a forma dun mandamento "moral"; tambien aprenden a actau "eticamente"

A AGRESIVIDADE NOS NENOS

Unha das razóns polas que acuden as nais e os pais a falar conmigo é pola agresividade de seus fillos e fillas.
O aprendizaxe do comportamento agresivo ten unhas variables que son:
1.-A imitación ten un papel fundamental na adquisición e o mantemento das condutas agresivas nos nenos. Segundo a teoría da Aprendizaxe social, a expocision a modelos agresivos debe conducir a comportamentos agresivos por parte dos nenos. Esta opinión esta apoiada por diversos estudos que mostran que se producen aumentos da agresión logo da expocision a modelos agresivos, aínda cando o individuo pode ou non sufrir frustracións.

2.-O reforzamento desempeña tamén un papel moi importante na expresión da agresión. Si un neno descobre que pode porse en primeiro lugar da fila, mediante o seu comportamento agresivo, ou que lle agrada ferir os sentimentos dos demais, é moi probable que siga utilizando os métodos agresivos, se non o controlan outras persoas.

3.-A conduta agresiva varia co ambiente social, os obxectivos e o papel desempeñado polo agresor en potencia.

4.-Os factores cognoscitivos desempeñan tamén un papel importante na adquisición e mantemento da conduta agresiva. Estes factores cognoscitivos poden axudar ao neno a autorregularse. Por exemplo, pode anticipar as consecuencias de alternativas á agresión ante a situación problemática, ou pode reinterpretar a conduta ou as intencións dos demais, ou pode estar conciente do que se reforza noutros ambientes ou pode aprender a observar, recordar ou ensaiar mentalmente o modo en que outras persoas enfróntanse ás situacións difíciles.

PLAN ANUAL DE ORIENTACIÓN 2008-2009

Para este ano queremos incorporar dous programas novos no "Plan de Orientación":

• Programa de acollida de alumnado procedente do estranxeiro
• Programa de educación e valores a través do cine

Si queredes saber que vamos facer durante o curso 08-09 pica no enlace:

PLAN ANUAL DE ORIENTACIÓN

XOGOS POPULARES

Laura, a mestra de I3, pediume que publicara no Blog referencias a xogos populares;
A ZOADEIRA
Este brinquedo tambén se coñece co nome de Dalle que dalle.

Utilizando un botón, os pequenos terán que pasar un cordón polos furadiños e atar os dous extremos para que o botón fique preso. Para probar se funciona, deben coller con dous dedos os extremos e darlle unhas voltas ao botón, que comezará a xirar e zoar sen parar, até que a/o cativa/o canse.

A LA UNA ANDA LA MULA

Trata-se dunha modalidade das apandas con movimento. Marca-se unha liña no chan. Un/ha xogador/a elixido/a a sortes sitúa os seus pés aproximadamente a meio metro da liña e anica-se apoiando as mans nos xeonllos para que os outros poidan saltar por riba del. Os/as demais participantes poñen-se en ringleira (a liña fica entre estes e o/a xogador/a que apanda) e van saltando por orde, cada un verbalizando unha das frases seguintes, tambén por orde, e realizando a acción que se sinala:...

1. A la una, anda la mula. Vai correndo até a liña facendo que salta como unha mula, antes de dar o brinco definitivo.

2. A las dos, la coz. Mentres salta, da-lle unha couce ao/á que apanda.

3. A las tres, San Andrés. Da-lle unha pequena cuada mentres salta.

4. A las cuatro, maragato. Outra cuada.

5. A las cinco, se da un brinco. Dá un brinco imediatamente antes de saltar.

6. A las seis, canto los reyes. Antes de caer ao chan, despois de pronunciar a frase, debe cantar “la, la, la...”.

7. A las siete, tiro mi carapuchete. Ao estar no ar, arroxa algunha prenda (pucha, bufanda, pano...).

8. A las ocho, como pan y bizcocho. Antes de chegar ao chan há que facer ademán de meter algo na boca.

9. A las nueve, ata la mula y bebe. Fai o aceno de beber.

10. A las diez, el través. Salta de lado.

11. A las once, pisa el bronce. Debe ficar, despois do salto, cos pés xuntos e o corpo ergueito.

12. A las doce, no responde. Outra cuada.

13. A las trece, plantar ajos. Deixa no lombo do que apanda, sen que caia, un pao, unha herba, unha pedriña ou algo semellante.

Aquel/a que pise a liña, perde e pasa a apandar. Se alguén falla na acción que lle corresponde, perde e apanda tamén. Se (circunstancia inusual) se chega ao remate da quenda sen que ninguén perda, comeza-se de novo, relevando ou non ao/á xogador/a que apanda segundo estea acordado.Foi tradicionalmente un xogo de inverno, a xogar no exterior.

A PORCA
Trata-se dun xogo mui estendido, con elementos semellantes ao hockey ou ao golf, deportes popularizados muito despois da existencia da Porca (tambén chamada Pino ou Cachona nalgumhas zonas).Foi un xogo de nenos, fundamentalmente xogado no inverno nun espazo aberto e amplo, normalmente no entanto se cuidaba do gado.

Xógase con 2 obxectos: a “cacheira” (ou “pau daporca”) e a “porca”, que están feitos en madeira polos propios xogadores.
Haberá un “porqueiro”,q u e e s t a r á n o “curral” (círculo central) e o resto de xogadores que estarán colocados cada un no seu “nicho”. Normalment e e s t e s “nichos” fanse no chan, na terra, pero tamén poden ser pintados ou ben suplilos por aros.

O “porquei ro” t i ra a “porca” ao aire; se cae fóra do “curral”, tentará introducila dentro dalgún nicho dos outros, ante a oposición dos mesmos. Se non é capaz, voltará ao seu “curral” e lanzaráa outra vez ao aire. Se cae d e n t r o , t o d o s o s xogadores terán que cambiar de “nicho”, a n t e s d e q u e o “porqueiro” lles ocupe algún. O xogador que quede sen “nicho” pasará a s e r o s e g u i n t e “porqueiro”. Se alguén consigue meter a “porca” no “curral” conseguirá un punto e todo o mundo terá que cambiar de “nicho” . Outro xeito de xogar, ut i l izando o mesmo esquema de d i s t r i b u c i ó n d o s xogadores, é que o “porqueiro” golpee a “porca” con forza e o resto dos xogadores tentarán meter a “porca” n o “ c u r r a l ” d o “porqueiro”; o que o logre pasará a ser o novo “porqueiro”.

A RÁ
É un xogo para praticar nun espazo aberto e en cualquer época do ano.Xogo de precisión pertencente aos tradicionalmente chamados “de burro”; consiste no lanzamento duns discos metálicos (pellos) desde unha distáncia marcada (que oscila entre 2 e 3 metros) a unha caixa con cinco furados, dúas argolas, un moíño e unha rá, sendo o obxectivo do xogo introducir os pellos na boca da rá ou —no seu defeito— por algún dos outros furados da mesa. En función de onde se metan os pellos haberá variacións na pontuación....

A RAIA DE FRANCIA

Fórmanse dous equipos de entre cinco e dez xogadores cada un.Xógase con doce pinaretas ou doce pedras de mediano tamaño, que se poidan coller coa man con facilidade.
O terreo de xogo debe ser grande e plano. Pode ter ou non ter herba. Trázase nel unha liña central e dúas liñas de fondo, así como outras dúas laterais. A liña central coas de fondo marcan as zonas de cada equipo. O espacio que queda atrás das liñas de fondo é zona libre. Nunca se poden sobrepasar as dúas liñas laterais.

En cadansúa liña de fondo colócanse seis pedras ou pinaretas, separadas entre si por un pé de distancia.

Os xogadores sitúanse a ambos os dous lados da raia medial, manténdose un defensor diante da liña de pedras.

O xogo consiste en invadir o terreo contrario, dirixirse ás pedras, coller as que se poidan e volver con elas ao seu terreo e colocalas a continuación das propias pedras. Os defensores das pedras deben evitar que estas sexan collidas polos contrarios, cousa que logran se tocan, e con iso agachan –pandan-, a quen se achegue a elas, ou aínda a quen fuxa con algunha pedra xa conseguida. O xogador que fose tocado en campo contrario ten que devolver as pedras, se as leva, e situarse na zona libre oposta ao seu terreo, de onde non poderá saír ata que un compañeiro do seu bando consiga entrar nesa zona e tocalo. Ninguén pode ser agachado no seu propio terreo, nin nas zonas libres.Este é un xogo moi movido e áxil, de ataque e defensa ao mesmo tempo. Gaña o equipo que consiga roubar todas as pedras dos contrarios e depositalas na súa liña de fondo ou o que logre pandar a todos os contarios.

Próximamente falaremos das:

AS CHAPAS
Xogo de habilidade, fundamentalmente practicado polos nenos. É preciso debuxar no chan un caminho en forma de serpe, con rectas e, sobretodo, curvas, duns 8 centímetros de ancho e tan longo como se quiser...
AS TRES EN RAIA
Tamén chamado as leiriñas, pedreiro-garabateiro ou pai-fillo-nai, é un xogo para dúas persoas con tres fichas cada unha (pedras, pauciños, botóns...) que se van colocando alternativamente nos pontos onde se cruzan as raias, tentando aliñar cada un as súas tres pezas e evitando por súa vez que o/a contrário/a faga o próprio....

A TURRA-SOGA

Deporte común a outras culturas peninsulares e universais; Tambén conhecido como Tracción á corda ou Soga-tira (por influencias bascas), a finalidade deste xogo é a de turrar máis ca equipa contrária. ....

FULANIÑO, QUE ME MATAN
No interior dunha circunferéncia duns dous metros de diámetro debuxada no chan, un/ha xogador/a dorme coa cabeza gacha entre os brazos. A uns dez metros da circunferencia, outro/a xogador/a exercerá de defensor/a. Os/as outros/as participantes han tentar entrar na circunferéncia e bater no que dorme cunha prenda de roupa. Ao se sentir agredido, o/a xogador/a que "dorme" berra:
Fulaniño, que me matan!”O/a defensor/a acode e situa-se dentro da circunferéncia, preparando tambén unha prenda de roupa para o defender. Apartir de entón han-se suceder os intentos por zorregar-lle a quen está "durmindo". Se o/a defensor/a acada bater-lle a algún dos/as atacantes, este/a pasará a "durmir", liberando ao/á primeiro/a.Segundo A. Romaní, trata-se dun xogo de inverno
O BRILÉ
Os xogadores forman dous equipos do mesmo número de xogadores; un bon número pode ser entre cinco e oito por equipo. Precísase unha pelota de goma de mediano tamaño.
O CHOQUE-CHOQUEIRO
Xogo praticado en grupo, cun marcado carácter individual, onde as habilidades máis destacaban eran as de ser lixeiro á hora de fuxir e de saber esqueivar ao choqueiro para evitar que este lle tocara.Estamos diante dun xogo mixto, recollido na comarca ourensá da Límia, praticado por rapazes e rapazas de entre 5-6 e 12-13 anos.O espazo habitual de xogo era a eira, onde praticaba o xogo un grupo de 7 a 10 rapazes (este era o número ideal), depois de rematar as faenas próprias, tais como ir á escola, gardar o gando, ou ir á fonte.
O MARCO

Chega-nos a información desde Valilongo, no concelllo ourensán d’A Teixeira, polo que sabemos da súa prática neste concello e máis no viciño de Montederramo, mália tambén se ten coñecimento do xogo no centro e norte da provincia de Lugo.
O MISTO. O QUEIMADEDOS
Entretimento sedentário para praticar -nomeadamente- no interior e en cualquer época do ano. Vários/as concorrentes situan-se en circo (arredor dunha mesa, p.e.). Unha vez prendido un misto, este vai pasando de man en man até que a un/ha dos/as participantes se lle apaga nos dedos. Este debe pagar prenda.O tipo de prendas a pagar debe-se acordar de antemán. A prenda concreta, así e todo, pode decidir-se sobre a marcha.Como cuase todos os xogos sedentários de prendas, ha-se ter en conta que estas práticas rematan convertendo-se nun momento no que se poñen en común elementos da personalidade íntima dos individuos (pagar a prenda de dar un bico a unha persoa predeterminada, p.e.).

O MOINHO
É un xogo para dúas persoas, cada unha con 9 pezas.Xoga-se nos 24 pontos de intersección dos 3 cuadros concéntricos que forma o taboleiro....
O PANO
Xoga un número impar de individuos, xá que participan dous bandos iguais, de entre cuatro e oito xogadores/as, e un/ha xogador/a que fai de xuíz/a. Como elemento de xogo, precisa-se un pano ou unha trela de dúas cuartas de lonxitude.Cada bando terá un/ha capitán/ana que asignará un número a cada un/ha dos/as seus/súas compañeiros/as, incluindo-se el/a mesmo/a. Se xogan seis por cada equipa, han-se numerar do un ao seis, tanto nun bando como no outro....
O PASE MISÍ
Sirva o presente como mostra dos xogos que se levan a cabo en filas.Dous/dúas xogadores/as agarran-se das mans, formando con elas unha ponte, debaixo da cual van ter que pasar todos os elementos da fila....
OS BIRLOS AO CANTEIRO
Precisamos dúas ou máis bólas, construídas de madeira dura e de un a tres quilos de peso; e de -cuando menos- 9 birlos. Debe observar-se que tanto os uns como os outros escachan ou deterioran-se con facilidade; de aí a necesidade de ter repostos. Os birlos (entre 7 e 10 cm de altura), poden ser sen tornear, cos dous extremos cortados permitindo-os manter direitos no chao, e torneados, con unha soa cara de apoio e coa outra en forma de lámpada eléctrica. As bólas son esféricas, duns 15 cm de diámetro e -a diferenza doutras modalidades máis actuais- non ten buratos para as suxeitar....
OS BOLOS DE PUNXEIRO
Esta variante do Xogo de Birlos (ou Bolos) galegos pratica-se no concello ourensán de Viana do Bolo, concretamente no lugar de Punxeiro.Chama a atención a forma do bolo/birlo; que semella mui arcaica. Neste senso, mesmo pode resultar de interese observar as formas das distintas variantes galegas, podendo fazer un percurso na seguinte orde: Viana do Bolo, Xove, Cubelas,

O RECANTO DE MIK

O blog da biblioteca do CEIP "MESTRES GOLDAR" xa está en pleno funcionamento.

Podedes visitala picando no seguinte enlace "O RECANTO DE MIK" e ler artigos como:

• XA ESTAMOS DE VOLTA


• PARA EMPEZAR BEN


• MESTRES/AS APAIXOADOS


• UNHA IMAXE VALE MAIS....


• LECTURAS ESCOLARES


• MAIS SOBRE MOCHILAS


• O OUTONO ACÉRCASE CON MOI POUCO RUIDO


• O OUTONO INSPIRA


• MES INTERNACIONAL DAS BIBLIOTECAS ESCOLARES
  
• REIVINDICANDO CON HUMOR...


• ALGO MÁIS QUE UN CARTEL...


• 1.000.000 DE EXEMPLARES VENDIDOS!!


• E SEGUIMOS

FELICES LECTURAS

¿PORQUE OS NENOS MINTEN?

Publico este artigo extraído da páxina web do centro Familiae de Santiago de Compostela. Podeís atopar máis artigos páxina web: http://www.centrodepsicologia.org

Existen múltiples causas que varían de acuerdo al caso en particular.

1- Un niño miente cuando quiere llamar la atención, ésta una de las causas más comunes; quieren llamar la atención para que se les prodigue la atención que no se les expresa muchas veces por negligencia; quieren ser valorados y apreciados por sus padres y al no conseguirlo inventan cosas con las cuales desean lograr que se les preste la dedicación que anhelan. Padres indiferentes ante la necesidad afectiva de sus hijos, o padres ausentes por constantes compromisos sociales o de trabajo faltan en la dinámica familiar y no es raro, entonces que el niño empiece a mostrar los síntomas de un fabulador que poco a poco va perfeccionando esta estrategia, descubriendo que con éstas logran que sus padres se interesen por él y le dediquen un poco de atención. De adultos, si la situación no se ha corregido en la infancia, se convierten en los grandes mitómanos que creen sinceramente en sus propias fantasías.

2- Otro de los motivos, no poco comunes que se presenta como causa de la mentira en los niños es el comportamiento rígido de los padres, que sólo pueden permitir una conducta modelo donde está ausente toda manifestación de espontaneidad y de libertad; padres autoritarios donde los hijos no pueden opinar y donde sus gustos e intereses no son tomados en cuenta, en esos hogares donde no consideran al hijo como un ser que merece respeto y que tienen derecho a ser escuchado, sí éste desobedece la norma impartida(así no sea justa o digna)le conlleva a reprimendas y a castigos tan violentos que los niños tienen que empezar a mentir por el miedo a ser castigados; de esta manera el principio de autoridad mal ejercido puede condicionar al niño a mentir para salvaguardar su integridad física.

3- Otra de las causas por las cuales el niño miente, es porque "aprendió" a mentir”. La mentira también se aprende, y en un porcentaje considerable son los padres los primeros maestros de ella, sucede que hay hogares donde el padre o la madre o ambos mienten tan significativamente que para los pequeños el mentir se convierte en algo común y normal puesto que se desarrolla en un ambiente en que constantemente se falta a la verdad, probablemente conformado por padres conflictivos. mitómanos y con inseguridades marcadas.

La mentira en los niños es algo que preocupa a muchos padres; éstos deben determinar las posibles causas (incluyendo su propia conducta) y corregir a tiempo lo que está motivando para que el niño mienta; pero el factor edad es muy importante recordarlo siempre ya que en las edades primarias (hasta los 5 años aproximadamente) el mundo del niño es mágico y rico en fantasías. Los padres deben considerar que el niño necesita comprensión, cariño, dedicación y sobre todo dirigirlo con la verdad, darles la confianza necesaria para que se establezcan los parámetros de amistad con sus hijos; convertirse en los receptores de sus ansiedades, preocupaciones, curiosidades e intereses, padres democráticos y afectuosos. Recordar que sólo un padre franco puede criar hijos francos.
Dr. Antonio Arbulú Neira

Autor: FAMILIAE Psicoterapia- Fecha: 2008-03-19

¿QUE ESPERA UN NENO HIPERACTIVO DO SEU MESTRE?

Lendo os foros da páxina de ANHIDA atopei este texto de "quico" que permítome copialo en mi blog por todo o que significa

• -Ensíname como aprender e non que aprender, a pensar e non tan só que debo pensar. Así desenvolverei a miña intelixencia e non simplemente a miña memoria.



• -Non me regañes diante dos meus compañeiros. Fasme sentir humillado e medorento de ser rexeitado por eles; aceptarei mellor as túas correccións, se mo fas calmadamente e en privado.


• -Sinálame as miñas calidades e recoñece as miñas habilidades. A confianza que así desenvolvemento nas miñas capacidades anímame a esforzarme e faime sentir valioso e adecuado.
  
• -Non me insultes con palabras, nin con xestos despectivos. Fasme sentir menosprezado e sen ánimo para corrixir as miñas faltas ou debilidades.


• -Ten en conta o meu esforzo e o meu progreso non só o resultado final. Ás veces con pouco esforzo logro moito..., pero é máis meritorio cando poño todo o meu empeño, así logre pouco.


• -Non me examines procurando reprobarme, nin che ufanes de habelo logrado. As miñas notas deben reflectir a miña desempeño e non o farán se as utilizas para desquitarte.
• -Anota o que fago ben, e non só o que está mal. Cando subliñas os meus éxitos e non os meus fracasos, síntome motivado a seguir mellorando.


• -Cando me corrixas ou me disciplines, faino sen maltratarme física ou emocionalmente. Se atacas a miña persoa ou a miña personalidade, deterioras a miña autoestima e non melloras a miña disciplina.


• -Confía no meu e demóstrame a túa confianza. Cando me repites a mesma cousa unha e outra vez, doume conta da túa desconfianza, e isto precipítame a fracasar. Trátame con agarimo, cortesía e respecto. Nesta forma admirareiche e, polo tanto, desenvolverei un profundo respecto por ti.


• -Non me ameaces, pero se o fas, cúmpreo. Se non cumpres o prometido, aprenderei que, faga o que faga, sempre podo saír eximido.


• -Non me rogues nin me implores que me porte ben. Obedecereiche cando mo esixas con firmeza e sen hostilidade.


• -Procura facer clases amenas e interesantes, nas que eu poida participar. Abúrrome cando todo é rutina, só ti falas e eu nada podo achegar.


• -Cando che faga preguntas, non me digas "iso xa o explique". Ás veces as túas explicacións non son claras ou suficientes para min; se pregunto, é porque quero entender e aprender.


• -Non teñas preferencias. Cando encomias a uns e ignoras a outros, deterioras as nosas relacións e feixes dos meus compañeiros os meus inimigos.


• -Cando me criticas para corrixirme, deféndome e non acepto os meus defectos. Só se acepto os meus fallas, poderei tratar de corrixilas. Ten en conta que aprendo máis de quen aprecio que de quen me despreza.


• -Non aceptes as miñas escusas nin os meus rogos polo incumprimento das miñas tarefas. Cando debo asumir as consecuencias das miñas faltas, aprendo a responsabilizarme polos meus deberes.


• -Escoita o que che digo con atención e interese. Se me ignoras ou me calas cando trato de expresarme, entendo que as miñas ideas son bobas e que, polo tanto, a miña intelixencia é curta.


• -Non me compares cos meus compañeiros, nin cos meus irmáns en anos anteriores. Recorda que non son nin podo ser igual a ninguén e que, aínda que non teño as mesmas, tamén posúo grandes calidades.


• -Trata de coñecerme e de apreciarme como persoa. Coñecendo as miñas habilidades particulares poderás ofrecerme oportunidades para triunfar. Ao sentirme capaz e importante para ti, crecerá o concepto que forme sobre o meu.


• -Axúdame a desenvolver as miñas calidades, e non simplemente as miñas capacidades. Ten en conta que......antes que un bo estudante, debo ser un bo ser humano.

ABÓS E NETOS

Estes días que comezan os nenos e nenas de tres anos o Colexio, paso polas filas e observo que moitos nenos e nenas veñen acompañados polos seus avós.

Conciliar traballo, fillos e casa é unha tarefa que require moita habilidade e, en moitos casos, algúns sacrificios. A chegada dun bebé non só altera a vida dos pais, senón tamén a de moitos avós. Poder contar con eles é un recurso moi valioso. A presenza dos avós é un consolo e un desafogo para moitas familias.

Os avós poden proporcionar unha asistencia práctica, apoio, e unha cadea de consellos útiles para coidar ao bebé. O encontro dos avós cos seus netos é sempre moi enriquecedor para ambos os lados.

A moitos nenos encántanlles estar cos seus avós por diferentes e variadas razóns:

-Algúns porque á beira dos avós non existen tantas ordes nin obrigacións.

-Outros porque poden facer cousas distintas con eles, como preparar galletas xuntos, comer doces, dar paseos, ir ao parque, e realizar unha infinidade de actividades que fan que se sentan máis libres.

-Algúns netos ven aos seus avós como un amigo, unha especie de guía, como divertidos, cariñosos, mimosos e que lles gusta estar con eles.

Pero, claro, todo depende da forma de ser dos avós. Hai tamén os que apenas envellecen e continúan tratando aos máis pequenos dun xeito moi autoritario e demasiado esixente. Pero, polo xeral, os avós senten moito pracer cos seus netos. Estar con eles é tamén unha forma de renovarse persoalmente. É ter máis participación na familia, e sentirse máis novas e actualizados. Apréndese moito cos nenos.

Non sempre a relación dos avós cos pais dos seus netos é a mellor.

Desgraciadamente, poden existir conflitos canto ao tipo de educación que é aplicada ao neno. As xeracións son distintas e diferentes tamén son os criterios de educación. Os máis novos non poden cambiar os razoamentos dos maiores. Os avós non están máis para educar. Xa educaron, ben ou mal, aos seus fillos. Os avós están para dar agarimo, botar unha man de cando en vez, e pasar un bo intre cos seus netos.

Se os avós van estar cos netos, o ideal é que haxa un acordo entre as partes, para o ben do neno e de todos. Para iso, é necesario que entre os pais e os avós exista unha relación tranquila, específica e verdadeira, libre de celos, na que reine o respecto ás esixencias e aos hábitos do outro.

OS CONTOS E OS AFECTOS

¿Que é un conto?

A palabra conto provén do latín computar, e significa contar, enumerar feitos. É dicir relatar, narrar unha historia. Fundamentalmente o conto é metáfora, vida, emoción, soño, oportunidade, liberdade, memoria... ¡é afecto!

¿Para que serve lelos?

Para desenvolver emocións; para desenvolver a creatividade, a intelixencia, a linguaxe, o crecemento; para estimular o humor; para discriminar fantasía de realidade; aprender a dar e a recibir; incursionar no mundo artístico; para sublimar, xogar, enfrontar conflitos... En fin, para poder desenvolver unha identidade harmónica.

¿Que son os afectos?

A palabra afecto deriva do latín affectus, e significa "pór en certo estado".

Pero vexamos outras definicións que ampliarán o noso concepto habitual e cotián -e a miúdo limitado- de afecto: "Todo estado afectivo, penoso ou agradable, vago ou preciso, xa se presente como unha descarga masiva, xa como tonalidade xeral" (Laplanche e Pontalis)

E en Psicoloxía, o afecto enténdese como "calquera clase específica de sentimento ou emoción, que impregna todos os feitos psíquicos e que posúe unha riqueza cualitativa inesgotable".

O afecto é un ingrediente innato con que contamos os humanos. O seu exceso ou falta provoca dificultades, trastornos que en ocasións poden volverse moi serios para a nosa saúde mental: os afectos afectan, aféctannos, e producen un efecto.

¿O conto e os afectos?

¿E por que a lectura de contos podería exercer un efecto tal? Entre outras razóns, porque:

1) Os contos e os afectos humanízannos.

2) Os contos e os afectos introdúcennos na cultura.

3) Os contos e os afectos simbolízannos.

4) Os contos e os afectos ábrennos ao mundo dos outros.

5) Os contos e os afectos exercen un efecto terapéutico.

6) Os contos e os afectos consolidan a "persoa".

A TEORÍA DA ETIQUETAXE OU COMO SE DISCRIMINA AOS MENORES

A avaliación é algo actual, todo é avaliable, todo é medible e todo pode ser cuantificable e xa que logo de aí alentarnos a emitir o noso xuízo sobre algo. Dalgunha forma todos e en todo momento avaliamos unha situación e clasificámola nunha ou tal categoría; esta é unha habilidade que viñemos desenvolvendo principalmente produto da nosa adaptabilidade ao medio; medio que polo demais, xeralmente é hostil.

As distintas disciplinas conformaron e elixido cada unha delas as súas formas particulares de avaliar, medir ou observar os seus obxectos de estudos, así por exemplo a química é aos átomos como o é o medicamento á saúde, a psicoloxía á conduta e tamén a intelixencia. Esta última relación non deixa de ser complicada, xa que cando se trata de avaliar ou de diagnosticar facultades ou habilidades humanas o terreo do subxectivo que xorde na apreciación de quen avalía tamén entra en xogo, ou polo menos debese considerarse. Para iso leváronse a cabo múltiples investigacións e experiencias durante anos, para lograr escapar desta subjetividad e xa que logo chegar a ser os máis estrito posible ao momento de avaliar sen caer no etiquetamiento.

No entanto, ao analizar o fenómeno da avaliación, parecese ser que inevitablemente se cae dunha ou outra forma no encasillamiento, a isto ademais hai que agregar as consecuencias sociais que asume aquel que é clasificado, pois a pregunta que xorde entón é ¿quen avalía ou clasifica ás persoas?, ¿quen é o que determina os parámetros de normalidade ou desviación e en que contorna social dáse dita situación?

Respecto diso, na actualidade xurdiu unha liña teórica que precisamente observa devandito fenómeno de etiquetamiento; a teoría da etiquetaxe non centra a súa atención na natureza psicolóxica ou na motivación dos actos de desviación. O seu interese decántase máis ben cara a quen recibe a etiqueta de desviado e por que. (A. Coulon 1995).

O mesmo Coulon citando a Becker establece que o feito central da desviación reside en que é a sociedade quen a crea...é dicir, que os grupos sociais crean aos desviados a través da institución de regras cuxa transgresión constitúe a desviación, e da aplicación desas regras a determinados individuos, que lles designan como desviados.

Actualmente son moitos as nenas e nenos etiquetados que asisten ás escolas , aqueles que presentan algún grao de inmadurez ou atraso da linguaxe por exemplo suxíreselles de formas moi sutís a abandonar os seus colexios de orixe por outros que desexen traballar con eles ou que estean preparados para nenos "así", xerándose unha especie de curriculum educacional estandar, para nenos estandar e con avaliacións estandar.

Quizais unha das angustias máis grandes daqueles pais que asisten á consulta psicopedagógica sexa a incomprensión e a pouca aceptación que perciben hacia os seus fillos, principalmente porqué viven en carne propia a intolerancia á diversidade que tanto se pregoa.

Quizais unha suxestión a tomar en conta sería a de traballar en forma conxunta, as distintas redes de apoio que emerxen desde as institucións educativas e acordar o xeito de darlle lexitimidade dunha vez por todas ás políticas de Inclusión, para que aqueles que non participan da vida social da maioría, poidan facelo a partir do seu absoluto dereito.

MOCHILAS PESADAS

Agora que o colexio comeza xorde o problema das mochilas.


¿Como deben ser as mochilas e os carriños onde transportan o material escolar? ¿Que efectos ten o exceso de peso? ¿Pódese evitar, nesta era da información, tan pesada carga?


A Confederación Española de Asociacións de Nais e Pais de Alumnos aposta pola introdución nas carteiras de DVD e outros formatos informáticos "máis lixeiros, máis atractivos para os nenos, máis flexibles e interactivos"


Outros expertos sinalan que o libro segue sendo necesario para o estudo e a memorización dos contidos, con técnicas como o subliñado, os esquemas ou os resumos. A educación exclusivamente en soportes multimedia só se utiliza na educación superior e ofrece aínda problemas prácticos.


O consello dos expertos é que as carteiras non superen máis do 10% do peso do alumno, incluso se inclúen rodas.


As mochilas deberían pesar menos do 10% do peso do neno cun tempo medio de 30 minutos entre ida e volta do colexio a casa", destaca Xavier González Ustes, traumatólogo no Hospital Municipal de Badalona. "A parte da mochila que vai pegada ás costas debe conter o máis pesado e na máis afastada ao corpo ha de ir o menos pesado: os lapis, o estuche, a báta, o bocadillo. Canto máis enganchada ao corpo a mochila, menos panca fai sobre os ombreiros", engade este médico. González dá outros dous consellos: "Os tirantes deben estar acolchados porque todo o peso vai sobre os dous ombreiros. E as mochilas moi caídas son fatais porque fan efecto panlanca nos ombreiros e doe máis".


Esta información esta sacada do xornal "O PAIS". Se che interesa ver o artigo completo pica no enlace
http://www.elpais.com/articulo/sociedad/Mochilas/pesadas/era/digital/elpepisoc/20080909elpepisoc_4/Tes/

INTELIXENCIA EMOCIONAL

O xornal "O PAIS" de hoxe publica un artigo titulado "La escuela saca suspenso en emociones".
Nel se din cousas como estas:

"Los profesores de este colegio, pioneros en España en la aplicación de técnicas de inteligencia emocional en la escuela pública -algunos centros privados hace ya tiempo que las aplican- saben por experiencia que prácticamente ningún niño es un caso perdido. Todo depende de cómo se le enseñe a reaccionar ante el conflicto."

"Este sistema rechaza catalogar a un alumno como "un caso perdido"

"Cuesta salir de la inercia de juzgar, etiquetar... Pero cuando lo haces, los resultados son espectaculares. Los niños te devuelven multiplicados lo que les das. Si ofreces un abrazo, te devuelven diez. Pero hay que saber dar ese paso; hay que saber abrazarles incluso cuando se portan mal".

"Me producen un cierto pánico los profesores que piden más disciplina y más mano dura, porque aún no se han dado cuenta de esa vía está equivocada. Y lo peor es que esos docentes nunca aceptarían asistir a un curso de inteligencia emocional, cuando en realidad son quienes más la necesitan"

Si queres velo artigo completo pica no enlace:
http://www.elpais.com/articulo/sociedad/escuela/saca/suspenso/emociones/elpepusoc/20080905elpepisoc_1/Tes

Tamén publica "Cuando el profesor admira a sus alumnos" que pódese ler no enlace:
http://www.elpais.com/articulo/sociedad/profesor/admira/alumnos/elpepusoc/20080905elpepisoc_2/Tes

ETAPAS DA EVOLUCIÓN DOS NENOS/AS

As capacidades do ser humano desenvólvense en tres etapas: primeira infancia, nenez intermedia e adolescencia segundo Rudolf Steiner

PRIMEIRA INFANCIA

Os nenos están en concordancia na seu contorno físico, absorben o mundo por medio dos seus sentidos e responden ao modo mais activo de coñecemento coa imitación.

A imitación é o poder identificarse co medio físico. O amor, a ira, o odio, a felicidade, a intelixencia, a estupidez, a harmonía, etc son influencias para o neno, aínda moi maleable, que lle afectarán para o resto da súa vida

As persoas relacionadas co neno, pais, mestres, coidadores teñen a responsabilidade de crear un contorno digno de imitación incuestionable; ofrecer abundantes oportunidades para a imitación significativa e o xogo creativo

INFANCIA MEDIA

Cando comezan primeiro de primaria, os nenos están ansiosos por explorar por segunda vez todo un mundo de experiencias. Antes identificábanas e imitábanas, agora ten un nivel máis conciente e son capaces de coñecelas pola imaxinación

A tarefa dos educadores é transformar todo o que o neno necesita saber sobre o mundo á linguaxe da imaxinación; todo aquilo que lle fala á imaxinación é o que realmente aprecia, esperta e activa os sentimentos, recórdase e apréndese. É o momento de traballar a intelixencia sensible.

Os cambios fisiolóxicos da pubertade marcan o final desta etapa: o aprendizaxe imaxinativo vólvese racional e abstrato.

ADOLESCENCIA

Durante a adolescencia a personalidade vólvese independente e volve a explorar o mundo outra vez dun novo xeito. Vai maduranndo silenciosamente e a su debido tempo surxirá o adulto

UN NOVO COMPROMISO: A VOLTA AO COLE

Os recordos das vacacións xa se van quedando atrás e agora o momento esixe un novo desafío para a familia: o ingreso ou a volta ao colexio, á escola.

Todo iso supón máis disciplina, cumprimento de horarios, compra de roupa , de libros, e unha infinidade de compromisos que esixen un esforzo tanto para os fillos como para os pais.

Para moitos deles a entrada ou a volta ao colexio representa un cambio demasiado radical.

Ano tras ano a situación repítese, o que supón un considerable esforzo para reaxustala. A adaptación ou a readaptación é un proceso que adoita durar aproximadamente unha semana, partindo da hipótese de que o ambiente escolar e familiar sexa o adecuado. Todo dependerá da actitude que teñan os educadores e os pais. Ambalas partes terán que estar preparadas para transmitir aos nenos unha impresión positiva do que representa ir ou volver ao colexio, e apoiarlles na transición das vacacións ás clases.

As vacacións permiten a que os nenos estean máis relaxados, sen présas para irse á cama, sen ter que madrugar, etc. Por iso, cando volven ao colexio eles pasan de non ter tantas obrigacións a ter que estudar, facer deberes, etc. É un cambio que provoca algunhas alteracións. De agora en diante, volver ao colexio suporá un gran esforzo que ao paso dos días irase amenizando.

O mesmo ocorre cos nenos que irán ao colexio ou á gardería por primeira vez. Pasan de estar máis en casa para compartir ambiente con outros nenos e a estar baixo a responsabilidade doutras persoas e doutras regras. Aparte dos horarios, o neno poderá enfrontarse tamén a outros cambios. Poida que teñan novos profesores, novas materias. En todos os casos, o ánimo dos pais debe ser esencialmente positivo para o fillo.

Tanto para o ingreso como para a volta á escola , é fundamental que o neno conte co apoio e o ánimo dos seus pais. É necesario que se críe un ambiente familiar favorable en casa para que o neno senta máis seguro e máis apoiado para adaptarse ao novo ritmo de vida. O comportamento que teña o teu fillo é moi comprensible. Eles reaccionan aos cambios do mesmo xeito que nós, os adultos. É como cando imos a un traballo por primeira vez. Pómonos nerviosos, ansiosos, e aos nenos pásaselles o mesmo, aínda que o exteriorice e manifeste dunha forma distinta.

Por esta razón, os pais deben falar cos nosos fillos acerca da nova situación, transmitirlles confianza, pedirlles a súa colaboración e a súa comprensión, e demostrarlles os seguros e tranquilos que estamos de que eles se vaian ao colexio. É necesario destacar os cambios positivos que o novo cotián traeralles, como tamén participar de preto de todo o proceso, é dicir, comprar os libros e forralos con eles, ordenar a roupa , e acompañalos ao colexio polo menos durante a primeira semana.

En resumo, que os pais falen cos seus fillos das súas capacidades, ilusións, habilidades e expectativas cara a esta nova etapa, contribuirá a que os nenos sentan arroupados e capacitados a saír adiante ante as dificultades que se lles poidan presentar, fomentando así a súa autoestima. O único que non se poden facer os pais é esixir que todo sexa perfecto e marabilloso desde o primeiro día.

A VOLTA AO COLE

Cando se acerca o mes de setembro, moitos nenos e nenas encaixan mal o retorno ás clases mentras que outros están desexando volver a ver aos seus compañeiros e contarlles como lle foi nas vacacións.

Dende os tres anos, o colexio se convirte nun lugar tan importante como a súa propia casa, pasan gran parte de su vida, viven importantísimas experiencias, coñecen a seus primeiros amigos e o mestre pasa a ser, as veces, máis importante que os seus propios pais.

Os nenos e nenas de tres anos farán este ano a súa primeira incursión no colexio que será un acontecemento moi importante nas súas vidas e a súa adaptación terá moito que ver coa dependencia emocional aos seus pais. En moitas ocasións a dificultade do neno para ir á escola é a mostra da dificultade que ten a nai de separarse do neno.

Na escola os nenos son un máis entre compañeiros, non hai privilexios, non está a nai protectora satisfacendo os seus caprichos. Representa o primeiro paso de entrada á sociedade, coas súas normas, límites, que nos obrigan a abandonar certas tendencias persoais a favor dunha convivencia social máis adecuada.

A volta ao colexio non supón o mesmo para o mozo ou neno que goza no centro educativo que para o que o percibe como un afastamento da seu contorno familiar ou das súas fantasías. E no caso dos pais tampouco é o mesmo para os que entenden a escola como medio de crecemento dos seus fillos, que para aqueles que a conciben como pouco máis que unha maneira de quitarse aos fillos do medio.

Despois das vacacións, onde non había horarios nin présas para ir á cama, con todo o día para o lecer, faise algo costa arriba volver á rutina diaria. Todo isto vai supor unha adaptación, que para algúns será máis complicada que para outros. Isto ten que ver con que hai persoas ás que lles custa máis aceptar os cambios, aférranse ao pasado, son fantasiosos.

A actitude dos pais e o comportamento dos profesores son fundamentais para unha correcta adaptación do neno ao colexio. é moi importante que lle transmitan seguridade e tranquilidade.

As sensacións que perciben os nenos ante a volta ao colexio non son debidas ao azar, manifestan a súa forma de relacionarse co mundo, depende en gran medida do que os seus pais lle transmitisen. En moitas ocasións son os propios pais os que establecen unhas relacións familiares herméticas e calquera apertura ao mundo é vivida como un drama.

Algúns consellos para unha volta ao cole sen traumas son:

• Hai que transmitirlles a alegría que supón ir á escola.



• Aprender, coñecer novos compañeiros, ter certa independencia, desenvolver os seus propios gustos.



• Non hai que criticar os custos dos libros e material escolar. Non nos damos conta de que continuamente nos queixamos diso, pero o neno vive como somos capaces de gastarnos diñeiro noutras cousas: videoxogos, roupa de marca, restaurantes, viaxes, etc. Con esta actitude estamos a realizar unha crítica á educación dos nosos fillos.



• é recomendable participar activamente na educación dos nosos fillos, axudarlles a facer os deberes, preguntarlles como foi o día escolar.



• é importante manter unha boa relación co profesorado. Frecuentemente observamos conflitos neste sentido e desta forma estamos "botando terra encima" á educación do noso propio fillo.



• Non hai que esquecerse tampouco, de que no colexio a autoridade represéntaa o profesor.O neno ha de sabelo, e os pais non deben discutir este principio.

Desexámoslles unha feliz volta a clase e gozar do belo camiño que é aprender.

CHEGAN AS VACACIÓNS

Chegou o verán e con il as vacacións pero....como plantexamos estes dous longos meses de vacacións?.
Cada familia, dependendo das súas circustancias, obtará por un plantexamento ou outro, aínda que é certo que algunhas rutinas e algunhas actividades deberían estar presentes ao longo deste período.

Dende o punto de vista académico é importante non perder os hábitos de traballo e de estudo adquiridos durante o curso escolar; tamén é importante reforzar as novas aprendizaxes adquiridas para que no mes de setembro non lles pasen factura.
Para iso é importante importante unha rutina de traballo, preferiblemente pola mañá, logo do desayuno e antes de empezar as actividades de tipo lúdico.

Tamén é importante potenciar a lectura como fonte de pracer a través de libros que lles gusten e motiven.

Pero tamén hai tempo para descansar e gozar. É o momento de permitir actividades máis restrinxidas durante o curso, tal e como poidan ser a televisión ou as videoconsolas, pero sempre con moderación e supervisión pola nosa banda, tanto no tipo de programas que ven como nos xogos que se escollan, vixiando en ambos os casos o tipo de contido que lles transmiten.

É importante que non pasen sos todo o tempo de lecer. Agora é un bo momento para que acudan a excursións, campamentos... xa que poderán relacionarse e mellorar a súa socialización, continuarán tendo uns hábitos, normas, límites... e adquirirán maiores habilidades e coñecementos.

O deporte tamén debe estar presente, e debería practicarse na medida do posible, xa sexa de forma global nos citados campamentos, ou de forma particular en clubs deportivos.

Pero sobretodo o verán é época de estar cos nosos fillos. É importante aproveitar as nosas vacacións laborais para facer todas estas actividades con eles, desde ler un intre xuntos, dar un paseo en bicicleta, ir ao cine e se é necesario xogar á videoconsola. En definitiva, aumentar os espazos de calidade e dedicación que no día a día en ocasións non logramos atopar.

Estas son unhas poucas ideas para pasar o verán pero seguro que tedes moitas máis que espero que compartais deixando un comentario

DECÁLOGO PARA FORMAR UN DELINCUENTE

O popular xuíz de menores de Granada, Emilio Calatayud, coñecido polas súas sentenzas educativas e orientadoras, publicou un libro "Reflexiones dun xuíz de menores" (Dauro) no que inserta un "Decálogo para formar un delincuente ". É moi interesante e di así:

• Comece desde a infancia dando ao seu fillo todo o que pida. Así crecerá convencido de que o mundo enteiro perténcelle.
• Non se preocupe pola súa educación ética ou espiritual. Espere a que alcance a maioría de idade para que poida decidir libremente.
• Cando diga palabrotas, rir. Isto animarao a facer cousas máis graciosas.
• Non lle regañe nin lle diga que está mal algo do que fai. Podería crearlle complexos de culpabilidade.
• Recolla todo o que el deixa tirado: libros, zapatos, roupa, xoguetes. Así se afará a cargar a responsabilidade sobre os demais.
• Déixelle ler todo o que caia nas súas mans. Coide de que os seus pratos, cubertos e vasos estean esterilizados, pero non de que a súa mente énchase de lixo.
• Rifa a miúdo co seu cónxuxe en presenza do neno, así a el non lle doerá demasiado o día en que a familia, quizá pola súa propia conduta, quede esnaquizada para sempre.
• Dele todo o diñeiro que queira gastar. Non vaia sospeitar que para dispor do mesmo é necesario traballar.
• Satisfaga todos os seus desexos, apetitos, comodidades e praceres. O sacrificio e a austeridade poderían producirlle frustracións.
• Póñase do seu parte en calquera conflito que teña cos seus profesores e veciños. Pense que todos eles teñen prexuízos contra o seu fillo e que de verdade queren amolalo.

MEMORIA DE FIN DE CURSO

Chega o final de curso e antes de marcharnos de vacacións é momento de facer balance do departamento de orientación.

Fixemos a memoria do departamento e so queda presentala ao Claustro e ao Consello Escolar para súa aprobación.

Se queredes votarlle unha ollada picar no enlace:

http://docs.google.com/Doc?id=dnxqcjt_2425mn49vfd

CONVOCATORIA AOS PAIS/NAIS DO "CEIP OTERO PEDRAYO"

O pasado mes de maio aplicámoslle aos alumnos e alumnas de 2º, 4º e 6º unha proba (BADyG) que intenta avaliar tanto aspectos de aptitude básica como habilidades estreitamente relacionadas coa aprendizaxe curricular.

O vindeiro martes 17 de xuño, no salón de actos do colexio, explicaremos en que consistiu a proba e que aptitudes xerais e diferenciais miden, para poder así entender os resultados que obtiveron os nosos fillos e fillas.
O horario da reunión será:
Segundo..............16,30 horas
Cuarto.................17 horas
Sexto...................17,30 horas

Os resultados só se darán, en sobre pechado, aos pais ou nais que acudan á reunión-explicativa.

Se algún pai ou nai non pode acudir o día da reunión, pode falar co orientador todos os días menos os xoves, en horario lectivo, sempre con cita previa.

Se queredes podes vela información da proba nestes enlances:

Sexto curso: http://docs.google.com/Doc?id=dnxqcjt_240c4k3x3cc

Cuarto curso: http://docs.google.com/Doc?id=dnxqcjt_238pd8rfrhn

Segundo curso: http://docs.google.com/Doc?id=dnxqcjt_236hghhg5gp

FAMILIAS COMPROMETIDAS COA LECTURA

Copio, con permiso de Xulia, do " O recanto do Mik" este interensantísimo decálogo.

No noso convencemento de que a familia xoga un papel fundamental no fomento do hábito lector, durante este curso a nosa biblioteca tentou acercarse ao entorno familiar, mediante as mochilas viaxeiras e outras actuacións, con resultados moi positivos.

Agora que se aproximan as vacacións queremos facer con vós algunhas reflexións para que esa boa práctica de ler en familia, ou simplemente de ler, se reforce nesta época de ocio.

A formación de todo individuo depende de dous ambientes fundamentais: a familia e a escola.
En principio, a creación de hábitos lectores, así como dos hábitos de comportamento, das actitudes e valores, áchase inicialmente na familia. A escola non pode suplir a responsabilidade que corresponde á contorna familiar no achegamento ao libro.

A creación dun hábito lector, a promoción e difusión da lectura, non son competencia única da escola. Son as familias as que propician o acercamento temperán do neno/a aos libros e por iso cremos que é moi conveniente convertirnos en FAMILIAS COMPROMETIDAS COA LECTURA.

DECÁLOGO DUNHA FAMILIA COMPROMETIDA COA LECTURA:

1. Unha familia comprometida coa lectura é aquela que anima aos seus fillos a ler ata antes de que estes o saiban facer. Deixan aos pequenos/as que investiguen, que se recreen mirando as ilustracións dos libros...


2. É aquela que conta contos aos seus fillos, que lles recita pequenas rimas, que enche os seus oídos de musicalidade e beleza.


3. É aquela que nunca forza a ler.


4. É unha familia que selecciona moi ben os libros dos seus fillos ( ata determinada idade ), valorando o feito de que as boas ilustracións axudan a formar o seu gusto pola arte e polo fermoso.


5. É aquela que dá exemplo de lectura a diario.


6. É aquela que comparte as lecturas dos seus fillos e fillas e xuntos coméntanas.


7. Unha familia comprometida coa lectura procura coñecer os gustos dos seus fillos e respéctaos no posible.


8. É unha familia que acode cos fillos aos lugares onde están os libros -librerías e bibliotecas-, e anímaos a facerse socios dalgunha biblioteca.


9. É aquela familia que fomenta o gusto e coidado da biblioteca persoal dos seus fillos, e que dispón para tal efecto dun espazo apropiado.


10. Unha familia comprometida coa lectura considera que a compra dun libro non é algo excepcional con motivo dunha celebración, aínda que nestas ocasións o libro ten que estar presente como agasallo, senón que o considera parte dos gastos de educación.
    (Extraído de Plataforma educativa)

COMUNICACIÓN FAMILIA-ESCOLA

Video didáctico de Eloina Terrón sobre habilidades de comunicación social na escola. Nel móstranse tres formas de abordar unha relación comunicativa (utilizando como exemplo a entrevista entre un profesor e unha nai na tutoría).
Cada unha das secuencias presenta, e analiza posteriormente, un estilo de comunicación por parte do profesor: o estilo agresivo, o estilo inhibido e o estilo asertivo.

Danse pautas e exemplos concretos de que estratexias utilizar nun estilo asertivo de tal forma que a relación de comunicación convértase nunha relación de cooperación entre a familia e a escola.

DÉFICIT DE ATENCIÓN E TELEVISIÓN

Se últimamente navegais por internet buscando información sobre o déficit de atención atoparedes que as últimas investigacións vinculan este déficit coa exposición a temprana idade á televisión.

Moita xente non sabe que os nenos con problemas de atención ven moito a televisión, e non só a ven, senón que se quedan "hipnotizados" diante da pantalla ata transformarse en "outro neno" completamente diferente ao que volve ser en canto apagamos o televisor.

Estudos americanos non demostran que ver moito a televisión poden converter a un neno en inatento ou o feito de ser inatento fai co neno vexa moito a televisión pero decantanse pola primeira opción.

Outros estudios detectaron aproximadamente un 40 por cento máis de problemas de atención entre os nenos moi afeccionados á televisión de ambos sexos, independientemente de se se realizou un diagnóstico de déficit de atención ou hiperactividad previo.

O vínculo entre a inatención e a televisión estableceuse nun estudo sobre os hábitos e comportamentos de máis de 1.000 nenos nacidos en Dunedin, Nova Zelanda, entre abril de 1972 e marzo de 1973.

Os nenos de 5 a 11 anos vían unha media de 2,05 horas de televisión nos días laborables.

Entre os 13 e 15 anos, o tempo gastado fronte á pantalla era dunha media de 3,1 horas diarias. "Os que viron máis de dúas horas e especialmente os que viron máis de tres horas de televisión diaria durante a súa infancia tiñan síntomas de problemas de atención na adolescencia por encima da media", escribiu no seu informe Carl Landhuis, da Universidade de Otago, en Dunedin.

Os nenos que viron moita televisión tiñan máis probabilidades de continuar co hábito cando crecían, pero ata se non o facían o dano xa estaba feito, dixo o informe, publicado en Pediatrics.

A explicación sobre este vínculo podería ter varias explicacións, segundo Landhuis:

• A primeira é que o cambio rápido de escenas común en moitos programas de TV podería sobreestimular o cerebro no desenvolvemento dun neno, e podería facer que a realidade resultase aburrida en comparación.


• Tamén é posible que ver a televisión poida substituír outras actividades que requieren concentración, como ler, xogar e os deportes, dixo. A falta de participación inherente á televisión podería condicionar aos nenos cando realizan outras actividades.
  

O estudo non é unha proba de que ver a televisión cause problemas de atención como dicía o estudio americano, engadiu Landhuis, porque pode haber nenos con tendencia aos problemas de atención véxanse atraídos cara á televisión.

Outros estudios previos relacionaran este hábito sedentario coa obesidad infantil e a diabetes.

Despois de ler esto, ¿ainda aparcas ao teu fillo diante da televisión?

XOGOS PEDAGÓXICOS

Os xogos, no terreo do traballo das dificultades de aprendizaxe, é fundamental, resultando un instrumento que se utiliza constantemente nas aulas de pedagoxía terapéutica para traballar diferentes habilidades da aprendizaxe.
O xogo coa súa vertente lúdica permítenos potenciar diferentes habilidades que poden resultar un tanto pesadas de traballar e permítenos establecer unha relación máis positiva con los niños, sobretodo cos que presentan dificultades de aprendizaxe, xa que facer tarefas escolares con eles pode resultar un pouco difícil e duro especialmente para ellos.
En vista desta tremenda capacidade dos xogos de estimular as capacidades dos nenos e nenas, propoñémosvos unha serie de xogos cos que podedes xogar con vosos fillos e fillas este verán e sempre, ao mesmo tempo que vos indicamos que habilidades poderedes potenciar mediante estes xogos (trátase de xogos sinxelos e que a maioría temos en casa)

O TANGRAM

É un xogo popular chinés que consta de sete pezas:

1 cadrado

2 triangulos grandes

1 triangulo mediano

2 triangulos pequenos

1 trapecio

A partir das cales pódense realizar multitude de figuras de características diversas: animais, persoas, barcos, figuras abstractas, ...
A parte de tratarse dun xogo máis ben divertido, empregarse na súa práctica facilita a estimulación de diferentes habilidades de carácter clave para a aprendizaxe, neste sentido poderiamos citar as seguintes:

Orientación espacial

Estructuración espacial

Coordinación visomotora

Atención

Razonamiento lóxico espacial

Percepción visual

Memoria visual

Percepción de figura e fondo

Podes visitala páxina onde saquei o artigo: "blog de clavé psicopedagogs"
Hai moitos sitios onde xogar en linea: "TANGRAM". The Oldest Chinese Puzzle

O MEMORY


Co "memory" traballaremos:

• A memoria visual
• A atención
• Percepción visual
• Reflexividade (contrario a impulsividade
  
• Algunha web para xogar ao MEMORY

• BATMAN
  
• INTERNENES nesta páxina encontraredes moitos xogos educativos


• MEMORY CATS

TRES E CATRO EN RAIA

Estaremos potenciando:

• Atención
• Razoamento
• Reflexividade
• TRES EN RAIA ON LINE
• TRES EN RAIA E OUTROS XOGOS

O MIKADO
Informate de como se xoga na páxina

Estaremos potenciando:

• Psicomotricidade fina
• Atención
• Reflexividade
• Razoamento
  
• DAMAS
• Estaremos potenciando:
• Atención
• Reflexividade
• Razonamiento

Damas online

SIMON
Estaremos potenciando:

• Memoria auditiva
• Memoria visual
• Atención
  
  
  simon online

E por suposto, unha das mellores web para rapaces é INTERNENES

Cabe recordar que xogando a calquera tipo de xogo, a parte de divertirnos e poder potenciar unha serie de habilidades, tamén estaremos traballando unha aprendizaxe básica en todas as interaccións sociais e no desenvolvemento de calquera actividade que realizemos, sendo esta aprendizaxe o respecto ás normas, o cal resulta indispensable ensinar aos nosos nenos, xa que da súa correcta aprendizaxe dependerá en gran medida a súa exito en boa parte da súa vida.

MOTIVACIÓN ESCOLAR

A motivación escolar constitúe un dos factores que máis influen no aprendizaxe.
No plano pedagóxico, motivación significa "proporcionar motivos, é dicir, estimular a voluntade de aprender"
A motivación escolar nin é unha técnica nin é un método de ensinanza, é un factor cognitivo-afetivo presente en todo acto de aprendizaxe e en todo procedemento pedagóxico, xa sexa de maneira explícita ou implícita.

O manexo da motivación na aula supón que o mestre e os estudiantes comprendan a interdependencia dos seguintes factores:
*as características e demandas da tarefa ou actividade escolar,
*as metas ou propósitos que se establecen para tal actividade,
*o fin que se busca coa súa realización.

¿Que pretendemos mediante o manexo da motivación escolar?
1º.-Despertar o interese do alumno e dirixir súa atención
2º.-Estimular o desexo de aprender que conduce ao esforzo
3º.-Dirixir estos intereses e esforzos hacia o logro de fíns apropiados e a realización de propósitos definidos

Existen unha serie de mitos sobre a "motivación escolar"

• A motivación escolar é un proceso exclusivamente endógeno, intrapersoal, onde interveñen poucos os factores interpersoais
  
  
• A disposición favorable para o aprendizaxe é imherente á personalidade do alumno e está determinada polo seu ambente familiar ou contexto socioeconómico de procedencia


• A motivación escolar é un proceso básicamente afectivo ("me gusta" ou "non me gusta" estudiar)


• A motivación é un proceso que se orixina ao inicio dunha actividade ou tarefa de aprendizaxe (unha especie de interruptor da luz que unha vez prendida permanece ase ata o final)


• Para motivar aos alumnos so é necesario traballar algunha dinámica ou xogo grupal que sexa atractivo para eles.
  
• Os bos alumnos están motivados para o aprendizaxe por se mesmos; os malos estudiantes so se motivan polas recompensas externas que poden obter


• Os mestres non son responsables da motivación dos seus alumnos
  
  

A motivación para a aprendizaxe é un fenómeno moi complexo, condicionado por aspectos como os seguintes:

*A posibilidade real que o alumno teña de conseguir as metas que se propón e a perspectiva asumida ao estudar.

*Que o alumno saiba como actuar, que proceso de aprendizaxe seguir (como pensar) para afrontar con éxito as tarefas e problemas que se lle presentan.

*Os coñecementos e ideas previas que o alumno posúe dos contidos curriculares por aprender, do seu significado e utilidade, así como das estratexias que debe empregar.

*O contexto que define a situación mesma de ensino, en particular as mensaxes que recibe o alumno por parte do profesor e os seus compañeiros, a organización da actividade escolar e as formas de avaliación da aprendizaxe.

*Os comportamentos e valores que o profesor modela nos alumnos, os cales poden facilitar ou inhibir o interese destes pola aprendizaxe.

*O emprego dunha serie de principios motivacionales que o docente pode utilizar no deseño e condución do proceso de ensino.

O docente exerce unha influencia decisiva, xa sexa consciente ou inconscientemente, no que os alumnos queiran saber e saiban pensar. Como dicia "Alonso Tapia" "el é quen decide que información presentar, cando e como facelo; que obxectivos propoñer; que actividades planificar; que mensaxes dar aos alumnos, antes, durante e logo das diferentes tarefas: como organizar as actividades - de forma individual, cooperativa ou competitiva-; que e como evaluar; como comunicar aos alumnos os resultados das avaliacións; que uso facer da información recolleita"

As expectativas do profesor sobre o alumno poden influír en certa medida no nivel de logro académico do estudante; tamén poden influír na motivación e na autoestima do alumno. Quen non escoitou aos docentes dicir cousas como as seguintes: "Vén dunha familia desintegrada, vai ser difícil que teña interese en estudar", "Este mozo é pobre e a súa familia é inculta. Eu non teño a culpa, por iso reproba", "Toño é hiperactivo; non pode aprender", "Lucía é moi ansiosa e insegura, como vai poder expoñer oralmente o tema", etcétera. Aínda cando devanditas observacións e diagnósticos poidan ser realistas, o profesor non sempre poderá intervir (e menos solucionar) en tales problemas. No entanto, si hai unha serie de factores concretos e modificables que contribúen á motivación dos alumnos e que os profesores poden manexar a través do seu desempeño e mensaxes. Devanditos factores modificables refírense ao nivel de involucramiento dos alumnos na tarefa, ao tono afectivo da situación, aos sentimentos de éxito e interese, así como ás sensacións de influencia e afiliación ao grupo. Desta forma, a motivación escolar atópase ligada de xeito estreito ao ambiente de aprendizaxe imperante no aula (as súas propiedades, procesos, estruturas e clima).

Mais adiante e para non durmiros. ampliaré este tema outro día falando dos "procesos motivacionais" xa sabedes aquilo da "motivación interna" "motivación externa"......

Se queredes saber máis podedes consultar os libros:

PEDAGOGIA DE LA MOTIVACION: COMO DESPERTAR EL DESEO DE APRENDER de Prot, Brigitte

MOTIVAR EN LA ESCUELA, MOTIVAR EN LA FAMILIA de ALONSO TAPIA, JESUS

MOTIVAR PARA APRENDER EN EL AULA: LAS SIETE CLAVES DE LA MOTIVACIÓN ESCOLAR de Gilbert, Ian

Mais libros sobre motivación escolar, pica no