Avaliación educativa

A avaliación é o proceso sistemático e continuo mediante o cal se determina o grao en que se están a lograr os obxectivos de aprendizaxe. O devandito proceso ten unha función primordial dentro do proceso de ensino-aprendizaxe, pois por medio dela se retroalimentar o devandito proceso.
Se como resultado da avaliación descubrimos que os obxectivos se están a alcanzar nun grao moito menor que o esperado ou que non se están a alcanzar, inmediatamente xurdirá unha revisión da programación, das actividades que se están a realizar, da actitude do mestre, da actitude dos alumnos e da oportunidade dos obxectivos que se están a pretender. Todo este movemento traerá como resultado un reaxuste, unha adecuación que fortalecerá o proceso ensino-aprendizaxe, que se vén realizando; é así como a avaliación desempeña a súa función retroalimentadora.
Avaliar, noutras palabras, é reunir todas as evidencias posibles que en forma obxectiva poidamos encontrar a favor ou en contra de cada unha das actividades que se están a desenvolver dentro do proceso ensino-aprendizaxe.
A avaliación é un proceso que implica descricións cuantitativas e cualitativas da conduta do alumno, a interpretación das devanditas descricións e por último a formulación de xuízos de valor baseados na interpretación das descricións.

Hay diferentes tipos de avaliación:
*Según a súa finalidade e función: formativa e sumativa
*Según a súa extensión: global e parcial
*Según os axentes avaliadores: interna (autoavaliación, heteroavaliación, coavaliación) e externa
*Según o momento da aplicación: inicial, procesual e final
*Según o criterio de comparación: autoreferencia, heteroreferencia (criterial e normativa)

Pero.......como agora na escola traballamos con oito competencias básicas, estas competencias básicas ¿pódense avaliar?

Agora que na escola traballamos as oito competencias básicas

Día internacional da muller

Habilidades sociais

As habilidades sociais son as condutas necesarias para interactuar e relacionarse cos demais de forma efectiva e mutuamente satisfactoria.
Polo tanto é importante destacar que:
- Trátase de condutas, isto quere dicir que son aspectos observables, medibles e modificables; non é un trazo innato dun suxeito, determinado polo seu código xenético
- Entra en xogo o outro. Non se refiren a habilidades de autonomía persoal como lavar os dentes ou manexar o caixeiro automático, senón a aquelas situacións nas que participan polo menos dúas persoas
- Esta relación co outro é efectiva e mutuamente satisfactoria. A persoa con habilidades sociais defende o que quere e expresa o seu acordo ou desacordo sen xerar malestar na outra persoa.

Pero non só é importante ter habilidades sociais, senón poñelas en práctica na situación axeitada. Esta adecuación das condutas ao contexto é o que se denomina Competencia social.

Cando a persoa carece de habilidades sociais pode que afronte as situacións de dúas maneiras diferentes:
- Evitando as situacións ou accedendo ás demandas dos demais coa finalidade de non se expoñer a enfrontamentos -conduta pasiva-.
- Elixindo por outros e infrinxindo os dereitos dos demais para obter as súas metas -conduta agresiva-.

As habilidades sociais ou o que tecnicamente se coñece como conduta asertiva consiste en pedir o que queres e negarte ao que non queres dun modo axeitado. Conseguir as túas metas sen danar a outros. Expresar sentimentos e pensamentos, realizar eleccións persoais e sentirse ben conun mesmo.

O fracaso educativo según Gavilondo

O meu bo amigo Oscar fíxome chegar este video que resume, en dous minutos, tódolos debates sobre educación

Orgullosos do noso, orgullosos do galego

Pica na imaxe para ir ao enlace

Contos infantis

Na páxina do Departamento de Orientación Andújar preséntanos unha serie de contos proporcionados polo Ministerio de Educación para potenciar o desenvolvemento das habilidades lingüísticas, á súa vez traballan valores culturais e sociais, como a sensibilidade cara ás persoas con minusvalidez e as persoas maiores.

Picando na foto abriranos unha presentación dos contos indicándonos os obxectivos que se pretenden, as idades axeitadas e os obxectivos específicos de cada conto.

Os contos son: (picando na imaxe ábrese o conto)

Quince máximas para que un niño sea feliz

No blog "en la escuela caben todos" a Seño Vane posteou estas máximas tan sinxelas para que os nosos fillos sexan felices

Intelixencia emocional

O grupo de traballo "aprender a ser" no seu blog vannos mostrando as experiencias que levaron a cabo cos alumnos sobre "a intelixencia emocional" durante o curso pasado.
Na súa memoria expoñen o traballo feiro durante o curso 08-09 que consta das seguintes partes:
1.-Marco teórico da intelixencia emocional
1.1..Cronoloxia do constructo
1.2.-Modelos da intelixencia emocional
1.3.-Definicións da IE
1.4.-Referencia legal
1.5.-Experiencias
2.-Glosario de termos
3.-Actividades prácticas
3.1.-Actividades de autoestima
3.1.1.-O protagonista do día
3.1.2.-Cualidades
3.1.3.-Nos podemos tocaar sen hostilidade
3.1.4.-Estou orgulloso de.....
3.1.5.-A pelota mensaxeira
3.1.6.-Eu son....
3.1.7.-Estou pensando en alguén
3.1.8.-Que dín de nós
3.1.9.-Que te gusta de min?
3.2.-Actividades de empatía
3.2.1.-Empatía cara aos pais
3.2.2.-Empatía cara aos compañeiros
3.3.-Actividades de emocións e sentimentos
3.4.-Actividades diversas para realizar en clase
3.5.-Listaxe de páxinas web
4.-Actividades realizadas na aula
4.1.-Experiencia realizada no 2º Ciclo. Identidade
4.2.-Experiencia realizada en 2ºno CEIP Pazo de Mercé das Neves
4.3.-Experiencia realizada en 4º no CPI de Mondariz. Como nos sentimos?
4.4.-Experiencia realizada en 3º no CEIP Pazo Marquesa da Mercé no ámbito da E. Artística
5.-Emocionómetro
6.-Bibliografía

Sin dúbidas: un gran traballo
Todo este documento podedes velo no enlace: http://www.scribd.com/doc/15600303/DOCUMENTODEFINITIVOGT
O blog onde expoñian as súas experiencias é: http://intelixenciaemocionalnaescola.blogspot.com/

A repetición si serve para aprender se se está motivado

Un estudo cerebral feito en Sevilla mostra que "a repetición"é un método de aprendizaxe voluntaria é eficaz para consolidar a memoria.
No PAIS publican un artigo onde expoñen os resultados dunha investigación dirixida por José León-Carrión, profesor de Psicología Básica de la Universidad de Sevilla.

"A aprendizaxe é un cambio na fortaleza de certos circuítos neuronais en función de procedementos de práctica", comentan os investigadores. "Estes cambios neuronais son diferentes dos producidos polo adestramento non motivado".

León-Carrión advirte que non se debe esquecer que aprender é un proceso voluntario, no que o individuo debe tomar certa parte activa e poñer algún esforzo. Polo tanto, hai que estar motivado, e repetir o que se quere aprender constitúe o método máis eficaz para facelo, para memorizar e acordarse das cousas moito tempo despois.

Ler o artigo completo:
http://www.elpais.com/articulo/sociedad/repeticion/sirve/aprender/elpepusoc/20100208elpepusoc_12/Tes

Ordenadores no colexio

Pareceume unha reflexión excelente sobre a polémica introdución de ordenadores nas escolas. En ton xocoso toca todos os temas que a pais e educadores se lles pasan pola cabeza.

Non atopei o autor ou autora, en todo caso, grazas.

Chámome Marta e son alumna de 5º de primaria.

A semana pasada trouxéronnos un montón de ordenadores, para todos menos para o profesor. Puxémonos moi contentos porque pensamos que tamén nos poñerían aire acondicionado en verán (morrémonos de calor) e que traerían unha pizarra nova, sen reflexos e na que se poida escribir sen que o xiz esvare, cadeiras e mesas novas adecuadas á nosa estatura, estantes e un despacho para nosas cousas.

Pero non, só trouxeron ordenadores. E sen lupa porque son moi pequenos, pero iso dá igual.

Polo menos regaláronnolo enterito, porque o meu primo de Ripolletdi que os meus tíos tiveron que pagar a metade do portátil, por iso de ser cataláns. Isto non o entendo moi ben.

O primeiro día non fixemos nada con eles porque ten un sistema que é diferente ao que temos na casa, un tal Linux, e que o mestre non coñece. En realidade non sabe nada de informática. Dixo que xa miraría algo, pero María, outra empollona, contestoulle que ela podía ensinalo, pois na súa casa ten un ordenador e sabe manexalo. Todos rimos, pero o mestre, non.

O mestre tamén dixo que eran para nós e que nolos podiamos levar á casa. Eu collín o meu e gardeino na mochila, pero a miña amiga Mati caeulle e rompéuselle todo -o mestre fíxolle unha foto-. A Luis roubáronllo uns canallas mentres volvía á casa e a Santi rompeullo Mateo, o neno que nos pega a todos.

En clase os que máis usan o ordenador son Toni e Andrés. Son dous nenos un pouco atrasados e que antes só molestaban. Agora co portátil póñenlles unha película de debuxos e están máis calados.

Onte explicáronnos como sacar información de internet e mandáronnos deberes para buscar na casa. O meu papá, que agora non traballa, di que non temos diñeiro para internet, por iso non puiden facer os deberes esta semana e xa rifáronme no cole. Por iso, ademais dos libros e cadernos, tamén cargo co ordenador. Agora xa non uso mochila senón o troler de mamá de cando podiamos ir de finde ou de viaxe

Ao meu irmán maior no insti tamén lle van dar un e el está moi contento pois di que poderá colgar fotos e chatear coas rapazas.Tamén me dixo que, a partir de agora, non terá que fixarse nas faltas de ortografía pois o ordenador corríxeas automaticamente.

É marabilloso, tamén, porque antes as clases eran pesadas e longas e agora duran 10 minutos ou menos. A moitos compañeiros non lles funciona; a outros tárdalles tanto en poñerse en marcha que para cando oconsegue soa o timbre de saída.

E sen esquecer que os electricistas nos deixaron tres días no patio poñendo enchufes porque a batería non dura nada e nos facemos unha leade cables na clase que podemos xogar ao enredos.

Como as cousas que trae o mestre non se poden abrir, di que poñeráas notas segundo lle molestemos máis ou menos e segundo o tempo que tardemos en abrir o invento.

Rematouse estudar, a calculadora e as regras. E sacar punta, ter boa letra e ter un caderno de dez. É fantástico. Pobrecillosos que aínda están en 4º porque os vexo moi estresados.Eu pásome a mañá co Google Earth. Xa mo sei de memoria e non teño outra cousa que facer.En matemáticas, é o mellor: só tes que elixir entre tres respostas e ademais danche outras tres oportunidades. E se en lingua non sáete algo, o buscas en internet e xa está.

Finalmente todos sacaremos sobresaínte porque ler xa sabemos, pero imos aprender a comprender. O mestre di que é unha competencia básica.

É xenial.Marta

Que menores ven os menores en televisión

Un informe elaborado pola Asociación de Usuarios da Comunicación (AUC) onde trata de identificar cales son as imaxes que a programación televisiva ofrece dos nenos e adolescentes e determinar que valores, positivos ou negativos, se desprenden das devanditas imaxes no que se analizaron 87 espazos televisivos durante oito meses conclue que:

*A programación dirixida ao público máis infantil presenta unha visión excesivamente autónoma da infancia, na que os menores se relacionan basicamente entre eles, coma se vivisen nun mundo autosuficiente e eternamente infantil no que os adultos están ausentes ou aparecen de modo secundario e, ademais, ameazante dese mundo idílico.

*A figura do menor é utilizada moitas veces como coartada, como escusa para ofrecer puntos de vista adultos de crítica social ou costumista. No grupo de series con estes "falsos nenos", ás veces de gran calidade, poden mencionarse produtos como Shin Chan, Malcom in the Middle ou Los Simpsons, pero o especialmente preocupante é a emisión de debuxos animados claramente de adultos emitidos en horario de protección infantil e moi seguidos polos adolescentes e mesmo por nenos e nenas (Padre de Familia ou American Dad).

*O medo tradicional asociado a protagonistas infantís, propio dos contos e cun propósito "domesticador", perdeu relevancia nos últimos tempos, aínda que volve a través de series como El Internado ou Hay alguén aí. Máis común é ver os menores como vítimas das turbulencias emocionais dos adultos ou dos seus irmáns adolescentes.

*A violencia é moi intensa e explícita nas series xaponesas ("Bóla de Dragón" e as súas derivacións, Naruto, Goku, Sarxento Keroro...), fronte á violencia clásica edulcorada e humorística das producións anglosaxonas. En ambos os dous casos o tratamento desa violencia banalízaa e, ademais, abórdase dende o punto de vista do agresor (que se identifica co menor), e non se desenvolve ningunha empatía cara á vítima. Anímeos xaponeses presentan personaxes zoomórficos, superheroes con mutacións, máquinas, etc. e abordan, moitas veces con fatalismo, aspectos como a valentía, a competitividade, a amizade, a sinceridade, o éxito e o fracaso, a honra, o ben e o mal...

*En canto á imaxe dos adolescentes, o estudo pon de relevo unha serie de paradoxos e contradicións: o recurso a unha estética e linguaxe transgresoras contrasta cunha visión moi convencional dos roles de xénero.

*Aparece tamén unha contradición entre a visión "politicamente correcta" moderna e solidaria na formulación de determinados temas, como a homosexualidade, a discriminación, o pacifismo, o medioambiente, a igualdade de sexos e unha defensa con decisión do individualismo e da competitividade nos comportamentos cotiáns deses mesmos adolescentes.

*Trivializa se o tratamento de aspectos como as relacións sexuais dos adolescentes, mesmo con adultos(profesores) ou o consumo de drogas, especialmente o alcohol, que se converten nun trazo imprescindible (e rutineiro) das relacións entre iguais, sen que adoiten aparecer referencias ás consecuencias que poden provocar estas prácticas. Estes aspectos reflíctense claramente en series como "Física e Química", "HKM" ou Gossip Girl.

*Tanto na programación infantil coma na xuvenil, aparece un cuestionamento da figura paterna e dos adultos en xeral, especialmente das figuras masculinas. Moitos pais son presentados como inmaturos, egoístas e ignorantes (Os Simpson, HKM, Pai de familia...). As súas normas e límites son presentados como regras máis ou menos arbitrarias que poden e deben transgredirse. Preséntase a adulto como un "adolescente añoso" e as relacións entre este e o menor son horizontais, simbióticas, mesmo (como indicabamos), no plano sexual. O paso á idade adulta non é percibido polos adolescentes como un proceso de maduración senón simplemente de "paso do tempo"

*A iso contribúe o feito de que a imaxe que se ofrece dos adolescentes se caracteriza polo narcisismo e a omnipotencia polo que non hai límites á hora de transgredir as normas.

Das principais conclusións do estudo pódese deducir que a imaxe que os menores reciben de si mesmos a través da televisión, ademais de estar claramente nesgada dende unha determinada visión adulta, se orienta claramente a satisfacer os intereses do negocio audiovisual e da marchandizaxe, supeditando a eses intereses as necesidades psicolóxicas, sociais e pedagóxicas deses menores.

Tampouco se prové os menores dunhas normas de consumo e uso crítico da televisión, unha alfabetización mediática que lles permita filtrar as mensaxes que reciben polo que a influencia que poidan ter sobre eles os estereotipos que transmiten os distintos programas é moi elevada.

Traducido da páxina da AUC
http://www.auc.es/Documentos/Comunicados%20Prensa/docnot2009/jun03.pdf

Como aprenden os nosos fillos condutas agresivas

Da páxina de Francisco José Fernández obtiven este interesante documento:
POR QUE OS NOSOS FILLOS APRENDEN A SER AGRESIVOS ?

• Os nenos aprenden a comportarse agresivamente por observación doutros modelos agresivos
• Os pais que castigan os seus fillos mediante violencia verbal ou física convértense en modelos agresivos para estes.
• O neno que está exposto a modelos de comportamento agresivo como a TV, o cine ou persoas adultas representativas para el tende a ser agresivo.
• Se ante unha mesma conduta agresiva reaccionamos de diferente modo dependendo do noso estado de ánimo esa conduta se reforza.
• Os pais pouco esixentes que fan sempre o que o fillo quere, acceden ás súas demandas e permítenlle unha gran cantidade de liberdade están a fomentar futuros comportamentos agresivos.
• Os pais que desaproban constantemente o fillo, que non adoitan darlle afecto, comprensión ou explicacións ao tempo que nunca dan razóns cando exercen a súa autoridade, están a fomentarpoderosamente os comportamentos agresivos.
• Cando o pai rifa o fillo por un comportamento agresivo e a nai non, ou viceversa, ese comportamento tenderá a repetirse.
• Os pais que desaproban os comportamentos agresivos dirixidos cara a eles pero á vez ignoran as condutas agresivas dos seus fillos cara a outras persoas, están a fomentar ditas condutas.
• As relacións deterioradas entre os propios pais provocan tensións que poden inducir o neno a comportamentos agresivos.
• Restricións non razoables e excesivos "fai isto e non fagas aquilo" provocan unha atmosfera opresiva que induce ao neno acomportamentos agresivos.
• Residir nun barrio ou pertencer a un grupo onde a agresividade é vista como un atributo moi apreciado, tende a potenciar a agresividade.
• Ausencia de estratexias verbais para afrontar un conflito xera frustración o que a miúdo conduce a condutas agresivas.
• Os nenos que teñen moi pouco desenvolvidas as habilidades sociais básicas adoitan tender a comportamentos agresivos nos seus relacións sociais.

¿Sabes poñer límites aos teus fillos?

Da páxina psicoactiva.com os deixo este test para realizar on line e e comprobedes se sabedes poñer límites aos vosos fillos

http://www.psicoactiva.com/tests/test.asp?idtest=7

Decreto de plurilingüismo no ensino non universitario

Como sabedes, a Consellería quere aprobar o Decreto de plurilingüismo (pica na imaxe para leelo)

O 91% do profesorado do Centro está en contra deste Decreto e mañá vai facer folga para esixir que se retiren as Bases.

Pica na imaxe se queres achegar a túa adhesión á "Plataforma Cidadá Queremos Galego"

Fillos maltratadores

Javier Urra, psicólogo que saltou á fama cando foi nomeado defensor do menor na Comunidade de Madrid, escribiu "o pequeno ditador" onde afirma que existen moitos máis casos de fillos acosadores dos que cabe imaxinar. Nenos consentidos, sen conciencia dos límites, que organizan a vida familiar, dan ordes aos seus pais e chantaxean a todo aquel que intenta frealos; mozos que enganan, ridiculizan aos seus maiores e ás veces rouban; adolescentes agresivos que desenvolven condutas violentas. En definitiva, fillos desafiantes que rematan impoñendo a súa propia lei.

Javier Urra dí que as causas da tiranía son:

1. Unha sociedade permisiva que educa aos nenos nos seus dereitos pero non nos seus deberes. Para non traumatizalos, se lles cede, permite e ofrece todo aquelo que non tiveron seus pais ou avós
2. Uns medios de comunicación cunha cascada de actos violentos que difuminan a gravidade dos feitos. Ademáis a televisión é utilizada por moitos pais como "canguro" o que invita ocasionalmente á violencia gratuita e amoral.
3. O gran cambio que se produciu na forma de vida. Os nenos pasan moito tempo sós; non viven ao seu ritmo; non hai tempo para escoitar, contar contos, ou xogar cos fillos
4. Unha estructura familiar que se modificou: familias cun fillo ao que non lle pode faltar as "zapatillas de marca"; moita desestructuración de parellas de adultos que revirten negativamente nos fillos.
5. Diferencias educativas entre pais e profesores; normalmente o mestre controla e contén aos nenos; o que a nai non consigue cos máis pequenos a mestra o soluciona sin problemas: recoller xoguetes, poñerse o abrigo. Socialmente non se recoñece a labor dos colexios

Estas son algunhas das causas para Javier Urra das conductas tiránicas co cal eu estou de acordo.

Un bo libro para comprender este problema social

Intelixencia

Cando falamos de intelixencia adoitamos falar da intelixencia xeral ou abstracta. Cando dicimos que unha persoa é intelixente a que nos referimos?. Normalmente referímonos ao éxito nos estudos ou ao éxito na vida.
Cales son as intelixencias existentes? A chegada dos primeiros test que medían a intelixencia baseábanse na capacidade do individuo para operar sobre información constituída por números, letras, palabras, figuras, seriacións, etc
Pouco a pouco aparecen novas formulacións sobre o que debería entenderse por intelixencia e empeza a aparecer expresións como: intelixencia social, intelixencia práctica, intelixencia conductual, intelixencia moral, intelixencia exitosa, entre outras
Howard Gardner, coñecido fundamentalmente pola súa teoría das intelixencias múltiples, que sinala que non existe unha intelixencia única no ser humano, senón unha diversidade de intelixencias que marcan as potencialidades e acentos significativos de cada individuo. Cada persoa ten polo menos oito intelixencias, habilidades cognoscitivas. Estas intelixencias traballan xuntas, aínda que como entidades semi-autónomas. Cada persoa desenvolve unhas máis que outras.

Daniel Goleman popularizou en 1995, co seu célebre libro Emotional Intelligence, a intelixencia emocional que a entende como a capacidade para recoñecer sentimentos propios e alleos, e o coñecemento para manexalos.

Goleman estima que a intelixencia emocional se pode organizar en cinco capacidades: coñecer as emocións e sentimentos propios, manexalos, recoñecelos, crear a propia motivación, e xestionar as relacións.

¿Humor?

Fixar límites

Cando se di que os nenos necesitan pautas, límites, normas, regras, hábitos, non se di co ánimo de anulalos, senón todo o contrario, grazas a este modelo educativo, o neno de hoxe poderá ser un adulto autenticamente libre.
MacKenzie, fala dos pais con límites firmes e pais con límites laxos.

PAIS CON LÍMITES FIRMES
*As caracteríaticas dos pais :

• Indicacións claras, directas, cara a condutas concretas
• Palabras apoiadas con accións
• Esixencia de obediencia
• Dar suficiente información para tomar decisións aceptables e cooperar
• Proporcionar responsabilidade

*Posibles resultados:

• Cooperación
• Diminución do incumprimento de límites
• Comprensión das normas e expectativas
• Respecto ás palabras dos pais

*Repercusión nos nenos

• "non" significa "non"
• Esperan e esíxenme que cumpra as normas
• As normas habémolas de cumprir todos
• Responsabilidade ante a miña conduta
• Os adultos son consecuentes co que establecen

PAIS CON LÍMITES LAXOS

*As características dos pais

• Indicacións sen claridade. Dobres mensaxes
• Regras sen apoio nas accións
• Non esixir obediencia; esta é opcional
• Falta de información para tomar decisións aceptables
• Falta de responsabilidade

*Posibles resultados

• Resistencia
• Aumento dos intentos de saltarse os límites
• Desobediencia, loita de poder
• Ignoran as palabras dos pais

*Repercusión nos nenos

• "non" significa " si" "quizais"
• Non esperan que cumpra as normas
• As normas non son para o min
• Os adultos son responsables dos meus actos
• Os adultos non son consecuentes co que establecen

NADA DESCONCERTA MÁIS OS NENOS QUE A AUSENCIA DE NORMAS

Unha pequena guía para comprar xoguetes en Nadal

Pica nesta imaxe para ver a guía de infantil

Pica nesta imaxe para ver a guía do 1º Ciclo de Primaria

Internet

O pasado xoves tivemos a charla sobre Internet pero acudiron poucas nais. Déixovos algúns dos videos que vimos