DECÁLOGO PARA FORMAR UN DELINCUENTE

O popular xuíz de menores de Granada, Emilio Calatayud, coñecido polas súas sentenzas educativas e orientadoras, publicou un libro "Reflexiones dun xuíz de menores" (Dauro) no que inserta un "Decálogo para formar un delincuente ". É moi interesante e di así:

• Comece desde a infancia dando ao seu fillo todo o que pida. Así crecerá convencido de que o mundo enteiro perténcelle.
• Non se preocupe pola súa educación ética ou espiritual. Espere a que alcance a maioría de idade para que poida decidir libremente.
• Cando diga palabrotas, rir. Isto animarao a facer cousas máis graciosas.
• Non lle regañe nin lle diga que está mal algo do que fai. Podería crearlle complexos de culpabilidade.
• Recolla todo o que el deixa tirado: libros, zapatos, roupa, xoguetes. Así se afará a cargar a responsabilidade sobre os demais.
• Déixelle ler todo o que caia nas súas mans. Coide de que os seus pratos, cubertos e vasos estean esterilizados, pero non de que a súa mente énchase de lixo.
• Rifa a miúdo co seu cónxuxe en presenza do neno, así a el non lle doerá demasiado o día en que a familia, quizá pola súa propia conduta, quede esnaquizada para sempre.
• Dele todo o diñeiro que queira gastar. Non vaia sospeitar que para dispor do mesmo é necesario traballar.
• Satisfaga todos os seus desexos, apetitos, comodidades e praceres. O sacrificio e a austeridade poderían producirlle frustracións.
• Póñase do seu parte en calquera conflito que teña cos seus profesores e veciños. Pense que todos eles teñen prexuízos contra o seu fillo e que de verdade queren amolalo.

MEMORIA DE FIN DE CURSO

Chega o final de curso e antes de marcharnos de vacacións é momento de facer balance do departamento de orientación.

Fixemos a memoria do departamento e so queda presentala ao Claustro e ao Consello Escolar para súa aprobación.

Se queredes votarlle unha ollada picar no enlace:

http://docs.google.com/Doc?id=dnxqcjt_2425mn49vfd

CONVOCATORIA AOS PAIS/NAIS DO "CEIP OTERO PEDRAYO"

O pasado mes de maio aplicámoslle aos alumnos e alumnas de 2º, 4º e 6º unha proba (BADyG) que intenta avaliar tanto aspectos de aptitude básica como habilidades estreitamente relacionadas coa aprendizaxe curricular.

O vindeiro martes 17 de xuño, no salón de actos do colexio, explicaremos en que consistiu a proba e que aptitudes xerais e diferenciais miden, para poder así entender os resultados que obtiveron os nosos fillos e fillas.
O horario da reunión será:
Segundo..............16,30 horas
Cuarto.................17 horas
Sexto...................17,30 horas

Os resultados só se darán, en sobre pechado, aos pais ou nais que acudan á reunión-explicativa.

Se algún pai ou nai non pode acudir o día da reunión, pode falar co orientador todos os días menos os xoves, en horario lectivo, sempre con cita previa.

Se queredes podes vela información da proba nestes enlances:

Sexto curso: http://docs.google.com/Doc?id=dnxqcjt_240c4k3x3cc

Cuarto curso: http://docs.google.com/Doc?id=dnxqcjt_238pd8rfrhn

Segundo curso: http://docs.google.com/Doc?id=dnxqcjt_236hghhg5gp

FAMILIAS COMPROMETIDAS COA LECTURA

Copio, con permiso de Xulia, do " O recanto do Mik" este interensantísimo decálogo.

No noso convencemento de que a familia xoga un papel fundamental no fomento do hábito lector, durante este curso a nosa biblioteca tentou acercarse ao entorno familiar, mediante as mochilas viaxeiras e outras actuacións, con resultados moi positivos.

Agora que se aproximan as vacacións queremos facer con vós algunhas reflexións para que esa boa práctica de ler en familia, ou simplemente de ler, se reforce nesta época de ocio.

A formación de todo individuo depende de dous ambientes fundamentais: a familia e a escola.
En principio, a creación de hábitos lectores, así como dos hábitos de comportamento, das actitudes e valores, áchase inicialmente na familia. A escola non pode suplir a responsabilidade que corresponde á contorna familiar no achegamento ao libro.

A creación dun hábito lector, a promoción e difusión da lectura, non son competencia única da escola. Son as familias as que propician o acercamento temperán do neno/a aos libros e por iso cremos que é moi conveniente convertirnos en FAMILIAS COMPROMETIDAS COA LECTURA.

DECÁLOGO DUNHA FAMILIA COMPROMETIDA COA LECTURA:

1. Unha familia comprometida coa lectura é aquela que anima aos seus fillos a ler ata antes de que estes o saiban facer. Deixan aos pequenos/as que investiguen, que se recreen mirando as ilustracións dos libros...


2. É aquela que conta contos aos seus fillos, que lles recita pequenas rimas, que enche os seus oídos de musicalidade e beleza.


3. É aquela que nunca forza a ler.


4. É unha familia que selecciona moi ben os libros dos seus fillos ( ata determinada idade ), valorando o feito de que as boas ilustracións axudan a formar o seu gusto pola arte e polo fermoso.


5. É aquela que dá exemplo de lectura a diario.


6. É aquela que comparte as lecturas dos seus fillos e fillas e xuntos coméntanas.


7. Unha familia comprometida coa lectura procura coñecer os gustos dos seus fillos e respéctaos no posible.


8. É unha familia que acode cos fillos aos lugares onde están os libros -librerías e bibliotecas-, e anímaos a facerse socios dalgunha biblioteca.


9. É aquela familia que fomenta o gusto e coidado da biblioteca persoal dos seus fillos, e que dispón para tal efecto dun espazo apropiado.


10. Unha familia comprometida coa lectura considera que a compra dun libro non é algo excepcional con motivo dunha celebración, aínda que nestas ocasións o libro ten que estar presente como agasallo, senón que o considera parte dos gastos de educación.
    (Extraído de Plataforma educativa)

COMUNICACIÓN FAMILIA-ESCOLA

Video didáctico de Eloina Terrón sobre habilidades de comunicación social na escola. Nel móstranse tres formas de abordar unha relación comunicativa (utilizando como exemplo a entrevista entre un profesor e unha nai na tutoría).
Cada unha das secuencias presenta, e analiza posteriormente, un estilo de comunicación por parte do profesor: o estilo agresivo, o estilo inhibido e o estilo asertivo.

Danse pautas e exemplos concretos de que estratexias utilizar nun estilo asertivo de tal forma que a relación de comunicación convértase nunha relación de cooperación entre a familia e a escola.

DÉFICIT DE ATENCIÓN E TELEVISIÓN

Se últimamente navegais por internet buscando información sobre o déficit de atención atoparedes que as últimas investigacións vinculan este déficit coa exposición a temprana idade á televisión.

Moita xente non sabe que os nenos con problemas de atención ven moito a televisión, e non só a ven, senón que se quedan "hipnotizados" diante da pantalla ata transformarse en "outro neno" completamente diferente ao que volve ser en canto apagamos o televisor.

Estudos americanos non demostran que ver moito a televisión poden converter a un neno en inatento ou o feito de ser inatento fai co neno vexa moito a televisión pero decantanse pola primeira opción.

Outros estudios detectaron aproximadamente un 40 por cento máis de problemas de atención entre os nenos moi afeccionados á televisión de ambos sexos, independientemente de se se realizou un diagnóstico de déficit de atención ou hiperactividad previo.

O vínculo entre a inatención e a televisión estableceuse nun estudo sobre os hábitos e comportamentos de máis de 1.000 nenos nacidos en Dunedin, Nova Zelanda, entre abril de 1972 e marzo de 1973.

Os nenos de 5 a 11 anos vían unha media de 2,05 horas de televisión nos días laborables.

Entre os 13 e 15 anos, o tempo gastado fronte á pantalla era dunha media de 3,1 horas diarias. "Os que viron máis de dúas horas e especialmente os que viron máis de tres horas de televisión diaria durante a súa infancia tiñan síntomas de problemas de atención na adolescencia por encima da media", escribiu no seu informe Carl Landhuis, da Universidade de Otago, en Dunedin.

Os nenos que viron moita televisión tiñan máis probabilidades de continuar co hábito cando crecían, pero ata se non o facían o dano xa estaba feito, dixo o informe, publicado en Pediatrics.

A explicación sobre este vínculo podería ter varias explicacións, segundo Landhuis:

• A primeira é que o cambio rápido de escenas común en moitos programas de TV podería sobreestimular o cerebro no desenvolvemento dun neno, e podería facer que a realidade resultase aburrida en comparación.


• Tamén é posible que ver a televisión poida substituír outras actividades que requieren concentración, como ler, xogar e os deportes, dixo. A falta de participación inherente á televisión podería condicionar aos nenos cando realizan outras actividades.
  

O estudo non é unha proba de que ver a televisión cause problemas de atención como dicía o estudio americano, engadiu Landhuis, porque pode haber nenos con tendencia aos problemas de atención véxanse atraídos cara á televisión.

Outros estudios previos relacionaran este hábito sedentario coa obesidad infantil e a diabetes.

Despois de ler esto, ¿ainda aparcas ao teu fillo diante da televisión?

XOGOS PEDAGÓXICOS

Os xogos, no terreo do traballo das dificultades de aprendizaxe, é fundamental, resultando un instrumento que se utiliza constantemente nas aulas de pedagoxía terapéutica para traballar diferentes habilidades da aprendizaxe.
O xogo coa súa vertente lúdica permítenos potenciar diferentes habilidades que poden resultar un tanto pesadas de traballar e permítenos establecer unha relación máis positiva con los niños, sobretodo cos que presentan dificultades de aprendizaxe, xa que facer tarefas escolares con eles pode resultar un pouco difícil e duro especialmente para ellos.
En vista desta tremenda capacidade dos xogos de estimular as capacidades dos nenos e nenas, propoñémosvos unha serie de xogos cos que podedes xogar con vosos fillos e fillas este verán e sempre, ao mesmo tempo que vos indicamos que habilidades poderedes potenciar mediante estes xogos (trátase de xogos sinxelos e que a maioría temos en casa)

O TANGRAM

É un xogo popular chinés que consta de sete pezas:

1 cadrado

2 triangulos grandes

1 triangulo mediano

2 triangulos pequenos

1 trapecio

A partir das cales pódense realizar multitude de figuras de características diversas: animais, persoas, barcos, figuras abstractas, ...
A parte de tratarse dun xogo máis ben divertido, empregarse na súa práctica facilita a estimulación de diferentes habilidades de carácter clave para a aprendizaxe, neste sentido poderiamos citar as seguintes:

Orientación espacial

Estructuración espacial

Coordinación visomotora

Atención

Razonamiento lóxico espacial

Percepción visual

Memoria visual

Percepción de figura e fondo

Podes visitala páxina onde saquei o artigo: "blog de clavé psicopedagogs"
Hai moitos sitios onde xogar en linea: "TANGRAM". The Oldest Chinese Puzzle

O MEMORY


Co "memory" traballaremos:

• A memoria visual
• A atención
• Percepción visual
• Reflexividade (contrario a impulsividade
  
• Algunha web para xogar ao MEMORY

• BATMAN
  
• INTERNENES nesta páxina encontraredes moitos xogos educativos


• MEMORY CATS

TRES E CATRO EN RAIA

Estaremos potenciando:

• Atención
• Razoamento
• Reflexividade
• TRES EN RAIA ON LINE
• TRES EN RAIA E OUTROS XOGOS

O MIKADO
Informate de como se xoga na páxina

Estaremos potenciando:

• Psicomotricidade fina
• Atención
• Reflexividade
• Razoamento
  
• DAMAS
• Estaremos potenciando:
• Atención
• Reflexividade
• Razonamiento

Damas online

SIMON
Estaremos potenciando:

• Memoria auditiva
• Memoria visual
• Atención
  
  
  simon online

E por suposto, unha das mellores web para rapaces é INTERNENES

Cabe recordar que xogando a calquera tipo de xogo, a parte de divertirnos e poder potenciar unha serie de habilidades, tamén estaremos traballando unha aprendizaxe básica en todas as interaccións sociais e no desenvolvemento de calquera actividade que realizemos, sendo esta aprendizaxe o respecto ás normas, o cal resulta indispensable ensinar aos nosos nenos, xa que da súa correcta aprendizaxe dependerá en gran medida a súa exito en boa parte da súa vida.

MOTIVACIÓN ESCOLAR

A motivación escolar constitúe un dos factores que máis influen no aprendizaxe.
No plano pedagóxico, motivación significa "proporcionar motivos, é dicir, estimular a voluntade de aprender"
A motivación escolar nin é unha técnica nin é un método de ensinanza, é un factor cognitivo-afetivo presente en todo acto de aprendizaxe e en todo procedemento pedagóxico, xa sexa de maneira explícita ou implícita.

O manexo da motivación na aula supón que o mestre e os estudiantes comprendan a interdependencia dos seguintes factores:
*as características e demandas da tarefa ou actividade escolar,
*as metas ou propósitos que se establecen para tal actividade,
*o fin que se busca coa súa realización.

¿Que pretendemos mediante o manexo da motivación escolar?
1º.-Despertar o interese do alumno e dirixir súa atención
2º.-Estimular o desexo de aprender que conduce ao esforzo
3º.-Dirixir estos intereses e esforzos hacia o logro de fíns apropiados e a realización de propósitos definidos

Existen unha serie de mitos sobre a "motivación escolar"

• A motivación escolar é un proceso exclusivamente endógeno, intrapersoal, onde interveñen poucos os factores interpersoais
  
  
• A disposición favorable para o aprendizaxe é imherente á personalidade do alumno e está determinada polo seu ambente familiar ou contexto socioeconómico de procedencia


• A motivación escolar é un proceso básicamente afectivo ("me gusta" ou "non me gusta" estudiar)


• A motivación é un proceso que se orixina ao inicio dunha actividade ou tarefa de aprendizaxe (unha especie de interruptor da luz que unha vez prendida permanece ase ata o final)


• Para motivar aos alumnos so é necesario traballar algunha dinámica ou xogo grupal que sexa atractivo para eles.
  
• Os bos alumnos están motivados para o aprendizaxe por se mesmos; os malos estudiantes so se motivan polas recompensas externas que poden obter


• Os mestres non son responsables da motivación dos seus alumnos
  
  

A motivación para a aprendizaxe é un fenómeno moi complexo, condicionado por aspectos como os seguintes:

*A posibilidade real que o alumno teña de conseguir as metas que se propón e a perspectiva asumida ao estudar.

*Que o alumno saiba como actuar, que proceso de aprendizaxe seguir (como pensar) para afrontar con éxito as tarefas e problemas que se lle presentan.

*Os coñecementos e ideas previas que o alumno posúe dos contidos curriculares por aprender, do seu significado e utilidade, así como das estratexias que debe empregar.

*O contexto que define a situación mesma de ensino, en particular as mensaxes que recibe o alumno por parte do profesor e os seus compañeiros, a organización da actividade escolar e as formas de avaliación da aprendizaxe.

*Os comportamentos e valores que o profesor modela nos alumnos, os cales poden facilitar ou inhibir o interese destes pola aprendizaxe.

*O emprego dunha serie de principios motivacionales que o docente pode utilizar no deseño e condución do proceso de ensino.

O docente exerce unha influencia decisiva, xa sexa consciente ou inconscientemente, no que os alumnos queiran saber e saiban pensar. Como dicia "Alonso Tapia" "el é quen decide que información presentar, cando e como facelo; que obxectivos propoñer; que actividades planificar; que mensaxes dar aos alumnos, antes, durante e logo das diferentes tarefas: como organizar as actividades - de forma individual, cooperativa ou competitiva-; que e como evaluar; como comunicar aos alumnos os resultados das avaliacións; que uso facer da información recolleita"

As expectativas do profesor sobre o alumno poden influír en certa medida no nivel de logro académico do estudante; tamén poden influír na motivación e na autoestima do alumno. Quen non escoitou aos docentes dicir cousas como as seguintes: "Vén dunha familia desintegrada, vai ser difícil que teña interese en estudar", "Este mozo é pobre e a súa familia é inculta. Eu non teño a culpa, por iso reproba", "Toño é hiperactivo; non pode aprender", "Lucía é moi ansiosa e insegura, como vai poder expoñer oralmente o tema", etcétera. Aínda cando devanditas observacións e diagnósticos poidan ser realistas, o profesor non sempre poderá intervir (e menos solucionar) en tales problemas. No entanto, si hai unha serie de factores concretos e modificables que contribúen á motivación dos alumnos e que os profesores poden manexar a través do seu desempeño e mensaxes. Devanditos factores modificables refírense ao nivel de involucramiento dos alumnos na tarefa, ao tono afectivo da situación, aos sentimentos de éxito e interese, así como ás sensacións de influencia e afiliación ao grupo. Desta forma, a motivación escolar atópase ligada de xeito estreito ao ambiente de aprendizaxe imperante no aula (as súas propiedades, procesos, estruturas e clima).

Mais adiante e para non durmiros. ampliaré este tema outro día falando dos "procesos motivacionais" xa sabedes aquilo da "motivación interna" "motivación externa"......

Se queredes saber máis podedes consultar os libros:

PEDAGOGIA DE LA MOTIVACION: COMO DESPERTAR EL DESEO DE APRENDER de Prot, Brigitte

MOTIVAR EN LA ESCUELA, MOTIVAR EN LA FAMILIA de ALONSO TAPIA, JESUS

MOTIVAR PARA APRENDER EN EL AULA: LAS SIETE CLAVES DE LA MOTIVACIÓN ESCOLAR de Gilbert, Ian

Mais libros sobre motivación escolar, pica no

AXUDAS PARA O ALUMNADO CON NECESIDADES ESPECÍFICAS DE APOIO EDUCATIVO

O Ministerio de Educación convocou para o curso 08-09 as seguintes axudas:
1.-Axudas directas para o alumnado que presenta necesidaes educativas especiais asociadas a discapacidade ou trastorno de conducta
2.-Subsidios por necesidades educativas especiais asociadas a discapacidade ou trastorno de conducta para familias numerosas.
3.-Axudas para programas específicos complementarios asociados a altas capacidades

Para obter axudas polos apartados 1 e 2 hai que reunir os seguintes requisitos:
1.-Ter unha necesidade educativa acreditada por algunha das seguintes vías:
*certificado de valoración e orientación da xunta
*certificado do departamento de orientación do centro
*certificado de minusvalía
2.-Ter cumpridos 2 anos a 31-12-07
3.-Para o apartado de subsidios se requerirá ser membro de familia numerosa

Existen umbrales de renta e patrimonio familiar en 2007 (consultar) que para o subsidio non se requirirá.

Axudas (as que poden pedir os alumnos dos nosos centros)
*Comedor.......ata 563 euros
*Reeducación pedagóxica ou de linguaxe (deberán contar coa certificación do coste do servicio expedida polo centro reeducador que o preste, informe e certificación do departamento de orientación).......ata 895 euros

Subsidios
*Comedor......ata 563 euros

Os impresos pedíranse nos centros educativos ou na páxina do mec

O prazo de presentación remata o día 13 de xuño de 2008

Tódala información que precisedes consultala con Ubaldo ou na páxina do MEC
Convocatoria de ayudas para alumnado con necesidad específica de apoyo educativo para el curso académico 2008/09

CELOS INFANTIS

Os celos son manifestacións normais e unha etapa pola que han de pasar os nenos que teñen irmáns, xa que os nenos queren ter a máxima atención dos seus pais. Os pais non deben preocuparse, polo tanto, ante a aparición de condutas celosas. Moitas delas pódense previr, e sempre se poderá axudar ao neno a asumir os seus sentimentos.

As seguintes orientacións axudarán aos pais a afrontar esta situación:

-Escoitar ao neno, permitindo a expresión das súas emocións. Facerlle ver que se lle comprende aínda que tamén lle digamos que os seus sentimentos son esaxerados.

-Ignorar as condutas inadecuadas, non centrarse especialmente nelas. É preferible iso a regañarle moi a miúdo, xa que isto podería reforzar a súa idea de que perdeu o agarimo dos seus pais.

-Estar atentos para reforzar as mínimas condutas adecuadas. Nunha época en que o neno busca a atención dos maiores, será mellor que o faga polo adecuado, co que tamén mellorará a súa autoestima.

-Darlle pequenas responsabilidades no coidado do irmán pequeno.

-Favorecer o contacto cos seus iguais. Ademais das vantaxes da socialización, poderá saír nalgúns momentos da situación que lle crea malestar.

-Aceptar as regresións (volver ao chupete, facerse pis na cama...) como manifestacións normais do conflito que lle supón ao neno. Pódese xogar con el a que lle coidamos como cando era pequeno.

-Aceptar tamén as expresións negativas que o neno desenvolve (rabietas, dependencia, etc.)

-Pasar momentos exclusivamente co neno, participando nos seus xogos e entretementos, que note que lle queremos e escoitámoslle.

-Falarlle de como che levabas cos teus irmáns cando eras pequeno pódelle servir para entender mellor a súa situación actual.

-Permitirlles e ensinarlles a resolver os conflitos entre os irmáns. Cando teñen un conflito é tarefa dos nenos o porse de acordo. Non meterse nos seus chismes, senón dicirlles: ?para xogar xuntos debedes porvos de acordo?. Se non conseguen resolver o conflito, non darlle a razón só a un deles, senón tratalos por igual.

-Cando o neno pequeno molesta ou rompe cousas do maior, non desculparlle porque é pequeno, ensinarlle a asumir tamén a súa responsabilidade.

-Non hai que esquecer que as regras e os privilexios non poden ser igual para todos os irmáns, senón en función da idade dos nenos. Así, un neno maior pode deitarse máis tarde, pero tamén asumir nalgunha tarefa maior responsabilidade.

-Evitar facer comparacións entre os fillos, facerlles ver que son únicos e irrepetibles.

-Fomentar actitudes de cooperación e solidariedade entre todos os membros da familia (axudarse mutuamente, colaborar nas tarefas da casa, xogar todos xuntos, etc.).

-É bo preparar ao neno ante a chegada dun hermanito. Aínda que isto non evita os celos, pode diminuílos, sobre todo se desde antes do nacemento váiselle facendo ver que a el se lle seguirá querendo igual. Hai que ter en conta que a menor diferenza de idade entre os irmáns, o neno maior vai notar máis o cambio. Cando hai unha diferenza de máis de tres anos, o irmán maior pasa menos tempo en casa, co que o cambio será menos acusado.

-Darlle pequenas responsabilidades nas tarefas de acollida, de modo que coa cooperación diminúa a rivalidade.

-Tras o nacemento, cambiar o menos posible as rutinas do neno maior e non afastalo da nai.

-Vixiar inicialmente como se comporta co recentemente nado, para evitar posibles condutas agresivas

Para máis información pica na foto

E POR QUE?

O Portal Galego de Contidos Educativos da Consellería de Educación e Ordenación Universitaria publicou o proxecto educativo "E POR QUE?"
Trátase dun conxunto de unidades didácticas que atenden á educación infantil para a saúde, presentando os perigos da vida doméstica por medio de vídeos divertidos e de sinxela comprensión.
Os seus obxetictivos son:
a) Coñecer os obxectos e as situacións perigosas.
b) Identificar e evitar situacións de risco.
c) Divertirse ó aprender.
Se querer ir a páxina, pica na imaxe

"POÑER LÍMITES"

Fai vinte anos, adultos formados cunha educación familiar estrita estreáronse na tarefa de ser pai ou nai, convencidos de que había que superar o autoritarismo que sufriran. Iso empuxou a moitos deles a deixar facer, a non levar a contraria ao fillo ou filla para que non sufrise traumas psicolóxicos, a non usar os castigos como método de aprendizaxe, a satisfacer caprichos, a protexer aos fillos e ata desprestixiar nalgúns casos a outros educadores, principalmente mestres.
Na educación dun fillo non se poden evadir as normas nin a xerarquía. Un neno aprende que cando a súa nai ou o seu pai din que non, esa decisión é inamovible. A frustración que lle xerará é inevitable, pero debe aprender a tolerala e convivir con ela porque as normas son precisamente as que lle dan seguridade e ensínanlle a confiar nun criterio sólido.
Os nenos necesitan ser guiados polos adultos e para iso é fundamental establecer regras coas que fortalecer condutas e lograr o seu crecemento persoal. Os límites débense orientar ao comportamento do neno, non á expresión dos seus sentimentos. Pódeselle esixir que non faga algo, pero non se lle pode pedir, por exemplo, que non senta rabia ou que non chore. As marxes deben fixarse sen humillar ao neno para que non senta ferido na súa autoestima. Por iso, non se debe descalificar ("es un bobo", "es malo"...), senón marcar o problema ("iso que feixes ou iso que dis está mal"). Convén dar razóns, pero non excederse na explicación. Os sermóns non serven de moito. Os nenos responden aos feitos, non ás palabras. Un xesto de firmeza e serenidade, acompañado de poucas palabras será máis efectivo que un discurso.
¿Por que nos custa pór límites aos nosos fillos e fillas? Porque non nos sentimos suficientemente fortes para enfrontarnos aos nosos fillos. Porque demasiado a miúdo somos compracentes cos nosos fillos e fillas para compensar o pouco tempo que lles podemos dedicar. Porque cando a nosa autoestima non pasa polo seu mellor momento queremos ser aceptados polos nosos fillos. Porque os adultos, o pai e a nai, desautorízannos mutuamente e seguimos liñas de actuación claramente contraditorias.
PAUTAS PARA PAIS E NAIS
*Deben dedicar tempo aos fillos. Moitas condutas dos fillos non se controlan simplemente porque o seu pai e a súa nai non están dispoñibles para atenderlles.
*O neno ten que aprender que pasar os límites pode traer consecuencias negativas para el. En calquera caso, esas consecuencias deben ser proporcionadas e, a poder ser, inmediatas para que o neno enténdao perfectamente.
*No posible, as regras e os castigos deben ser pactados entre os pais e os fillos.
*A disciplina só a poden exercer adecuadamente os proxenitores que sexan capaces de combinar o agarimo e o control.
*Convén recordar que o que máis inflúe nos nosos fillos non é o que lles dicimos ou o que lles facemos, senón como "somos". Por iso, a educación representa non só revisar as nosas condutas con eles, senón a nosa forma de ser como persoas.
*Precísase un bo clima familiar. É normal que os nenos proben tenteando aos seus pais para comprobar ata onde poden chegar. É nese momento cando máis firmes deben mostrarse os pais. Se ceden, logo será moi difícil dar marcha atrás.
*Todo iso inclúe a necesidade de que os pais sexan razoablemente flexibles, segundo as circunstancias e a idade.
Os efectos de non pór límites moldean a un neno que nunca ten suficiente, que esixe cada vez máis e que tolera cada vez peor as negativas, un neno que crece cunha escasa ou nula tolerancia á frustración.

Síndrome de Down

Esta presentación sempre me emocionó. Faime recordar a unha nena de quen aprendo moitísimo.

¿QUE SABES DA DISLEXIA?

Etimolóxicamente a palabra dislexia quere dicir aproximadamente dificultades de linguaxe. Na acepción actual refírese a problemas de lectura, trastorno na adquisición da lectura.
Unha primeira definición sinxela da dislexia é a que nos di que é o problema para aprender a ler que presentan nenos e nenas cuio coeficiente intelectual é normal e non aparecen outros problemas físicos ou psicolóxicos que poidan explicar as devanditas dificultades.
Segundo algunhas estatísticas a dislexia afecta en maior ou menor grao a un 10% ou un 15% da poboación escolar e adulta. Hai consenso en que entre un 4 e un 5% dos nenos presentan problemas graves de aprendizaxe da lectura, coa consecuente dificultade escritora. Segundo as estatísticas citadas pódese esperar que en cada aula de 25 alumnos haxa polo menos un neno ou unha nena con esta dificultade para a aprendizaxe.
Unha boa definición dáa M.Thomson " é unha grave dificultade coa forma escrita da linguaxe, que é independente de calquera causa intelectual, cultural e emocional. Caracterízase porque as adquisicións do individuo no ámbito da lectura, a escritura e o deletreo, están moi por baixo do nivel esperado en función da súa intelixencia e da súa idade cronolóxica. É un problema de índole cognitivo, que afecta a aquelas habilidades lingüísticas asociadas coa modalidade escrita, particularmente o paso da modalidade escrita, particularmente o paso da codificación visual á verbal, a memoria a curto prazo, a percepción de orde e a secuenciación".
A dislexia vai unida en ocasións a outros problemas de aprendizaxe escolar, tales como a disgrafía (dificultades no trazado correcto das letras, no paralelismo das liñas, no tamaño das letras, na presión da escritura...) e en fases posteriores aparece a disortografía (dificultades para o uso correcto das regras de ortografía, desde as que se chaman de ortografía natural ás de nivel máis complexo.) En ocasións a dislexia vai unida a dificultades de pronunciación, con maior incidencia na dificultade de pronuncia de palabras novas, longas ou que conteñan combinacións de letras do tipo das que lle producen dificultades na lectura.

No aula a dislexia pódese detectar inicialmente polo atraso na aprendizaxe da lecto-escritura, as peculiaridades que se dan cando consegue iniciar a aprendizaxe, a lentitude, a tendencia ao deletreo, a escasa comprensión lectora debida á falta de ritmo , a ausencia de puntuación. A medida que os cursos pasan, os problemas agudízanse, xa que o estudo, e o traballo escolar en xeral baséase nas habilidades que o neno non ten e atrásase progresivamente. Así, a dificultade lectora, a escaseza de comprensión, levan a malos resultados escolares, mal autoconcepto, actitudes de desgana e condutas en ocasións, disruptivas, perturbadoras do bo funcionamento do clima do aula. Ocorre con gran frecuencia que ao neno táchaselle de vago, distraído e atribúese a estas características o seu mal funcionamento escolar, presionándolle para que traballe, atenda, e dalgún xeito menosprezándoo pola súa incapacidade para aprender.

Profundizando na detección dos nenos con problemas de dislexia, de acordo cos criterios da Asociación Británica de Dislexia e con outras fontes, os signos que poden ter (algúns deles, non necesariamente todos) os nenos segundo a idade serían os seguintes:

Nenos de Educación Infantil

*Historia Familiar de problemas disléxicos (pais, irmáns, outros familiares)

*Atraso en aprender a falar con claridade

*Confusións na pronuncia de palabras que se asemellan pola súa fonética

*Falta de habilidade para recordar o nome de series de cousas, por exemplo as cores

*Confusión no vocabulario que ten que ver coa orientación espacial

*Alternancia de días "bos" e "malos " no traballo escolar, sen razón aparente.

*Aptitude para a construción e os obxectos e xoguetes "técnicos" (maior habilidade manual que lingüística, que aparecerá tipicamente nas probas de intelixencia.), xogos de bloques, lego,

*Dificultade para aprender as rimas típicas do preescolar

*Dificultades coa palabras rimadas

*Dificultades coas secuencias

Nenos ata 9 anos

*Particular dificultade para aprender a ler e escribir

*Persistente tendencia a escribir os números en espello ou en dirección ou orientación inadecuada.

*Dificultade para distinguir a esquerda da dereita.

*Dificultade de aprender o alfabeto e as táboas de multiplicar e en xeral para reter secuencias, por exemplo os días da semana, os dedos da man, os meses do ano.

*Falta de atención e de concentración.

*Frustración, posible inicio de problemas de conduta.

Nenos entre 9 e 12 anos

*Continuos erros en lectura, lagoas en comprensión lectora.

*Forma estraña de escribir, por exemplo, con omisións de letras ou alteracións da orde das mesmas.

*Desorganización en casa e na escola.

*Dificultade para copiar coidadosamente na lousa e no caderno.

*Dificultade para seguir instrucións orais.

*Aumento da falta de autoconfianza e aumento da frustración.

*Problemas de comprensión da linguaxe oral e impreso.

*Problemas conductuales: impulsividad, curta marxe de atención , inmadurez.

Nenos de 12 anos en diante.

*Tendencia á escritura descoidada, desordenada, en ocasións incomprensible.

*Inconsistencias gramaticales e erros ortográficos, ás veces permanencia das omisións, alteracións e adicións da etapa anterior.

*Dificultade para planificar e para redactar relatos e composicións escritas en xeral.

*Tendencia a confundir as instrucións verbais e os números de teléfono.

*Gran dificultade para a aprendizaxe de linguas estranxeiras.

*Baixa auto-estima

*Dificultade na percepción da linguaxe, por exemplo en seguir instrucións .

*Baixa comprensión lectora.

*Aparición de condutas disruptivas ou de inhibición progresiva. Ás veces, depresión.

*Aversión á lectura e a escritura.

A iniciación do tratamento con suficiente precocidad adóitanse derivar resultados positivos e unha clara mellora no rendemento escolar. A maior ou menor efectividade vai depender de factores tales como a profundidade do trastorno, o nivel de motivación, inicial ou que se lle consiga inculcar, grao de implicación da familia e o profesorado, adecuado diagnóstico e tratamento, duración e seguimento do traballo... Hei de insistir na importancia da detección precoz destes problemas, antes de que xeren os problemas de personalidade a que aludimos.

Thomson recomenda o "sobreaprendizaje". Volver aprender a lectoescritura, pero adecuando o ritmo ás posibilidades do neno, traballando sempre co principio reitor da aprendizaxe sen erros, propiciando os éxitos desde o principio e a cada paso do traballo de sobreaprendizaje. Trátase de facer o reaprendizaje correcto das técnicas lecto-escritoras, facéndoas agradables e útiles para o neno, propiciando como digo o éxito, en lugar do fracaso que está afeito cultivar.

O papel máis importante que teñen que cumprir os pais de nenos disléxicos quizais sexa o de apoio emocional e social. O neno debe de saber que os seus pais comprenden a natureza dos seus problemas de aprendizaxe. Isto requirirá frecuentemente o ter que dar ao neno algún tipo de explicación acerca das súas dificultades disléxicas. A mensaxe importante que hai que comunicar é que todos os implicados saben que o neno non é estúpido e que quizá tivo que esforzarse moito máis no seu traballo para alcanzar o seu nivel actual de lectura e escritura.

Se queres ler o documento completo pica DISLEXIA

Se queres atopar libros sobre dislexia pica no logo

Se queres coñecer algún disléxico famoso pica en Albert Einstein

17 DE MAIO. DÍA DAS LETRAS GALEGAS

Xosé María Álvarez Blázquez, Letras Galegas 2008
Xosé María Álvarez Blázquez foi o editor, escritor e animador cultural que adicou a súa vida á difusión e pretixio da nosa cultura e das nosa literatura.
É homenaxeado no Día das Letras Galegas 2008. A súa obra abrangue a poesía, a novela e o teatro; investigou a literatura galega, o folclore, a arqueoloxía e a historia.
Máis información no "RECANTO DE MIK" e na "REAL ACADEMIA GALEGA"

Suso Vaamonde no disco "Santiago mar de pedra" (ca. 1975; CD de 1997) púxolle música ao poema "romance do pescador peleriño"

Antonio I. Paz Valverde púxolle música ao poema "Era un airiño soave" e gravado pola "Coral do Centro Social de Teis"

"Ao ver que non tiñas nome", musicado tamén por Antonio I. Paz Valverde, e executada pola Coral Polifónica "Novos Aires" de Nigrán

Esta información foi obtida na páxina web http://www.udc.es/dep/lx/cac/xmab/index.htm

ANSIEDADE INFANTIL

Cando nos decatemos de que o noso fillo ten unha excesiva activación, atópase moi nervioso e aparentemente parece que non é debido a nada, estaremos moi pendentes, xa que se deben previr estes síntomas ansiosos porque pode chegar a pasar a un estado de ansiedade.
En moitas ocasións na vida do neno poden aparecer diferentes tipos de problemas e se non saben solucionalos, veranse angustiados podendo chegar a desenvolver un estado ansioso, nestes casos daránselle ao neno mecanismos de defensa para poder resolver os problemas antes de que chegue a esa situación tan desagradable e problemática.

Os nenos e adolescentes con trastornos de ansiedade adoitan experimentar un medo intenso, preocupación ou inquietude que pode durar longos períodos de tempo e afectar significativamente as súas vidas. Se non se trata con prontitude, os trastornos de ansiedade poden derivar en:
*Repetidas ausencias a clase ou unha incapacidade para terminar o período de escolaridad.
*Deterioración nas relacións con iguais.
*Baixa autoestima.
*Abuso de alcol ou outro tipo de drogas.
*Problemas de axuste en situacións laborais.
*Trastornos de ansiedade en idade adulta.

Existe unha variedade de trastornos de ansiedade que poden afectar a nenos e adolescentes:
Trastorno de ansiedade xeneralizada: A característica principal é a preocupación. Os nenos e adolescentes con este trastorno preocúpanse en extremo polas súas actividades, xa sexa polo seu rendemento académico, deportivo ou ata por ser puntual. Esta clase de persoas adoitan ser moi responsables, senten tensos e necesitan moita seguridade. Poden queixarse de dores de estómago ou outras afeccións que non parecen ter unha causa física.
Trastorno de ansiedade por separación: É unha das principais causas de absentismo escolar. Os nenos con este trastorno adoitan ter dificultade en deixar aos seus pais para ir á escola ou campamento de verán, quedar en casa dun amigo ou estar só. A miúdo, se "aferran" aos seus pais e teñen problemas para quedar durmidos. O trastorno de ansiedade por separación pode ir acompañado de depresión, tristeza ou medo a que algún membro da familia váiase ou morra. Aproximadamente un de cada 25 nenos experimenta trastorno de ansiedade por separación.
Fobias: Os nenos e adolescentes con fobias teñen excesivos medos non reais de certas situacións ou obxectos. Moitas fobias teñen nomes específicos, e o trastorno pode centrarse en animais, tormentas, auga, lugares altos ou situacións específicas como atoparse encerrado nun lugar reducido. Os nenos e adolescentes senten verdadeiro pavor a ser criticados ou xulgados duramente polos demais. Intentarán evitar os obxectos e situacións temidas, polo que o trastorno pode limitar gravemente as súas vidas.
Trastorno de pánico: Os "ataques de pánico" repetitivos en nenos e adolescentes sen unha causa aparente son signos dunha desorde de pánico. Os ataques de pánico son períodos de intenso medo acompañados por fortes latexados do corazón, sudoración, mareo, nauseas ou sentimento de morte inminente. A experiencia é tan terrible que viven co medo de que poidan sufrir outro ataque. Os nenos e adolescentes co trastorno adoitan facer calquera cousa para evitar a situación que provoque outro ataque. É posible ata que non queiran ir á escola ou separarse dos seus pais.
Trastorno obsesivo-compulsivo: Os nenos e adolescentes con trastorno obsesivo-compulsivo, ven atrapados nun patrón de pensamentos e comportamentos repetitivos. Aínda que poidan recoñecer que estes parecen sen sentido e traumatizantes, son moi difíciles de parar. O comportamento compulsivo pode incluír lavarse repetidamente as mans, contar ou pór en orde obxectos unha e outra vez. 2 de cada 100 adolescentes experimentan trastornos obsesivos. Trastorno de tensión post-traumático: Os nenos e adolescentes poden desenvolver unha tensión post-traumático logo de experimentar un acontecemento sumamente estresante, como experiencias de abusos físicos ou sexuais, ser testemuña dun feito violento, a vivencia dun desastre como un bombardeo ou un furacán. Os mozos con devandito trastorno adoitan experimentar o acontecemento unha e outra vez en forma de fortes recordos, instantáneas, ou outra clase de pensamentos perturbadores. Como resultado, poden intentar evitar todo o que se atopa asociado co trauma. Tamén sobreactuar ao sobresaltarse ou ter dificultades do soño.

Os nenos e adolescentes con estes trastornos poden beneficiarse dunha variedade de tratamentos . Tras un adecuado diagnóstico, poden ser os seguintes:
*Tratamento cognitivo-conductual, mediante o cal os mozos aprenden a tratar os seus medos modificando as formas en que pensan e compórtanse;
*Técnicas de relaxación;
*Biofeedback (control da tensión e tensión muscular)
*Terapia familiar;
*Formación familiar;
*Medicación.
Mentres que as terapias cognitivo-conductuales son efectivas no tratamento dalgúns trastornos de ansiedade, a medicación traballa ben noutros. Algunhas persoas con trastornos de ansiedade benefícianse dunha combinación de ambos. Requírese máis investigación para determinar que tratamento funciona mellor para os diversos tipos de trastornos de ansiedade.

Para saber mais visita a páxina da "ASOCIACIÓN ESPAÑOLA PARA EL ESTUDIO DE LA ANSIEDAD Y EL ESTRÉS"

Psicoactiva. Psicoloxía e ocio intelixente

PsicoActiva é unha iniciativa que xorde da necesidade de adaptar a psicoloxía ás novas tecnoloxías. No seu espazo atoparás dende artigos ata test on line; tamén che ofrece diferentes servizos profesionais.
Algúns dos test que ofrece son:
Test infantís: http://www.psicoactiva.com/tests_infantiles.htm
Test de intelixencia: http://www.psicoactiva.com/tests/testci.htm
Test de personalidade. Impulsos: http://www.psicoactiva.com/tests/test1.htm
Test de personalidade. Comunicación: http://www.psicoactiva.com/tests/test2.htm
Test de ansiedade: http://www.psicoactiva.com/tests/test3.htm
Test do síndrome depresivo: http://www.psicoactiva.com/tests/test12.htm
Test de hipocondría: http://www.psicoactiva.com/tests/test13.htm
Test del carácter obsesivo-compulsivo: http://www.psicoactiva.com/tests/test10.htm
Test da amistade: http://www.psicoactiva.com/tests/test7.htm
Descubre cómo te ven los demás: http://www.psicoactiva.com/tests/test15.htm
Test de personalidade: http://www.psicoactiva.com/tests/test9.htm
Test do carácter: http://www.psicoactiva.com/tests/test5.htm
Test do logro: http://www.psicoactiva.com/tests/test6.htm
Test de Rosenberg: http://www.psicoactiva.com/tests/test11.htm
RECORDADE QUE OS RESULTADOS DOS TEST ONLINE SON MERAMENTE ORIENTATIVOS E CARECEN DE VALOR DIAGNÓSTICO
Entre outras cousas, presentan unha recopilación dos mellores enigmas da historia. Son retos á túa intelixencia que che provocarán máis dun quebradizo de cabeza.
http://www.psicoactiva.com/enigmas.htm
E o enlace os artigos http://www.psicoactiva.com/arti/default.asp

¿XUIZ OU EDUCADOR?

Emilio Calatayud Pérez é un campechano Xuíz de Menores de Granada. Cun verbo demoledor, este pai de familia dá unha lección maxistral sobre o que implica ter fillos.

Emilio Calatayud Pérez (Cidade Real, 22 de decembro de 1955) é un maxistrado español, xuíz de menores de Granada coñecido polas súas sentenzas exemplares. As súas sentenzas educativas baixaron a delincuencia en Granada e aumentaron o número de menores que non reinciden no delito. En case 20 anos, o «padrazo» xulgou a máis de 10.000 mozos aos que, sempre que pode, dá esa segunda oportunidade que todos algunha vez necesitamos.

Segundo o propio Emilio: " A miña maior satisfacción é que agora estean aquí, sentados ao meu lado, rehabilitados, contentos coas súas novas vidas. ¿Cando un xuíz atópase así, amigablemente, como eu hoxe, con tres dos seus antigos condenados?» Emilio Calatayud o di con auténtico orgullo. Xunto a el, Jesús Antonio, Enrique e Federico sorrien a quen todos en Granada coñecen tamén como o «padrazo», o xuíz de Menores máis coñecido de España, aquel de as condenas exemplares que en cada rapaz xamais ve a un mero «delincuente», senón a «un mozo que cometeu un delito» e, aínda máis, a unha vítima dun sistema social que demostra fracasar cada mañá na que el volve condenar a un crío. Ante esa instancia, o seu desafío é claro: rehabilitar sen encerrar a quen delinquiron, traballar con eles no mesmo contorna no que cometeron as súas faltas. Leva 17 anos intentándoo, e ata lográndoo: o 82 por cento dos menores que cumpren condenas no réxime de medio aberto --liberdade vixiada e prestación de servizos ao beneficio da comunidade-- non reincide no delito. «Hoxe xa evitamos ata que un 70 por cento dos menores vaia nun futuro a prisión --explica--, un gran logro dos profesionais que traballan comigo e dos que eu son só a cabeza máis visible."
Emilio Calatayud Pérez - Lección Maxistral (1)

Emilio Calatayud Pérez - Lección Maxistral (2)

"O RECANTO DE MIK" FINALISTA

O blog "O RECANTO DE MIK" resultou finalista do "II premio espiral edublogs 08". Noraboa Xulia pola grande laboura que estades a facer.

Se queredes deixarlles unha mensaxe pica no enlace:
http://www.blogoteca.com/orecantodemik/index.php?cod=38162#comentarios

VIDEOS DE CAMPAÑAS DE FOMENTO DA LECTURA

Se queres ver videos de diferentes campañas de fomento da lectura, e por suposto o do "O RECANTO DE MIK" so tes que picar no enlace

CAMPAÑAS DE FOMENTO DA LECTURA