Con este blog, pretendo dar resposta a toda a Comunidade Educativa. Queremos que o blog convértase nun medio de participación, colaboración e apoio mutuo, así como un motivo para realizar proxectos conxuntos e sentir que os Colexios perténcenos a todos e todas e todos e todas debemos colaborar na súa mellora. Benvidos e esperamos que vos sexa de axuda.
Tamén agradeceremos moito que deixedes os vosos comentarios
Da páxina de Francisco José Fernández obtiven este interesante documento: POR QUE OS NOSOS FILLOS APRENDEN A SER AGRESIVOS ?
Os nenos aprenden a comportarse agresivamente por observación doutros modelos agresivos
Os pais que castigan os seus fillos mediante violencia verbal ou física convértense en modelos agresivos para estes.
O neno que está exposto a modelos de comportamento agresivo como a TV, o cine ou persoas adultas representativas para el tende a ser agresivo.
Se ante unha mesma conduta agresiva reaccionamos de diferente modo dependendo do noso estado de ánimo esa conduta se reforza.
Os pais pouco esixentes que fan sempre o que o fillo quere, acceden ás súas demandas e permítenlle unha gran cantidade de liberdade están a fomentar futuros comportamentos agresivos.
Os pais que desaproban constantemente o fillo, que non adoitan darlle afecto, comprensión ou explicacións ao tempo que nunca dan razóns cando exercen a súa autoridade, están a fomentarpoderosamente os comportamentos agresivos.
Cando o pai rifa o fillo por un comportamento agresivo e a nai non, ou viceversa, ese comportamento tenderá a repetirse.
Os pais que desaproban os comportamentos agresivos dirixidos cara a eles pero á vez ignoran as condutas agresivas dos seus fillos cara a outras persoas, están a fomentar ditas condutas.
As relacións deterioradas entre os propios pais provocan tensións que poden inducir o neno a comportamentos agresivos.
Restricións non razoables e excesivos "fai isto e non fagas aquilo" provocan unha atmosfera opresiva que induce ao neno acomportamentos agresivos.
Residir nun barrio ou pertencer a un grupo onde a agresividade é vista como un atributo moi apreciado, tende a potenciar a agresividade.
Ausencia de estratexias verbais para afrontar un conflito xera frustración o que a miúdo conduce a condutas agresivas.
Os nenos que teñen moi pouco desenvolvidas as habilidades sociais básicas adoitan tender a comportamentos agresivos nos seus relacións sociais.
Javier Urra, psicólogo que saltou á fama cando foi nomeado defensor do menor na Comunidade de Madrid, escribiu "o pequeno ditador" onde afirma que existen moitos máis casos de fillos acosadores dos que cabe imaxinar. Nenos consentidos, sen conciencia dos límites, que organizan a vida familiar, dan ordes aos seus pais e chantaxean a todo aquel que intenta frealos; mozos que enganan, ridiculizan aos seus maiores e ás veces rouban; adolescentes agresivos que desenvolven condutas violentas. En definitiva, fillos desafiantes que rematan impoñendo a súa propia lei.
Unha sociedade permisiva que educa aos nenos nos seus dereitos pero non nos seus deberes. Para non traumatizalos, se lles cede, permite e ofrece todo aquelo que non tiveron seus pais ou avós
Uns medios de comunicación cunha cascada de actos violentos que difuminan a gravidade dos feitos. Ademáis a televisión é utilizada por moitos pais como "canguro" o que invita ocasionalmente á violencia gratuita e amoral.
O gran cambio que se produciu na forma de vida. Os nenos pasan moito tempo sós; non viven ao seu ritmo; non hai tempo para escoitar, contar contos, ou xogar cos fillos
Unha estructura familiar que se modificou: familias cun fillo ao que non lle pode faltar as "zapatillas de marca"; moita desestructuración de parellas de adultos que revirten negativamente nos fillos.
Diferencias educativas entre pais e profesores; normalmente o mestre controla e contén aos nenos; o que a nai non consigue cos máis pequenos a mestra o soluciona sin problemas: recoller xoguetes, poñerse o abrigo. Socialmente non se recoñece a labor dos colexios
Estas son algunhas das causas para Javier Urra das conductas tiránicas co cal eu estou de acordo.
Cando falamos de intelixencia adoitamos falar da intelixencia xeral ou abstracta. Cando dicimos que unha persoa é intelixente a que nos referimos?. Normalmente referímonos ao éxito nos estudos ou ao éxito na vida. Cales son as intelixencias existentes? A chegada dos primeiros test que medían a intelixencia baseábanse na capacidade do individuo para operar sobre información constituída por números, letras, palabras, figuras, seriacións, etc Pouco a pouco aparecen novas formulacións sobre o que debería entenderse por intelixencia e empeza a aparecer expresións como: intelixencia social, intelixencia práctica, intelixencia conductual, intelixencia moral, intelixencia exitosa, entre outras Howard Gardner, coñecido fundamentalmente pola súa teoría das intelixencias múltiples, que sinala que non existe unha intelixencia única no ser humano, senón unha diversidade de intelixencias que marcan as potencialidades e acentos significativos de cada individuo. Cada persoa ten polo menos oito intelixencias, habilidades cognoscitivas. Estas intelixencias traballan xuntas, aínda que como entidades semi-autónomas. Cada persoa desenvolve unhas máis que outras.
Daniel Goleman popularizou en 1995, co seu célebre libro Emotional Intelligence, a intelixencia emocional que a entende como a capacidade para recoñecer sentimentos propios e alleos, e o coñecemento para manexalos.
Goleman estima que a intelixencia emocional se pode organizar en cinco capacidades: coñecer as emocións e sentimentos propios, manexalos, recoñecelos, crear a propia motivación, e xestionar as relacións.
Cando se di que os nenos necesitan pautas, límites, normas, regras, hábitos, non se di co ánimo de anulalos, senón todo o contrario, grazas a este modelo educativo, o neno de hoxe poderá ser un adulto autenticamente libre. MacKenzie, fala dos pais con límites firmes e pais con límites laxos.
PAIS CON LÍMITES FIRMES *As caracteríaticas dos pais :
Indicacións claras, directas, cara a condutas concretas
Palabras apoiadas con accións
Esixencia de obediencia
Dar suficiente información para tomar decisións aceptables e cooperar
Proporcionar responsabilidade
*Posibles resultados:
Cooperación
Diminución do incumprimento de límites
Comprensión das normas e expectativas
Respecto ás palabras dos pais
*Repercusión nos nenos
"non" significa "non"
Esperan e esíxenme que cumpra as normas
As normas habémolas de cumprir todos
Responsabilidade ante a miña conduta
Os adultos son consecuentes co que establecen
PAIS CON LÍMITES LAXOS
*As características dos pais
Indicacións sen claridade. Dobres mensaxes
Regras sen apoio nas accións
Non esixir obediencia; esta é opcional
Falta de información para tomar decisións aceptables
Falta de responsabilidade
*Posibles resultados
Resistencia
Aumento dos intentos de saltarse os límites
Desobediencia, loita de poder
Ignoran as palabras dos pais
*Repercusión nos nenos
"non" significa " si" "quizais"
Non esperan que cumpra as normas
As normas non son para o min
Os adultos son responsables dos meus actos
Os adultos non son consecuentes co que establecen
NADA DESCONCERTA MÁIS OS NENOS QUE A AUSENCIA DE NORMAS
O vindeiro xoves, día 17 ás 16,30 no salón de actos do colexio, haberá unha charla a cargo do Orientador sobre Internet e os mozos e mozas.
A charla centrarase en catro grandes bloques:
1º.-Os mozos é internet *Diferenzas entre un mozo e un adulto ante internet *Para que utilizan internet *Que aprenden en internet
2º.-Vantaxas de internet *Ferramenta indispensable *Axuda nos estudios *Formación on-line *Posibilidades de comunicación
3º.-Perigros de internet *Mínimo control sobre os contidos *Poden ser víctimas *Ciberbullyng, grooming, troleo *Risco para a seguridade *Persoas con malas intencións *Aillamento *Inferir noutras actividades *Risco de adicción
4º.-Como axudalos a disfrutar de Internet dun xeito seguro *Dispoñer coñecementos básicos *Medidas de seguridade *Dialogar e informar aos nenos *Colocalo nun lugar común *Navegar con eles *Entar con finalidade *Controlar o tempo *Supervisar os contidos que visita *Comprobar o historial
O día 10 de decembro a Asamblea das Nacións Unidas aprobou e proclamou a Declaración Universal de Dereitos Humanos e pediu a todos os Países Membros que publicasen o texto da Declaración e dispuxesen que fose "distribuído, exposto, lido e comentado nas escolas e outros establecementos de ensino, sen distinción fundada na condición política dos países ou dos territorios".
Na "cova de Don Sapoconcho" hai uns videos moi interesantes onde expican cada un dos 30 dereitos humanos
Os alumnos teñen moi ben catalogados aos mestres. Os números mostran as dificultais de aprobar según o tipo de mestre SUPLENTES (9). Adoitan ser novos. Con facerlles un pouco a pelota sobre o moderno que visten e o guay que conectan convosco tédesvos gañado o aprobado en xuño
SEVEROS (2). Caracterízanse por estar de mal humor todo o día e non deixar pasar nin unha
DESPISTADOS (10). Do grupo dos que molan. É doado encontralos un festivo polos corredores do centro e os días de exame adoitan esquecerse as preguntas na casa
ENRROLLADOS (5)Estes son dos peores, nunca sabes de que pau van. Caracterízanse polo seu xeito de achegarse a ti cunha linguaxe "colegón"
MARCIANOS (6). As súas técnicas educativas provocan sorpresa en cada clase. Ensinan debuxo técnico sen usar unha regra ou matemáticas coma se fose unha clase de ioga
SÁDICOS (3). Baixo unha linguaxe amable encóntrase un personaxe desconcertante. Adoita xogar cun clip co que escarva uñas e dentes
DESCONFIADOS (4). O pesadelo do alumno. Cren que todo o mundo ten "chuletas" ou saca os apuntamentos nos exames. Por sorte só son esixentes antes das probas
NOVATOS (7). Dubidan ata da súa sombra. A rodaxe que lles falta convérteos en inseguros permanentes. O mesmo che plantan un exame sorpresa que vos manda saír ao patio media hora antes
INQUIETANTES (8) . Falan pouco. Mostran un gusto peculiar pola roupa negra e teñen a especial manía de dar as clases con lentes e sol
E ti que tipo de mestre eres ou que tipo de mestre ten o teu fillo ou ti?
Ultimamente están acudindo moitas nais ao meu despacho que sobreprotexen aos seus fillos ou fillas. Pero que é un pai ou nai sobreprotector. Déixovos un pequeno resumo de http://www.youtube.com/user/hectoramadormatehual e un vídeo dun programa de televisión da República Dominicana, que aínda que ten algún ton machista, dános bastantes claves sobre este tema
"Os pais sobreprotectores son aqueles que se pasan horas cavilando e preocupándose dos seus fillos. Non é necesariamente consentir a un fillo, é unha implicación emocional intensa e excesiva, e que, ademais, leva á necesidade de controlar ao fillo. Todo isto leva a unha dependencia tanto dos pais cara aos fillos como dos fillos cara aos pais, aínda que aparentemente poida parecer unha relación estupenda, isto pode traer graves problemas no futuro dos fillos, que se manifestará de forma palpable na súa idade adulta, aínda que ninguén saberá cales foron as causas desas características, que poden chegar a converterse en problemas de personalidade"
Os pais pensan que amar, é facer o camiño máis fácil aos fillos, cando en realidade ademais de amor os nenos necesitan:
Adaptación e recoñecemento do que realmente son
Respecto e tolerancia das súas ideas e sentimentos
Liberdade para tomar decisións
Apontoar as calidades e aceptar as limitacións
Potenciar a creatividade
Sentimento de contribuír a facer algo
.....
¿Que leva a un pai a sobreprotexer ao seu fillo?
Para apoiar a súa propia autoestima: unha persoa que nunca se sinte ben consigo mesmo intenta compensarse demostrando que pode ser un bo paai ou unha boa nai
Compensar unha privación anterior: unha típica frase "non quero que o meu fillo sufra todo o que eu sufrín"
Aliviar a culpa: as veces as fustracións do neno levan aos pais a revivir os seus propios fracasos e tratan de evitar esas frustracións ao neno
"Dar" para encher o vacio interior. Moitas veces matrimonios que fracasan vólcanse nos seus fillos para darlles todo aquelo que lles falta ou lles faltou na súa infancia
Para compensar a ausencia do outro pai. Un dos pais pode ser alcohólico, estar enfermo, ser indiferente, tratar mal ao neno, ...entón o outro sentese culpable e teme que o neno creza con problemas emocionais se esta falta non é compensada
Dar para compensar a propia ausencia. Os pais están moi ocupados no traballo e pasan pouco tempo na casa; para compensar esta ausencia os colman de agasallos e conséntenlles en exceso
Dar a cambio do comportamento do neno. Cada vez que o neno ten unha rabecha, para tranquilizalos e non escoitalos conséntelle o que quere. Así o neno aprende a cambiar o seu comportamento a cambio de subornos e aprende a manipular aos seus pais; cada vez as rabechas serán máis grandes para conseguir máis.
Se un neno sofre enfermidade, discapacidade ou calquera outro problema non é razón para pensar que hai que actuar con el de forma diferente, porque independentemente do problema que o neno sufra, pode levar unha vida saudable, conseguir a súa independencia e autonomía como outro neno calquera
Na páxina http://www.protegeles.com/ hai un estudo realizado polas ONGs ACPI (Acción Contra a Pornografía Infantil) e PROTEGELES para o Defensor do Menor.
Nota dos autores do estudo:" É importante recordar que a porcentaxe de menores de 18 anos que utiliza internet de forma habitual en España apenas supera o 25%. Os datos que se facilitan neste estudo son relativos só aos costumes dese 25% de menores, e non ao total dos menores españois" . Dos datos do estudio dedúcese:
Un 87'5% dos menores realiza accesos desde a súa propia casa.
Mais dunha terceira parte: un 36%, accede tamén desde cibercentros.
O 44% accede desde casa dun amigo/a.
Só 18'5% un accede desde o seu centro escolar, como primeira ou segunda opción.
Á hora de buscar e atopar información para realizar os seus traballos escolares, a metade dos menores ( 49'5 %) atopa con facilidade a información necesaria para realizar os seus traballos. Pola contra un 42 % atópaa só ás veces e outro 8'5 % conségueo en poucas ocasións.
Só un 40'5 % dos alumnos enquisados atopa con frecuencia e facilidade páxinas para menores en internet, fronte a un 37'5 % que só o consegue ás veces e un 22 % que o logra só en poucas ocasións.
Un 28% dos menores entra en páxinas pornográficas : un 19% en ocasións e un 9% con frecuencia.
Un 38 % dos menores entra en páxinas de violencia: un 30% en ocasións e un 8% con frecuencia.
Un 16 % dos menores entra en páxinas de contido racista e/ou xenófobo: un 13% en ocasións e un 3% con frecuencia.
O 45 % dos menores utiliza os chats varias veces á semana : un 27% case a diario e un 18% varias veces por semana. Do resto un 17 % faio unha vez á semana e outro 38 % en menos ocasións aínda: 2 ó 3 veces ao mes. O chat é probablemente a ferramenta de internet máis utilizada polos menores.
Un 56%, conéctase a chats específicos para a súa idade . Outro 28% faio en ocasións e un 17% nunca utiliza este tipo de salas.
O 18% dos menores accede a chats específicos sobre sexo , porcentaxe ao que hai que engadir outro 8% de menores que entraron nalgunha ocasión .
O 30% dos menores que habitualmente utiliza internet facilitou xa o seu número de teléfono nalgunha ocasión durante as súas conexións, e que ata un 17% afirma habelo feito en varias ocasións.
O 16% dos menores enquisados facilitou a súa dirección a través de internet . Un 9% afirma ata habelo feito en varias ocasións.
O 14'5% dos menores enquisados concertou unha cita cun descoñecido a través de internet e outro 8% fíxoo en máis dunha ocasión . puidemos constatar que un 10% dos menores, ademais de acudir á cita, presentouse só; e que outro 7% nin tan sequera aviso a outras persoas sobre a súa intención de acudir a devandita cita . A maior parte dos menores que acode á cita, o 9% dos enquisados, recoñece que se atopou cunha persoa que non resultou ser como esperaba, e un 2% sinala que ademais se trataba dun adulto . Outro 4% acudiu á cita e non atopou a ninguén.
O 54'5% dos menores non recibiu información algunha sobre as normas básicas de seguridade á hora de utilizar internet.
O 86% dos menores accede aos contidos que circulan por internet desde computadores que non dispón de sistemas de filtrado.
Un 44% dos menores que navega con regularidade, sentiuse acosado/a sexualmente en internet nalgunha ocasión . De entre eles, un 11% recoñece ser vítima desta situación en diversas ocasións.
Neste sentido un 11% dos menores que habitualmente utiliza internet foi vítima de insultos por parte doutros internautas, un 4% recibiu correos non solicitados con contidos desagradables e outro 1'5% afirma sentir medo nalgunha ocasión.
Centrándonos na conduta delituosa máis xeneralizada e cuxa ilegalidade adoita ser tamén descoñecida pola maioría dos menores: a copia de determinados materiais protexidos por dereitos como o dereito de autor e outros, observamos que unha porcentaxe cada vez maior de menores copia fundamentalmente música, discos enteiros, utilizando determinados programas que o posibilitan. Un 40% dos menores que se conectan a internet con regularidade recoñece buscar música a través da Rede , tendencia que vai aumentando coa idade
Un 37% dos menores que se conecta habitualmente a internet recoñece "sentir a necesidade de conectarse a internet con frecuencia".
O 23% dos menores que se conectan con regularidade xoga en case todas as conexións que realiza. Outro 17'5% na metade das ocasións, un 12% nunha de cada tres e finalmente un 44% nunha cuarta parte das conexións que realiza. Doutra banda hai que sinalar que un 3'5% afirma non xogar nunca a través de internet.
A maioría de nós ten moi claro como queremos que se funcione na casa. Non desexamos berros, nin pelexas, nin que se tiren as cousas, nin que haxa que estar detrás de todo o mundo recordándolle o que ten que facer...
Sabemos o que queremos, pero ¿como conseguimos que sexa aceptado por todos?, ¿que podemos facer para que se converta realmente nunha norma?
Na maioría dos casos as normas non se cumpren por algunha das seguintes causas (ou por varias delas):
Porque non houbo consecuencias positivas nin negativas. Imaxínate que dinche no teu traballo que non se pode fumar. Acendes o primeiro cigarro e ninguén te di nada. ¿Que fas coa norma? Esquecela e seguir como ata ese momento.
Porque os modelos de referencia non as cumpren. Supón que na túa casa establecedes a norma de que hai que ducharse todos os días, pero ti non o fas. Para os teus fillos deixará de ser unha norma porque alguén tan importante como a túa nai non acumpre.
Porque hai unha contradición entre normas. Se a túa parella di que na casa non se berra, pero ti falo continuamente, ou se ti decides que hai que comerse todo o do prato, pero a túa parella retírallo cando o neno di que non quere máis, entón non existe unha norma clara, polo que deixará de ter efecto sobre o teu fillo.
Porque a norma é inconsistente, é dicir, só hai que cumprila en determinados casos. Como agora estou cansa para insistir, permito que o meu fillo se levante da mesa; pero mañá non o deixo erguerse ata que non o coma todo. Esta inconsistencia ensina ao neno que as normas non son importantes, porque todo depende de como se encontren papá ou mamá nese momento.
O teu fillo debe saber que as normas axudan porque:.
Facilitan a convivencia.
Permiten que nos levemos ben e que non haxa discusións.
Axúdannos a crecer e a facernos maiores.
Déixannos tempo para facer cousas divertidas.
Los niños vienen sin manual de instrucciones. Montserrat Giménez
OS NENOS E NENAS ENTRE TRES E CATRO ANOS Comprensión das normas Adquire nocións sobre o que é axeitado e o que non, fundamentalmente a partir das consecuencias dea súa acción (premio e castigo). A loanza e o reforzo teñen un gran valor a esta idade. Segue adquirindo capacidade para controlar a súa conduta e aprende que existen normas para estar en casa, no colexio, no parque... Autonomía persoal Segue avanzando na arte de vestirse, algo que xa pode facer practicamente só. Sabe como deben poñerse as pezas (distingue o dereito do revés), abrocharse os botóns, etc. Vai só, ao baño e perfecciona o seu capacidade para lavar a cara, as mans, os dentes...Come sen problemas utilizando os cubertos (culler e garfo). A relación cos demais Demanda estar con outros nenos; ten capacidade para esperar a súa quenda e cooperar no xogo. Gústalle observar ao adulto ao que imita constantemente. Pode ordenar e gardar a súa roupa e os seus xoguetes, poñer a mesa (panos da mesa, pratos, cubertos, etc.), facer pequenos recados (por exemplo, levar algunha nota ao profesor), coidar das plantas ou dalgún animal, etc.
ENTRE OS CATRO E OS CINCO ANOS Comprensión das normas Distingue entre as accións boas e as malas a partir da información que recibe dos adultos (é unha boa conduta se recibe aprobación e mala, se é reprendida), aínda que ás veces ten dificultades ante situacións concretas. Cando actúa deforma inadecuada pode responder que el non foise se lle pregunta directamente. É capaz de entender instrucións claras e sinxelas áhora de realizar diferentes actividades, aínda que ás veces responda cun "non quero". Autonomía persoal É capaz de asearse e vestirse só. Pode mesmo participar no baño se o adulto está preto para dalas indicacións. Áhora de comer pode empezar a utilizar o coitelo para cortar pezas sinxelas. A relación cos demais Empeza a entender o sentido da amizade e gústalle ter amigos. Xorde o xogo de regras, aínda que non o entende moi ben e enfádase se non gaña. Pode ordenar e gardar a súa roupa, xoguetes, libros..., preparar os obxectos que necesita para unha actividade determinada ou realizar recados sinxelos atendendo á súa idade e ao ámbito (ir á casa de un veciño a pedir algo, por exemplo).
ENTRE OS 6 E OS 8 ANOS Desenvolvemento cognitivo O seu pensamento permítelle falar do que non está presente, transformar situacións e pensar sobre elas, integrar toda a información que coñece, así como entender que existen puntos de vista diferentes ao seu. Interésalle o mundo que o rodea. Antes de dar unha resposta esfórzase por reflexionar e comprender a lóxica das situacións e dos obxectos. Cada vez é máis consciente do seu propia identidade, de quen e como é el. As relacións cos demais A súa familia seguirá sendo importante para el/ela como tamén empezan a selo outras persoas(compañeiros, profesores...). Empézanse a formar as primeiras cuadrillas ou grupos de amigos, máis ou menos estructurados, e son moi frecuentes os xogos de equipo. Xoga cos nenos e nenas que hai ao seu arredor, pero se trata de unións bastante fráxiles que poden romper por calquera incidente. A partir dos 6 anos o/a neno/a cambia o concepto de amizade: o amigo é aquel que comprácenos, que fai cousas que gústannos. Son frecuentes os enfados durante o xogo. Comprensión das normas O seu afán de coñecer e o desenvolvemento da súa autonomía lle permiten explorar o medio que o rodea dunha forma máis independente. Subordina a xustiza á autoridade adulta: as cousas fanse ou non porque os maiores dino. Coñece que existen normas e intenta seguilas. Ás veces fai trampas para saírse coa súa, pero sábeo e adoita sentirse mal por iso. Adquire as primeiras nocións de xustiza e a miúdo recorrerá a este concepto para que se lle trate como aos demais. Non aceptará que se lle castigue cando hai feito as cousas sen querer. Pode ordenar e coidar os obxectos da casa (aínda que se mostra despistado en ocasións), facer recados sinxelos (atendendo ás características deo seu ámbito), asumir responsabilidades en casa (encargarse do lixo, de poñer ou recoller a mesa, etc.).
ENTRE OS 8 E OS 10 ANOS Desenvolvemento cognitivo A atención e a memoria seguen mellorando. Pode estar máis tempo concentrado na tarefa e melloran as estratexias para memorizar: agrupa os elementos dunha lista en categorías para poder recordalos mellor, sabe que é máis doado comprender un texto para poder memorizalo, etc. A súa emotividade equilíbrase: os temores empezan a desaparecer e é capaz de controlar os seus impulsos (aínda que pódese enfadar con frecuencia). Os cambios cognitivos lle permitirán ir formando unha imaxe de si mesmo e empeza a facelo comparándose cos demais. As relacións cos demais A familia e outros adultos (profesores) seguen sendo referentes importantes. Implícase no xogo colectivo. Establece cos demais normas e é consciente de que, para ser admitido no grupo, debe respectalas. Entende a amizade como algo bidireccional, é dicir, que ambas as dúas partes deben implicarse para agradar ao outro. Aínda non a concibe como algo perdurable que haxa que coidar en todo momento. Aínda que cognitiva e socialmentevai logrando independencia, segue necesitando a aprobación dos adultos para formar unha imaxe positiva de si mesmo. Comprensión das normas Entende que as normas son necesarias, aínda que é normal que proteste ou enfádese cando non as cumpre. Empeza a distinguir entre o que está ben e o que está mal porque reflexinou sobre iso. Comprende os conceptos de verdade e mentira, xustiza e inxustiza, e é capaz de aplicalos a súa vida cotiá. Pode coidar das súas cousas e das da casa, tomar decisións razoadas, realizar recados (ir comprar a unha tenda próxima, por exemplo) ou algún arranxo sinxelo, etc.
ENTRE OS 10 E OS 12 ANOS Desenvolvemento cognitivo Xa non se deixa levar pola primeira impresión. Aumentan as preguntas sobre o funcionamento das cousas, as causas que orixinan os cambios, as consecuencias das transformacións...A súa capacidade de atención e memoria melloran notablemente. Utiliza estratexias máis elaboradas para memorizar como intentar repetir unha lección que hai aprendido cos seus propias palabras. É capaz de entender que existen diferentes puntos de vista e opinións diferentes á súa. Emocionalmente é capaz de apoiarse nas normas para controlar as seus emocións. As relacións cos demais Empeza a entender a amizade como algo recíproco entre dous persoas que comparten gustos e intereses e, sobretodo, que pode prolongarse no tempo. Valora a fidelidade e moléstalle que o amigo lle faga dano de forma intencionada. Tanto uns como outros, cando están en cuadrilla, poden actuar de forma rechamante para captar a atención, sobretodo a do sexo contrario. Comprensión das normas En canto ás normas, empeza a comprender que se fundamentan no respecto mutuo e que son necesarias para a convivencia en sociedade. Pode reflexionar sobre elas, discutir acerca da súa utilidade e flexibilizalas para adaptarse ás diferentes situacións. Por iso tamén é máis crítico consigo mesmo e con quen rodéano. Pode coidar dese mesmo (aínda que ás veces actúa de forma perezosa e descoidada), realizar recados máis complexos, asumir responsabilidades na casa de forma totalmente autónoma, coidar dos seus irmáns menores, etc.
O modelado é un proceso de aprendizaxe observacional, no que a conduta dun individuo ou un grupo (o modelo), actúa como estímulo para xerar condutas, pensamentos ou actitudes semellantes, noutras persoas que observan a actuación do modelo.
Os nenos desenvolven un modelo e tratar de ser como eles, se esa persoa está constantemente influíndo neles. No caso da maioría dos nenos o modelo é o seu pai, a súa nai ou ambos os dous.
Os nenos aprenden a desenvolver afinidade a determinadas calidades e identificalos inmediatamente nas persoas. Dado que os pais ou os profesores son os máis próximos de persoas que interactuar con eles a diario son máis propensas a desenvolver modelos deles. A importancia do modelo na psicoloxía é enorme, xa que identifica o tipo de persoa e tamén o xeito de pensar.
Da páxina de Francisco José Fernández obtiven este interesante documento:
