COMO AXUDAR A ESTUDIAR AOS NOSOS FILLOS E FILLAS? (I)

Alimentación, sono, outros
1º.- Que os nenos durman o suficiente
*Tres anos…………10-14 horas
*4-5 anos……………9-13 horas
*+6 años………………9-12 horas
2º.-Almorzo apropiado
*Levantarse con tempo suficiente
*Converter o almorzo en rutina familiar
*Mandar algo de comida para o recreo
3º.-Outros. (provocan fatiga, falta de concentración)
*Vixiar a visión neno/nena
*Controlar a postura

Manter unha boa comunicación co neno/a
Escoitar e falar sobre os estudios. Manter un equilibrio entre a confianza e a esixencia evitando caer na presión continua ou a permisividade. Para conseguir isto se aconsella:
1º.-Que sexa un tema de conversación máis.
*Prestarlle atención sempre que nos fale do tema.
*Facerlle preguntas abertas. ¿Qué tal hoxe no cole? ¿Cómo levas os estudios? ¿Qué asignaturas te gustan máis? ¿Qué tal os teus compañeiros?..
2º.-Abordar o tema dende a confianza e o cariño
*Os estudios son unha responsabilidade co neno/a ten que asumir progresivamente
*A posición dos pais debe ser a confianza e o cariño
*Falar deste tema co neno non debe ser só para ameazar ou corrixir; moitas veces deberemos esixir, tomar medidas pero sempre dende actitudes positivas.

Valorar os estudios
COMO?
1º.-Enviar mensaxes positivas sobre eles e non só formulalos como unha pesada obriga sen sentido
2º.-Axudarlle a dar valor e aplicación ao que aprende
3º.-Prestar atención a todas as súas preocupacións e logros sobre os seus estudios
4º.-Valorar o seu esforzo e dedicación
5º.-Esixir de palabra e co exemplo o valor do “traballo ben feito”
6º.-Ser un bo exemplo. Os pais seguen formándose no seu traballo o nos seus intereses.
7º.-Situar os estudios nun lugar preferente á hora de organizar o tempo do neno

Implicación da parella
Os estudios no poden ser “cousa da nai” ou “cousa do pai”. Debe ser un traballo conxunto, onde reciba a mesma mensaxe e perciba a implicación de ambos membros da parella

A responsabilidade é do neno/a
A comunicación tamén serve para transmitirlle dende pequeno cos estudios son da súa responsabilidade, que os ten que afrontar e non os pais. Para elo:
1º.- Recordarlle que cada un ten unha responsabilidade na casa e as cumpre
2º. -Animando e esixíndolle ca leve a cabo e non substituíla polos pais
3º.-. Adoptar medidas sen non cumpre as reiteradamente as súas responsabilidades

Elaborar un horario de estudio
1º.-¿A que idade?
*De maneira sistemática a partir dos 6 anos
*Nenos de 3 a 5 anos o horario é moito máis flexible. Trátase de acostumbralo  a dedicar un tempo a algunhas tarefas relacionadas coa aprendizaxe, pero que lle resulten agradables: pintar, colorear, recortar....
2º.-¿Quen fai o horario?
*Dende os 6 anos debe ser algo acordado co neno. Mellor facelo con il que impoñelo
*A partir dos 10-11 anos será o rapaz quen o confeccione e os pais o supervisan.
3º.-¿Canto tempo hai que dedicar aos estudios?
*O estudio ten un tempo limitado: con principio e fin.
*Non pode interromper outras actividades básicas: aseo, comida, sono, relación con outros rapaces, ocio, xogo diario.
4º.-Idades e tempos:
*3-4 anos. Breve, o que o neno queira pero diario
*5 anos. 20-30 minutos
*6-7 anos. 40 minutos
*8-9 anos. 1 hora
*10-12. 1,30 horas
5º.-¿Pódese descansar?
*O tempo non ten que ser continuo
*Depende das características do neno. Os nenos inquietos necesitan pausas con máis frecuencia.
*As pausas son de moi poucos minutos (2-3 minutos)
6º.-¿Que días da semana ten que estudiar?
*Tódolos días de luns a venres e un día do fin de semana.
7º.-¿A que hora?
Algo persoal pero hai que ter en conta:
*Deixar un tempo prudencial despois das clases (unhas dous horas)
*O ideal é manter unha hora fixa, senón é posible mantelo máis regular posible.
*A hora de comezo debería estar entre as 4 e as 7 da tarde.
*Procurade que non coincida con actividades moi atractivas para o neno (ex programa de tv)
8º.-¿E se non ten nada que facer?
*Pode facer resumos do tema
*Facer exercicios de entrenamento
*Ler e afondar sobre os contidos

AXUDARLLE A ESTABLECER UN HÁBITO DE ESTUDIO
1º.-Dos tres aos cinco anos. Trátase de acostumalos a dedicar un tempo breve “ás cousas do cole”
2º.-Dende os 6 anos. Xa ten que ser algo sistemático.
*Comezar a hora prevista
*Preparalo comezo. Pequeno ritual 10 minutos antes.
3º.-Comezar cunha actividade agradable
4º.-Os primeiros minutos. Deben ser sen interrupcións para centrarse na tarefa.
5º.-Reforzar ao neno. Con visitas de cando en vez, animarlles e eloxiar o seu traballo

GARANTIR UNHAS CONDICIÓNS AMBIENTAIS IDÓNEAS
1º.-Estudar cunha temperatura adecuada. 20-24 grados
2º.-Convenientemente iluminado
3º.-Illada de ruídos excesivamente molestos
4º.-Sen televisión
5º.-Sen distractores cerca
6º.-Cun mobiliario adecuado
7º.-Evitar interrupcións

SUPERVISAR E ELOXIAR
1º.-¿Qué supervisar?
*Que cumpre o horario de estudio pactado
*Que realmente aproveita o tempo
*Que realiza os deberes e as tarefas escolares que mandan
2º.-¿Cómo supervisar?
*Visitalo varias veces mentres estudia para animalo e comprobar que está traballando
*Revisar co neno os cadernos periodicamente
3º.-Eloxialo cando está cumprindo a súa responsabilidade

ADOPTAR MEDIDAS SE NON ESTUDIA
1º.-Falar con el
2º.-Non permitirlle alternativas
3º.-Retirada de privilexios
*Debe adoptarse canto antes
*É eficaz se dura un tempo breve
*Cumprir as medidas que propoñemos
4º.-Situacións nas que non deben tomarse medidas
*Baixo rendemento a pesar de traballar

MANTER CONTACTO E COLABORAR CO COLEXIO
Importante para que:
1º.-O neno comprobe de maneira concreta que valoramos todo o que ten relación co seu traballo escolar e que temos interese por el.
2º.-Manternos informados do seu rendemento e actitudes
3º.-Colaborar e apoiar a aprendizaxe do noso fillo
4º.-Recibir orientacións sobre a forma de axudar de maneira concreta ao fillo na casa

Para colaborar co colexio debemos manter as seguintes pautas de actuación:
1º.-Acudir ás convocatorias.
*Damos un bo exemplo ao neno/a
*Transmitimos que valoramos os seus estudios
*Coñecemos o funcionamento do centro
2º.-Entrevistarse periodicamente co titor.
*O titor pasa moitas horas co neno
*Coñece moitos aspectos do neno como traballo escolar, relacións cos demais, conducta
*Como traballa con moitos nenos da súa idade, o sitúan comparativamente dentro do promedio
3º.-Informar aos profesores
*Se o neno chega a casa con moitos deberes
*Se unha porcentaxe de tarefa non sabe facela o require axuda dos seus pais
4º.-Apoiar ao centro escolar ante o neno. O neno debe recibir a mesma mensaxe dende casa que dende a escola. Non podemos criticar o descalificar en presencia do neno as actuacións do centro ou dos seus mestres.

PROPORCIONAR AXUDA DIRECTA
1º.-Axudar non é sustituir
*Comprender ou interpretar unha idea ou actividade concreta co neno ten que realizar
*Facilitarlle ou recordarlle información previa que necesita para a tarefa
*Buscar información
*Comprobar se un contido foi asimilado
2º.-A axuda pode dificultar máis
*Cando ao neno se lle ensinou un procedemento e os pais lle ensinan outro
3º.-Pedir orientacións concretas
*O mellor é preguntarlle ao profesor
4º.-Proporcionar axuda especializada cndo existan dificultais

ENSINAR ALGUNHA TÉCNICA DE ESTUDIO
1º.-Ensinarlle a preparar o necesario para estudiar
*Acostumalo a que prepare a carteira para o día seguinte (+6 anos)
*Mostrarlle como organizar os seus cadernos
*Ensinarlle a preparar o necesario antes de realizar unha tarefa
2º.-Utilizar axendas e planning
3º.-Traballar de maneira ordenada
4º.-Buscar información
*Buscando información nos propios materiais, títulos, subtítulos,palabras en negrita,..
*Utilizando diccionarios e enciclopedias
*Aprendendo a utilizar a biblioteca
*Busca en internet
5º.-Ensinarlle a asimilar contidos.
*Seleccionando a información máis importante. Subliñado
*Aprendendo a dividir o contido en anacos máis pequenos. Resumir
*Comprender antes de memorizar
6º.-Ensinarlle estratexias para os exames
*Ler tódolos exercicios do exame antes de empezar a contestar
*Comezar a contestar as preguntas que mellor se sabe, lendo ben o enunciado
*Revisar o escrito antes de entregar o exame

POTENCIAR OUTROS ASPECTOS
1º.-Visitas culturais
2º.-Asistencia a actos culturais
3º.-Acceso ás novas tecnoloxías
4º.-Aprendizaxe dos idiomas
5º.-Favorecer o hábito lector
*Que a familia lea
*Que viva a lectura como un pracer
*Valorar a lectura
6º.-Favorecer o gusto pola música
7º.-Estimular as capacidades perceptivas e espaciais (debuxo, puzzles, construccións...)
8º.-Desarrollar estratexias cognitivas(xogos de mesa..parchis, xadrez, sopas de letras,...)
9º.-Práctica do deporte

PROCURAR O BENESTAR PSICOLÓXICO DO NENO
1º.-Proporcionar apoio afectivo
2º.-Procurar un ambiente sereno no fogar
*Privilexiar a comunicación entre todos, buscando e creando momentos para elo
*Reducir no posible o estrés e as presas
*Resolver os conflictos de maneira adecuada, sen gritos, sen descalificacións.
*Establecer unha rutina diaria na vida do neno
3º.-Non esixirlle máis do que é capaz
4º.-Garantir o tempo de lecer

Cómo axudar a los niños en los estudios. Jesús Jarque García

8 DE MARZO. DÍA INTERNACIONAL DA MULLER TRABALLADORA

A cantiga "CENTEÁS" de LUAR NA LUBRE é unha homenaxe ás mulleres traballadoras.
O porto de Cariño é un fermoso enclave da comarca de Ortegal que se abre ao sol nacente, entre o Cantábrico e as montañas. Nesta Galicia que cambia coa rapidez do mundo o grupo "LUAR NA LUBRE"quere render homenaxe ás mulleres traballadoras, ás da fábrica de conservas, ás redeiras, as que sostiñan o horto pequeno e o lavadoiro comunal. Certo día baixaron á costa de Centeás e colleron o autobús para a cidade. Levaron consigo a memoria da estirpe.
A nai do poeta Xabier Cordal, que torna sempre a Cariño a través do seu recordo, era unha delas.

Ven, miña mai, ao cabo Ortegal,

baila na festa da ermida do Trebo.

Se vés comigo heite levar

na proa do mundo perder o medo.

Volve a Centeás, escribe este orballo.

Volve a Centeás, escribe este orballo.

Se vés comigo heite levar

patria vella, norte mariñeiro.

Lava a ferida, cóntame o mar,

fala que dorme, nós espertaremos.

Volve a Centeás, escribe este orballo

Volve a Centeás, escribe este orballo.

Lava a ferida, cóntame o mar,

roupa ao clareo espiras na fonte.

Nada unha nena na luz do Peiral,

lévame a vida arribar da túa morte.

Volve a Centeás, escribe este orballo.

Volve a Centeás, escribe este orballo.

ESTRELAS DOS DEBUXOS ANIMADOS: AO RESCATE

En 1.992 dez cadeas de televisión puxéronse de acordo, nunha experiencia sen precedentes en España, para emitir a película "Estrellas dos debuxos animados ao rescate", unha produción para mostrar aos máis novos os perigos da droga e que contou en España co auspicio da raíña Sofía e da Fundación de Axuda contra a Drogadicción.
A película presenta a Michael, un quinceañero guapo e atlético que viste texanos e camiseta e vive nun tranquilo pobo. A súa irmá Cory, de 9 anos, nota que algo raro lle pasa ultimamente, pero non se atreve a dicírllelo aos seus pais. Si llo comenta ao seu oso de peluche e a outros bonecos da casa: Alf, os Pitufos, Garfield e os Pequeñecos. Alf, que é moi espelido, enseguida se decata: "Algo me di que isto é moi perigoso""ese rapaz vai por mal camiño""é marihuana". Despois descóbrese que Michael tamén é adicto ao crack.
Bugs Bunny mete o rapaz nunha máquina do tempo para mostrarlle como se enganchou á droga, e sóltao: "É mellor ser covarde que un desperdicio humano. Todos temos problemas, ata os coellos; pero tes que crer en ti mesmo. A droga faiche sentir ben, pero é só temporal".
Unha tartaruga Ninja propón a Michael unha viaxe polo cerebro humano no medio dun horroroso temporal provocado polas drogas. Os sobriños do Pato Donald cántanlle unha canción. Todos tratan de convencelo de que "as drogas che fan subir só un anaco", e de que todo o que sobe ao final baixa.
A tentación das drogas é representada cun malvado fume de cor agrisada e forma de señor vestido con traje.Pero quen resulta máis efectivo é o Pato Lucas, que nunha bóla de cristal o mira o futuro ao rapaz. Michael aparece delgado e terriblemente consumido. E entón decide dar portazo' á droga.
A mensaxe final da historia, o que os seus produtores e patrocinadores queren que quede na mente de nenos de 5 a 11 anos, é: "Fala con mamá e papá; eles axudaranche".

PARA PENSAR E DEBATIR

Un corto de Xavier Sala que xa se convertiu nun clásico sobre a tolerancia.

Astronomy stories. ENTROIDO 2009. CEIP "MESTRES GOLDAR"

Como sabeis, o Colexio "MESTRES GOLDAR" é o meu segundo Centro e pódovos asegurar que organizan un entroido espectacular. Cada ano, Toniño sorpréndeme máis, guionando e organizando este macro festival onde é capaz, seguindo un fío condutor, facer saír a todo un colexio, alumnos, profesores e pais ao escenario e facer que gocen todos, artístas e espectadores.

Déixovos unha versión abreviada do festival do entroido celebrado non CEIP "MESTRES GOLDAR" como sempre, espectacular

Coma sempre nestas datas, mudamos as camisas para celebrar a festa
e botarmos unhas risas.
De todo o que aquí escoitedes non creades unha miga que como andamos de troula contamos moitas mentiras.



Os magos do Mestres Goldar,os reis de todo o sistema solar, ven os planetas e mais as estrelas,
e ao ceo mandan as nosas cometas.
Irán á lúa e tamén a Marte lanzando cohetes dende a ponte de Rande.
Veredes que ben o ides pasar vendo as estrelas no ceo brillar

Terían que chegar as épocas do Renacemento, para que os dous protagonistas da historia que pasamos a relatar, descubriran que a terra non era o centro do Universo.
O noso amigo Copi xa sospeitaba algo que lle confirmaría, máis tarde, o seu camarada Gleo.
Gleo, perfeccionou o incipiente telescopio, e fixo descubrimentos clave para a moderna Astronomía.


Os astrónomos observan o ceo cos seus telescopios e aparecen uns seres galácticos

Os seres galácticos falan cos astrónomos que lles comunican que non os terrícolas non son os amos do ceo, que xiramos en torno ao sol.

Copi e máis Gleo comproban co teslescopio o que dixeron os seres galácticos e observando a Marte miran uns seres verdes e unha "VACA MARELA" que gobernaba en ese planeta

Copi e Gleo publican a información, pero ninguén lles facía caso...e montouse un gran folión...Os gobernantes da IGREXA prenderon a Copi e Gleo para que explicaran o que vían polo ceo. Mais como o que contaban, á Igrexa non lle conviña, obligáronos a dicir que todo era unha mentira.

Copi e Gleo, por defender as verdades chegaron a perder a vida queimados na fogueira en mans das bruxas, mais, para estudio da ciencia quedarían aquelas teorías.

Centos de anos pasaron dende os acontecementos. Nunha vella biblioteca alguén atopou aqueles documentos. No século XXI a ciencia ten novas metas.
Científicos de todo o mundo buscan vida noutros planetas.
Trátase de resolver o enigma que a todos ten preocupados ¿Que pinta unha vaca marela no medio de tantos marcianos?

Os científicos elaboran teorías sobre a presenza dunha vaca en Marte e deciden mandar astronautas a investigar este feito

JAVIER VILLAVERDE, nacido e Castrelos Foi número un da súa promoción de astronautas na NASA ,logo dun rigurosísimo proceso de selección. PEDRO MONTERO, o seu compañeiro de fatigas polos barrios de Castrelos, quixo ser gaiteiro antes que astronauta. Malia que tiña estilo, non tivo moito éxito dominando o fol, e decidiuse polos estudios científicos, formándose nas universidades da NASA e destacando polo seu gran dominio do inglés.

Samuel Abalde seguiu pasos moi diferentes aos dos seus colegas de Castrelos.Superada a xa coñecida proba de capacidade pulmonar...decidiu emprender os camiños da aventura, que o levaron ata Suíza onde aprendeu a dominar o francés con elegancia. Logo de expoñer a súa famosa tese doctoral sobre o “ESTADO DO FIRMAMENTO NA NOITE DE NADAL” foi seleccionado como astronauta número 1 da AXENCIA ESPACIAL EUROPEA. Deste xeito voará a Marte para ver se desvela o misterio da vaca marela.

Os astronautas reciben as instrucións dos científicos, os da NASA danllas en inglés, os da Axencia Europea en francés

Os astronautas navegan cara a Marte, por unha banda os da NASA e por outro os da Axencia Europea

Os astronautas atópanse en Marte

No encontro, os da NASA falan inglés e o da Axencia Europea en francés

Os astronautas atopan á vaca e establécese un dialogo moi moi curioso; non perder detalle da forma de falar da vaca

Os astronautas fan ver a vaca a importancia de ser galego e descobren que a vaca tamén é galega e éntranlle gañas de voltar.

Voltan a terra coa vaca

Chegan a terra

En primicia: aí van as primeiras verbas da "VACA MARELA" unha vez chegada a terra

E como non podía ser doutra forma na terra faise un baile e unha festa para celebrar o regreso dos nosos heroes

F I N

Se queres ver fotos do festival só tes que picar na fotografía xa que o rato MIK xa as colgou no seu blog "o recanto de Mik"

ENTROIDO OTERO PEDRAYO 2009

Hoxe celebramos o entroido no colexio. O tema elixido este ano foi "O CINEMA" e todos os cursos se disfrazaron con motivos de películas famosas.

En primeiro lugar desfilaron os nenos e nenas de Infantil. A película que elixiron foi "101 DÁLMATAS"

Os nenos e nenas do primeiro ciclo foron disfrazados con motivos da película "Buscando a Nemo" que seguro que todos a coñecedes

Logo desfilaron os nenos e nenas de terceiro coa película de Astérix e Obélix

O Charlestón foi interpretado polos alumnos e alumnas de cuarto

Pasamos moito medo cos monstruos de quinto A

Os alumnos e alumnas de quinto B fixéronnos recordar as películas de "Piratas do Caribe"

Sexto bailó ao son da película GREEASE

Despois do desfile houbo baile e festa rachada ademáis de degustar as ricas orellas que trouxeron as nais

EQUIVÓCANSE

O xornal "O PAIS" publica no día de hoxe un artigo onde JULIA RODRÍGUEZ PÉREZ analiza no que se converteron os colexios de hoxe en día, a función docente e os problemas da educación.
Di :

• que a calidade do ensino non é directamente proporcional ao número de días e de horas que os alumnos pasan na escola
• que a educación non son servizos asistenciais, o colexio non é unha gardaría
• que as condicións laborais dos docentes non son envexables
• que cada hora de atención directa ao alumnado ten necesariamente detrás outras moitas horas de traballo e formación
• que os problemas da educación non se solucionan adoptando medidas populistas

Se queres ler o artígo completo pica:

LER A NOTICIA COMPLETA

"CRIATURAS DOUTRO PLANETA"

" Criamos que viñeramos a este mundo a sufrir e resulta que pode haber unha alternativa e que somos parte deste marabilloso que nos conecta coa maxia do mundo, a maxia que descubrín un día nos ollos da miña filla "

É unha cita que acabo de ler no Faro de Vigo de Elisabet Pedrosa e que me chegou, de verdade, á alma.


Elisabet Pedrosa, guionista do programa L 'ofici de viure de Catalunya Ràdio, é a nai de Gina, unha nena de 5 anos coa síndrome de Rett. A súa enfermidade é moi descoñecida. A efectos prácticos implica que o enfermo non pode falar, non pode camiñar, non pode utilizar as mans, ten escoliose (unha desviación das costas motivadas por non ter un control postural). Tamén os dedos perden habilidade porque non poden utilizarse. As nenas Rett ten unha esperanza de vida normal, pero a raíz destes pequenos problemas a súa calidade de vida diminúe moi rapidamente. É a forma máis severa de autismo


Elisabet Pedrosa escribiu un libro para dar a coñecer a síndrome de Rett. Titúlase "Criatures d 'un altre planeta" e o 100% dos dereitos de autor destinaranse á investigación.


Trátase dun libro extraordinario polo testemuño persoal de superación diaria da minusvalidez e tamén polo proceso de transformación persoal daqueles que conviven con Gina, especialmente de Elisabet, a súa nai.

Mañá, día 16 Elisabet dará unha conferencia en Vigo, organizada polo Club Faro de Vigo

VISITA DA MAGA

Os nenos e nenas de Educación Infantil 5 anos, dos colexios Otero Pedraio e Mestres Goldar, en Vigo, están “adentrándose nos sons da selva”.
Fixeron amizade con Mowgli, con Baloo e con Bagheera, visitaron a cova de Raskha e recibiron a visita da MAGA DA SELVA, quen lles fixo algún truco de maxia e os converteu en animais da selva. Agora teñen un carné para seren Magas e Magos da selva…..veremos se o conseguen.

Grazas, a mestra de Audición e Linguaxe, María por ilusionar aos nenos e nenas co seu traballo

NENOS E NENAS DESOBEDIENTES

Aproveitando este día de temporal e que a Xunta suspendeu as clases déixovos unha presentación que resume o que estamos a traballar na "ESCOLA DE PAIS E NAIS" sobre os nenos e as nenas que non son obedientes onde estamos a tratar aspectos como:

• ¿Como se comporta o neno desobediente?
• ¿Cando un neno ten que ser obediente?
• ¿Por que os nenos desobedecen?
• Pautas educativas inadecuadas que fan aos nenos desobedientes
• Características dos ambiéntes familiares que se asocian coa desobediencia.
• Tratamento sistematico por parte dos pais para evitar a desobediencia
• Estratexias a utilizar con nenos desobedientes

ENIGMA

Como no "RECANTO DO MIK" están a gozar como tolos propoñendo enigmas e adiviñanzas, aquí tamén vos propoño o seguinte enigma:

O pai de Antón era mais vello que o seu avó. ¿Como puido ser?

Where the Hell is Matt? (2008)

Que está facendo MATT HARDING? Bailando
Matt Harding é un estadounidense de Seattle de 31 anos. Un bo día decidiu abandonar o seu traballo como programador de videoxogos en Brisbane (Australia) e gastar todo o diñeiro que gañara en dar a volta ao mundo. No camiño coñeceu un compañeiro de viaxe coa que facía un baile apto para torpes. Este amigo suxeriulle que gravase o seu baile. E iso foi o que fixo. Matt decidiu inmortalizarse coa súa cámara de vídeo facendo o seu peculiar baile diante dos monumentos que foi visitando. Cando chegou á súa casa montou o vídeo e colgouno en Internet. O resultado foi un éxito irresistible. Miles de persoas metéronse en Youtube para ver o extravagante bambeo das súas cadeiras

Fran Piñeiro, mestre do Colexio do Chouzo, baseándose en Matt Harding, foi capaz de facer bailar toda unha comunidade educativa con este "baile da amizade".

O único obxectivo de Fran facendo este video foi arrancar un sorriso a todos os que o viron, aínda que eu creo que hai outros obxectivos moito máis profundos. Parabén Fran por ser capaz de poñer de acordo a todos e todas.

http://chouzouno.blogspot.com/

ACTIVIDADES REALIZADAS NO DÍA DA PAZ

O día 30 de xaneiro celebramos o "DÍA DA PAZ"
Os nenos e as neas traballaron a "PAZ" nas súas aulas durantes estes últimos días.
Todo o alumnado participou na elaboración do mural colectivo: unha pomba recuberta coas mans en papel dos nenos e das nenas do centro.
Tamén participaron na elaboración dunha guirnalda de corazóns con mensaxes para a paz.
Os alumnos e alumnas do 3º ciclo asistiron ós actos que tiveron lugar no Centro Social de Beade
O día 30, no ximnasio do colexio realizamos as seguintes actividades:

• Lectura dun poema a cargo dunha representación do alumnado en cada curso
• Cantamos a cantiga "Color esperanza"
• Lanzamos globos con mensaxes dentro.

COLOR ESPERANZA DE DIEGO TORRES

¿COMO FACER NENOS DESOBEDIENTES?

Se quero que os meus fillos non sexan obedientes só teño que seguir estas normas:

1º.-Que na casa non haxa normas claras e concretas, así o neno non sabe claramente o que ten que facer e o que non, o permitido e o prohibido.

2º.-Incoherencia dos pais. Din unha cousa e fan outra, un día non permiten unha conduta e ao día seguinte si, agora din non e logo se. Os nenos non saben a que aterse.

3º.-O mal comportamento do neno cambie as decisións dos pais. Desta forma é o neno quen pon as normas.

4º.- As condutas negativas non teñen consecuencias. Así o neno incumpre normas, elude responsabilidades e os comportamentos negativos non teñen consecuencias.

5º.-Falta de constancia por parte dos pais.

6º.-Os pais non son un bo exemplo para os nenos. O neno aprende imitando e os pais son o principal modelo

7º.-A falta de acordo na parella.

8.-Prestar especial atención cando o neno se porta mal. Hai nenos que só conseguen que se lle atenda cando se portan mal e se isto acontece, utilizará o seu mal comportamento para atraer a atención dos seus pais

9.-Falta de rutinas no neno. A rutina é un elemento positivo e necesario para o desenvolvemento do neno e o seu equilibrio.

10.- A sensación de stress dos pais

11.-Cambios frecuentes de coidador. Así é difícil manter unhas pautas educativas uniformes

30 DE XANEIRO. DÍA DA PAZ E DA NON VIOLENCIA

O venres día 30 celebramos o día escolar da paz e a non violencia.
Foi declarado por primeira vez en 1964. Xorde dunha iniciativa pioneira, non gobernamental, independente, e voluntaria de Educación No-violenta e Pacificadora do profesor español Llorenç Vidal.
O seu obxectivo é a educación en e para a tolerancia, a solidariedade, a concordia, o respecto aos Dereitos Humanos, a non-violencia e a paz.
Neste día, os colexios e centros convértense en instrumentos de paz e entendemento entre persoas de distinta formación, raza, cultura e relixión.
O día 30 de Xaneiro conmemórase ademáis a morte do líder nacional e espiritual da India, o Mahatma Gandhi, o 30 de Xaneiro de 1948, asasinado a tiros por un fanático hinduista.
Gandhi naceu en Porbandar, India, en 1869, e tras graduarse en dereito en Inglaterra, instalouse en África do sur e loitou alí contra a discriminación de que eran obxecto os indios. Ao volver á India organizou a resistencia non violenta (a súa filosofía, de base relixiosa, tiña por principio fundamental a non violencia) contra o colonialismo e a non cooperación coa administración inglesa.
Tratou de frear os choques entre hindús e musulmáns que se produciron tras a independencia en agosto de 1947 (os colonialistas británicos impuxeron como condición para retirar as súas tropas, a división da India en dous estados, India e Paquistán, un hindú e outro musulmán). Encarcerado en numerosas ocasións, era en 1937 o líder dun movemento independentista capaz de mobilizar ou deter millóns de indios.

Os poño o anuncio de televisión da campaña "Tus mans son para protexer"; campaña contra o castigo físico impulsada polo Consello de Europa coa colaboración do Ministerio de Educación, Política Social e Deporte.

Por último déixovos unhas frases sobre a Paz:

• Os homes construímos demasiados muros e non suficientes pontes.Isaac Newton (1642-1727) Matemático e físico británico
• Non hai camiño para a paz, a paz é o camiño.Mahatma Gandhi (1869-1948) Político e pensador indio.
• Cando me preguntaron sobre algunha arma capaz de contrarrestar o poder da bomba atómica eu suxerín a mellor de todas: A paz.Albert Einstein (1879-1955) Científico alemán nacionalizado estadounidense.
• A paz comeza cun sorriso.Nai Teresa de Calcuta (1910-1997) Misioneira iugoslava nacionalizada india.
• Non abonda con falar de paz. Un debe crer nela e traballar para conseguila.Eleanor Roosevelt (1884-1962) Defensora dos dereitos sociais, diplomática
• Que ninguén se faga ilusións de que a simple ausencia de guerra, aínda sendo tan desexada, sexa sinónimo dunha paz verdadeira. Non hai verdadeira paz senón vén acompañada de equidade, verdade, xustiza, e solidariedade.Juan Pablo II (1920-2005) Papa da igrexa católica.
• O mantemento da paz comeza coa autosatisfacción de cada individuo.Dalai Lama
• Se non estamos en paz connosco mesmos, non podemos guiar outros na busca da paz.Confucio (551 AC-478 AC) Filósofo chinés.
• Se queremos un mundo de paz e de xustiza hai que poñer decididamente a intelixencia ao servizo do amor.Antoine de Saint-Exupery (1900-1944) Escritor francés.
• Por iso América: se queres a paz, traballa pola xustiza. Se queres a xustiza defende a vida. Se queres a vida, abraza a verdade, a verdade revelada por Deus.Juan Pablo II (1920-2005) Papa da igrexa católica.
• A paz é para o mundo o que o fermento para a masa.O Talmud
• Se queremos gozar a paz, debemos velar ben as armas; se depoñemos as armas non teremos xamais paz.Marco Tulio Cicerón (106 AC-43 AC) Escritor, orador e político romano.
• Non hai paz sen xustiza, non hai xustiza sen perdón.Juan Pablo II (1920-2005) Papa da igrexa católica.
• A paz esixe catro condicións esenciais: Verdade, xustiza, amor e liberdade.Juan Pablo II (1920-2005) Papa da igrexa católica.
• A paz máis desvantaxosa é mellor que a guerra máis xusta.Erasmo de Rotterdam (1469-1536) Humanista neerlandés.
• En asuntos internacionais, a paz é un período de trampas entre dúas loitas.Ambrose Bierce (1842-1914) Escritor estadounidense.
• Non haberá paz na terra mentres perduren as opresións dos pobos, as inxustizas e os desequilibrios económicos que aínda existen.Juan Pablo II (1920-2005) Papa da igrexa católica.
• Nunca leves os teus mellores pantalóns cando salgas a loitar pola paz e a liberdade.Henrik Johan Ibsen (1828-1906) Dramaturgo noruegués.
• Todos queren a paz, e para asegurala, fabrican máis armas que nunca.Antonio Mingote (1919-?) Debuxante e humorista español.
• Hai algo tan necesario como o pan de cada día, e é a paz de cada día; a paz sen a cal o mesmo pan é amargo.Amado Nervo (1870-1919) Poeta, novelista e ensaísta mexicano.
• A paz na terra, suprema aspiración de toda a humanidade a través da historia, é indubidable que non pode establecerse nin se consolidar se non se respecta fielmente a orde establecida por Deus.Juan XXIII (1881-1963) Papa da igrexa católica.
• A primeira condición para a paz é a vontade de lograla.Juan Luis Vives (1492-1540) Humanista e filósofo español.
• Se queres a paz, non falas cos teus amigos. Falas cos teus inimigos.Moshe Dayan (1915-1981) Militar e político israelí.
• Existe unha tentación extremadamente sutil e perigosa de confundir a paz coa simple ausencia de guerra, como estar tentados de confundir a saúde coa ausencia de enfermidade, ou a liberdade con non estar preso. A terminoloxía é ás veces enganosa. Por exemplo, a expresión "coexistencia pacífica" significa ausencia de guerra e non verdadeira paz.Dominique Pire (1910-1969) Sacerdote e sociologo belga
• Máis vale unha paz relativa que unha guerra gañada.María Teresa I de Austria (1717-1780) Emperatriz do Sacro Imperio Romano Xermánico.
• A paz obtida na punta da espada, non é máis que unha tregua.Pierre Joseph Proudhon (1809-1865) Filósofo francés.
• Ata que os que ocupan postos de responsabilidade non acepten cuestionarse con valentía o seu modo de administrar o poder e de procurar o benestar dos seus pobos, será difícil imaxinar que se poida progresar verdadeiramente cara á paz.Juan Pablo II (1920-2005) Papa da igrexa católica.
• Ou camiñamos todos xuntos cara á paz, ou nunca a atoparemos.Benjamin Franklin (1706-1790) Estadista e científico estadounidense.
• Mesmo a paz se pode comprar a un prezo demasiado alto.Benjamin Franklin (1706-1790) Estadista e científico estadounidense
  
  Agora podes deixar o teu lema sobre a "PAZ"
  
  

TAL COMO ERES

Cristian leva 14 anos alegrándoo a vida a Paco día a día. Xa vin o vídeo varias veces e cada vez emociónome máis. Que sorte teñen de terse o un a outro

XOGOS POPULARES

Alá polo mes de outubro, a profesora Laura de Infantil de tres anos pedírame que puxese unha entrada con "xogos populares" .
Recordar que puxen algúns xogos.
Laura, agora che deixo un vídeo da Consellería de Educación que pretende recuperar a práctica dos xogos populares nos recreos, reivindicando o seu valor pedagóxico e cultural.

ESTRATEXIAS BÁSICAS PARA A ALIMENTACIÓN

1º.-ESTABLECER UN RITUAL

*Comer ás mesmas horas

*Establecer momentos previos centrados no que vai ser a comida: poñer mantel, pratos, cubertos

2º.-FACER DA COMIDA UN MOMENTO AGRADABLE

*Comer en familia é unha prioridade

*Se tódala familia non come xunta, polo menos un membro coma co neno

*Procurar o tempo necesario para que se faga con tranquilidade

*Desterrar a discusión a conta do que o neno come, as ameazas, facer comentarios ou descualificalo

*Converter nun momento privilexiado para falar e comentar a xornada, o colexio, os xogos, os amigos..

3º.-OFRECER POUCAS CANTIDADES

4º.-NON PICAR ANTES NIN BEBER REFRESCOS DURANTE A COMIDA

*Se pica antes de comer perderá o apetito, ademais que os doces e lambetadas anulan os sabores da comida

*Os refrescos soen conter grandes cantidades de azucre e darán sensación de estar saciado

5º.-OFRECERLLES O ALIMENTO PERO NON O FORZAR

6º.-DAR BO EXEMPLO

*Variedade de alimentos

*Facer o ritual da comida

*Bos modales

*Valorar o esforzo de preparar a comida

*Non abusar de alimentos inadecuados

*Non pedir pratos alternativos

7º.-COMER SEN DISTRACCIÓNS

8º.-VARIEDADE DE ALIMENTOS

*Que toda a familia os tome e os valore

*Ofrecersellos sen obligarlle

*Preparación actractiva

*Elaboración dun menú semanal

9º.-LIMITAR O TEMPO

10º.-MENÚ COMÚN PARA TODOS

La alimentación infantil y sus dificultades. Jesús Jarque García

MUSEO DA ESCOLA

Recibín por correo electrónico este PPs e encantoume polo que agora o quero compartir con todos vós

CELOS

Fai días que non escribo nada debido as múltiples ocupacións que teño nesta época do ano.

Como estes días me xurdiron varios casos sobre celos infantís déixovos un documento que utilizo:

CELOS

Pica na foto

XESTO DE AMOR E XENEROSIDADE

Anuncio publicitario dunha nena que ten un grande xesto de xenerosidadee amor

6ª INTENCIÓN: APRENDER A PEDIR DISCULPAS

Os pais sempre teñen razón, mesmo cando están equivocados. É difícil superar este tipo de educación, necesítanse moitos golpes psicolóxicos, crises espirituais e honestidade persoal para iso. Por iso moitos de nós evitamos mellorar como pais ata que é demasiado tarde e os nosos fillos son demasiado maiores para agradecérnolo.
Os nenos deben educarse nunha sociedade moito máis complexa e perigosa que aquela na que foron educados os seus pais. Para aguantar e superar estes desafíos, os nenos teñen que estar seguros de si mesmos.
Temos que esquecer a crenza de que pedir desculpas aos fillos implicará que somos demasiado brandos ou que eles terán un carácter débil. O mundo necesita máis persoas fortes pero benevolentes. Os bos pais conségueno e esa é unha razón pola cal os seus fillos se elevarán por enriba da norma cando sexan adultos. Os pais que cren que o único xeito de educar ben os seus fillos é ter un control absoluto sobre eles case nunca piden desculpas por cometer algunha ofensa. Os pais que necesitan manter o control custe o que custe son cegos con respecto ao seu propio sentido da irresponsabilidade. Antes ou despois, os seus fillos aprenderán que os seus pais carecen de credibilidade a pesar das temibles mostras de enfado.
Negarse a pedir desculpas cando un se equivocou reflexa unha actitude paterna disfuncional. Non vale desculparse se se utiliza como un truco para suavizar as cousas. Debe ser un acto sincero.
Desculparse pode ensinar aos fillos moitas leccións importantes, ao mesmo tempo que axuda a manter con eles unha relación sincera e realista. Aquí vai unha lista do que poden aprender:

• Aprenden que non teñen por que ter sempre razón e que, aínda que estean equivocados, seguen sendo boas persoas.
• Aprenden que hai que admitir un erro antes de poder corrixilo, e que corrixir erros é importante.
• Descobren que pedir difícil, e que hai que ser forte para facelo.
• Ven unha mostra de sinceridade, que talvez non vexan noutra parte.
• Aprenden que unha boa familia repara os malos sentimentos que se producen entre os seus membros.
• Aprenden a virtude de perdoar os demais cando perden temporalmente o control.
• Aprenden que a desculpa é unha forma de recoñecer que outra persoa é digna de respecto.
• Aprenden que non é necesario alimentar rancores porque un se sinta culpable por algo que fixo. Todo o mundo empeza a odiar a persoa cara á que alberga un sentimento de culpa.
• Aprenden a pedir desculpas aos seus pais cando lles ofenderon, e a resolver os seus remordementos e o seu complexo de culpa.

"Como ser mellores pais" de Gloria Marsellach resumidas as intencións pola psicóloga Gloria Marsellach Umbert

5ª INTENCIÓN. TER UNHA BOA AUTOESTIMA

A maioría dos bos pais preocúpase pola autoestima dos seus fillos e estarán dispostos a facer calquera cousa para fomentala. Case sempre terán que aumentar primeiro a súa propia.
A autoestima poderiamos definila como a experiencia de andar pola vida cun sentimento de benestar e satisfacción. Polo tanto o mellor xeito de aumentar a autoestima é buscar máis experiencias que produzan benestar e satisfacción.
Para sentirse satisfeito como pai, hai algúns sentimentos básicos que hai que procurar experimentar:

• Hai que procurar divertirse.
• Hai que confiar en que os seus fillos estean sans e sexan felices.
• Hai que crer que os demais lle respectan a un como pai.
• Hai que sentirse satisfeito co traballo que se realiza.
• Hai que loitar contra o exceso de ansiedade.
• Hai que crer que os fillos agradecen as contribucións dos pais aos seus propios triunfos.

Atopar formas para experimentar máis satisfacción na vida familiar e no labor de pais non é ningún misterio. Os bos pais tenden a facer cousas que a maioría dos pais non fan. Seguidamente enumerareilles unha lista de suxestións que funcionaron con outros pais. Se funcionan no seu caso particular, a súa autoestima aumentará porque obterá máis pracer e satisfacción na súa propia casa.

• Pase tempo a soas con cada un dos seus fillos sempre que poida para que non o distraian as necesidades dos outros membros da familia.
• Teña cofres con chave para cada membro da familia (incluído vostede mesmo) para que os "tesouros" privados de cada un estean a salvo da curiosidade dos demais.
• Pase tempo todas as semanas a soas co seu esposa/ou, sen nenos nin outras distraccións.
• Permita que a casa estea desordenada durante o día, mentres todos estean a cumprir coas súas obrigas pero esixa que participen logo da limpeza polas noites. Á fin e ó cabo, a casa é de todos.
• Teña sempre algo dispoñible para comer que guste á súa familia porque a comida é un factor importante de seguridade.
• Aprenda a planificar para non desaproveitar as oportunidades satisfactorias pola aparición de acontecementos imprevistos.
• Estableza tradicións familiares cada semana, mes ou ano.
• Bote a todos os demais de casa de vez en cando para ter a sensación de que a súa casa é o seu castelo.
• Se non ten amigos, consiga algúns rapidamente. A longo prazo, non se pode depender da familia para satisfacer todas as necesidades sociais.
• Teña un calendario na cociña para establecer unha valoración de cada día. Defina a súa propia escala. Isto obrigarao a avaliar a calidade de cada día e a atopar maneiras de mellorar.
• Divida as súas metas en etapas para que avance todos os días na dirección axeitada.
• Se prefire non se enfrontar a membros da familia verbalmente sobre algo que lle molesta, déixelles notas.
• Escolla un día cada dous semanas e propóñase non berrar durante todo o día.
• Desenvolva a súa propia lista de cousas que pode facer para aumentar a súa autoestima.
• Aprenda a dicir "non".

"Como ser mellores pais" de Gloria Marsellach

4ª INTENCIÓN: ENSINAR OS FILLOS A FACER AS COUSAS POR SI MESMOS

Cando os pais cren que deben facelo todo polos seus fillos, talvez os nenos non aprendan a ser responsables por si mesmos. Os bos pais son aqueles que fan menos cousas polos seus fillos, deixándolles asumir responsabilidades a eles. Este é un exemplo en que menos é máis.
Os pais con demasiadas ganas de axudar arríscanse a incapacitar emocionalmente os seus fillos. O meollo da cuestión é que os pais arrebatan o poder aos seus fillos cando fan por eles cousas que eles poden e deben facer por si mesmos. A axuda debe ofrecerse cando foi previamente solicitada e debe ir dirixida a axudar ao neno a utilizar os seus propios recursos para solucionar o problema.
Se os nenos din que necesitan axuda, a pregunta que hai que facer é: ¿Que che gustaría que fixese eu? Os nenos que pediron axuda outras veces ofrecerán unha resposta razoable. Os nenos aos que se lles prestou demasiada axuda teñen problemas para contestar porque non analizaron o que necesitan para poder identificar os recursos que eles mesmos non posúen. Se o pai é selectivo á hora de prestar axuda, o neno aprenderá a ter máis recursos.
Os bos pais dan oportunidades aos seus fillos para que aprendan a pedir axuda e a controlar a súa capacidade para soportar a frustración, á vez que aguantan o seu propio desasosego cando ven os seus fillos intentando solucionar un problema que os supera.

"Como ser mellores pais" de Gloria Marsellach

3ª INTENCIÓN. AS RAREZAS

A maioría dos nenos cre que ten algo raro. Adoitan chegar á conclusión de que son diferentes dos outros nenos cando empezan a escola. Unha vez que o neno se decata de que é raro, isto convértese nun problema para el. Algúns nenos nacen raros, e outros convértense en raros debido á súa educación. Acontécenlles cousas tan estrañas e impredicibles que se os seus pais tamén son un pouco raros, poderán soportar mellor a súa propia rareza.
Con raro refírome a un pai que é espontáneo. Un pai que de súpeto fai o contrario do que espera o seu fillo. Un pai raro é aquel que non teme parecer parvo aos ollos do seu fillo nin se poñer ao seu propio nivel e "actuar como un cativo". Ser raro é outra forma de reforzar os lazos entre pais e fillos. Os bos pais establecen vínculos moi fortes cos seus fillos, aínda que para iso teñan que renunciar ao control absoluto.
Os pais raros tenden a respectar o que os converte en raros. Pode tratarse dun talento, un interese ou unha actitude pola que senten paixón.
Demostran un compromiso coas súas ideas que vai máis alá do normal. A paixón que senten os pais polos seus intereses é a miúdo comunicada aos seus fillos, que aprenden que apaixonarse por algo non só é posible senón desexable. A unha idade en que é raro adquirir fortes compromisos, aprender esta lección pode axudar a alguén a ser un home de éxito, porque os grandes logros adoitan ser o resultado dunha entrega apaixonada.
Algunhas normas sobre como ser raros:

• Hai que atopar tempo para expresar paixón por algún interese en particular.
• O comportamento dos pais non debe guiar o futuro do neno tanto como a vida interior, as intencións, desexos e sentimentos dos pais.
• Hai que dicir ou facer cousas de cando en vez que o neno non espera.
• Hai que pasar moito tempo cos fillos a soas.
• Hai que falar cos fillos de cousas que interesen ao pai, aínda que aqueles parezan non entender de que se está a falar.
• Hai que defender as súas ideas con forza pero non esixa que os nenos teñan as mesmas opinións.
• Non hai que ridiculizar algo que o seu fillo toma moi en serio.
• Hai que ter algunha actividade creativa que o seu fillo lle vexa desempeñar.
• Hai que deixar que os seus fillos vexan os seus sentimentos. Non teñen porqué ser necesariamente positivos. A rabia, a indignación e a confusión son emocións ás que o seu fillo debe aprender a enfrontarse.
• Hai que entender que o proceso de crecemento é irregular, episódico e incoherente. Ningún dos seus fillos terá un proceso de desenvolvemento perfecto. Non se preocupe. Cando o pai se gusta a si mesmo, os nenos tamén rematarán gustándose antes ou despois.

"Como ser mellores pais" de Gloria Marsellach

2ª INTENCIÓN PARA O 2009: DICIR COUSAS AGRADABLES

As loanzas e as críticas son xuízos que unha persoa emite sobre outra. Saber comunicar os devanditos xuízos mellorará o labor dos pais e a súa relación cos seus fillos.
Eloxiar o neno cando el o espera só demostra que o pai está a facer o que debe facer un bo pai. Cando o neno mostra un traballo que fixo no colexio e que el cre que é marabilloso, busca os eloxios para reforzar os seus propios sentimentos. Está ben concederllos, pero é a súa propia opinión a que debe guialo, non o xuízo dos pais.
Cando o neno sabe que fixo algo mal e non pode evitar que os pais o descubran, a crítica e o castigo posterior xa formáronse na súa mente, aínda que aínda os pais non interviñeran. O neno saberá cando fixo algo mal se aprendeu a xulgar as súas propias actuacións.
Dicir cousas agradables aos nenos cando non o esperan terá un efecto duradeiro.
É importante que o neno saiba que os sentimentos do seu pai son positivos porque a súa opinión xeral da vida é importante para el, aínda que actúe coma se non o fose. Por exemplo, algunhas das cousas agradables que dicir:

• Pódese dicir algo agradable sobre unha característica persoal favorable do neno para demostrarlle que un non sempre ten que facer algo para merecer eloxios.
• Pódese dicir algo agradable sobre algo que fixera o neno, mostrándolle que unha boa actitude é unha fonte de sensacións gratas.
• Pódese dicir algo agradable dun mesmo para mostrar que a autoestima positiva é boa. Estáselle a dicir con iso ao neno que é posible sentirse ben cun mesmo sen buscar continuamente a aprobación dos demais.
• Pódese dicir algo agradable sobre outras persoas para mostrar que está ben ter bos pensamentos cara aos demais aínda que non estean presentes.
• Pódese dicir algo agradable sobre unha árbore, unha posta de sol ou a cor dun edificio para mostrar que é bo obter satisfacción das experiencias cotiás.
• Pódese dicir algo agradable sobre algo ou alguén que tamén posúa características que non nos gustan, para mostrar que a vida non é solo branco e negro, e que bo e malo a miúdo van unidos.

"Como ser mellores pais" de Gloria Marsellach

LOITAS POLO PODER

No anterior artigo, a primeira intención que propoñiamos para o 2009 era "NON INVOLUCRARSE NAS LOITAS POLO PODER".



As loitas de poder prodúcense cando alguén cre que perdeu autoridade e quere recuperar a sensación de control. Traen como resultado sentimentos negativos e é bastante difícil chegar a unha solución satisfactoria, se non imposible. Os pais pretenden controlar os seus fillos e logo séntense culpables por perder a paciencia. Os nenos enfádanse, deprímense e fantasían sobre o xeito de retomar o control sobre os seus pais.

Os pais poden evitar as loitas de poder sendo sinceros sobre o que non lles gusta de si mesmos. Comprenderse a si mesmo a través da conciencia dun mesmo mellora o noso labor como pais.

Para resolver as loitas de poder tome nota dos seguintes consellos:

1. Faga preguntas en lugar de ordes.


2. Teña un lugar onde se esconder cando se desencadee unha loita de poder. (Non entre nas refiegas)


3. Proporcione ao seu fillo máis dunha opción para elixir.


4. A persoa a quen vostede ten que controlar é a si mesmo, non ao seu fillo.


5. Soltar unha gargallada en metade dunha loita de poder consegue parala.
   

INTENCIÓNS PARA O NOVO ANO

Aí déixovos unha serie de intencións para que os papás e as mamás intentedes levar a cabo este novo ano 2009:

1. Non se involucre en loitas de poder das que é probable que ninguén saia vitorioso.
2. Diga cousas agradables aos seus fillos de cando en vez, sobre todo se non o esperan.
3. É importante ser raro. Non deixe que os fillos pensen que son máis raros que os seus pais.
4. Non faga cousas polos seus fillos que eles sexan capaces de facer por si mesmos, a menos que estea seguro de que lle devolverán o favor.
5. Hai que ter unha autoestima alta. Se o pai non a ten, os seus fillos tampouco.
6. Aprenda a pedir desculpas cando non cumpra as súas propias cotas de esixencia ao tratar os seus fillos.

REMATOU O ANO DA CRISE. FELIZ 2009

O xa morto 2008 déixounos e recordarémolo como o ano da GRANDE CRISE. Eu quero recordalo como o ano do nacemento do noso "BLOG" o ano onde puxémonos en contacto a traverso destes novos medios de comunicación.

Déixovos un par de vídeos divertidos sobre os Reis Magos para que deixedes de pensar na crise.

1º.-ENTREVISTA DIVERTIDA AOS REIS MAGOS

2º.-CARTA CÓMICA AOS REIS MAGOS

A VERDADEIRA HISRORIA DOS REIS MAGOS

Esta é a verdadeira historia dos Reis Magos, contada nos foros da páxina da "Asociación de nenos con hiperactividade e/ou déficit de atención " ANHIDA

Apenas un pai sentara ao chegar á casa, disposto a escoitar, como todos os días, o que a súa filla lle contaba das súas actividades no colexio, cando esta en voz algo baixa, como con medo, lle dixo:

- ¿Papa?

- Si, filla, cóntame

- Oe, quero... que me digas a verdade

- Claro, filla. Sempre cha digo -respondeu o pai un pouco sorprendido

- É que... -titubeó Branca

- Dime, filla, dime.

- Papá, ¿existen os Reis Magos?

O pai de Branca quedou mudo, mirou á súa muller, intentando descubrir a orixe daquela pregunta, pero só puido ver un rostro tan sorprendido como o seu que o miraba igualmente.

- As nenas din que son os pais. ¿É verdade?

A nova pregunta de Branca obrigoulle a volver a mirada cara á nena e tragando saliva díxolle:

- ¿E ti que crees, filla?

- Eu non sei, papá: que si e que non. Por un lado paréceme que si que existen porque ti non me enganas; pero como as nenas din iso.

- Mira, filla, efectivamente son os pais os que poñen os regalos pero...

- ¿Entón é verdade? -cortou a nena cos ollos humedecidos-. ¡ Enganástesme!

- Non mira, nunca che enganamos porque os Reis Magos si que existen -respondeu o pai collendo coas súas dúas mans a cara de Branca.

- Entón non o entendo. papá.

- Senta, Branca, e escoita esta historia que che vou contar porque xa chegou a hora de que poidas comprendela -dixo o pai, mentres sinalaba coa man o asento ao seu lado.

Branca sentou entre os seus pais ansiosa de escoitar calquera cousa que lle sacase da súa dúbida, e o seu pai dispúxose a narrar o que para el debeu de ser a verdadeira historia dos Reis Magos:

- Cando o Neno Deus naceu, tres Reis que viñan de Oriente guiados por unha grande estrela achegáronse ao Portal para adoralo. Leváronlle regalos en proba de amor e respecto, e o Neno púxose tan contento e parecía tan feliz que o máis ancián dos Reis, Melchor, dixo:

- ¡ É marabilloso ver tan feliz un neno! Deberiamos levar regalos a todos os nenos do mundo e ver o felices que serían.

- ¡ Oh, si! -exclamou Gaspar-. É unha boa idea, pero é moi difícil de facer. Non seremos capaces de poder levar regalos a tantos millóns de nenos como hai no mundo.

Baltasar, o terceiro dos Reis, que estaba a escoitar os seus dous compañeiros con cara de alegría, comentou:

- É verdade que sería fantástico, pero Gaspar ten razón e, aínda que somos magos, xa somos anciáns e resultaríanos moi difícil poder percorrer o mundo enteiro entregando regalos a todos os nenos. Pero sería tan bonito.

Os tres Reis puxéronse moi tristes ao pensar que non poderían realizar o seu desexo. E o Neno Xesús, que dende o seu pobre cunita parecía escoitalos moi atento, sorriu e a voz de Deus escoitouse no Portal:

- Sodes moi bos, queridos Reis Magos, e agradézovos os vosos regalos. Vou axudarvos a realizar o voso fermoso desexo. Dicídeme:

-¿que necesitades para poder levar regalos a todos os nenos?

- ¡ Oh, Señor! -dixeron os tres Reis prostrándose de xeonllos. Necesitariamos millóns e millóns de paxes, case un para cada neno que puidesen levar ao mesmo tempo a cada casa os nosos regalos, pero. Non podemos ter tantos paxes., non existen tantos.

- Non vos preocupedes por iso -dixo Deus-. Eu vouvos dar, non un senón dous paxes para cada neno que hai no mundo.

- ¡ Sería fantástico! Pero, ¿como é posible? -dixeron á vez os tres Reis Magos con cara de sorpresa e admiración.

- Dicídeme, ¿non é verdade que os paxes que vos gustaría ter deben querer moito os nenos? -preguntou Deus.

- Si, claro, iso é fundamental - asistiron os tres Reis.

- Y, ¿verdade que eses paxes deberían coñecer moi ben os desexos dos nenos?

- Si, si. Iso é o que esixiriamos a un paxe -responderon cada vez máis entusiasmados os tres.

- Pois dicídeme, queridos Reis: ¿hai alguén que queira máis os nenos e os coñeza mellor que os seus propios pais?

Os tres Reis miráronse asentindo e empezando a comprender o que Deus estaba a planear, cando a voz de novo se volveu oír:

- Posto que así quixéstelo e para que en nome dos Tres Reis Magos de Oriente todos os nenos do mundo reciban algúns regalos, EU, ordeno que en Nadal, conmemorando estes momentos, todos os pais se convertan nos vosos paxes, e que no voso nome, e da vosa parte regalen aos seus fillos os regalos que desexen. Tamén ordeno que, mentres os nenos sexan pequenos, a entrega de regalos se faga coma se a fixesen os propios Reis Magos. Pero cando os nenos sexan suficientemente maiores para entender isto, os pais contaranlles esta historia e a partir de entón, en todo o Nadal, os nenos farán tamén regalos aos seus pais en proba de cariño. E, arredor do Belén, recordarán que grazas aos Tres Reis Magos todos son máis felices.
Cando o pai de Branca rematou de contar esta historia, a nena levantouse e dando un bico aos seus pais dixo:

- Agora si que o entendo todo papá. E estou moi contenta de saber que me queredes e que non me enganastes



E correndo, dirixiuse ao seu cuarto, regresando co seu peto na man mentres dicía:

- Non sei se terei bastante para comprar algún regalo, pero para o ano que vén xa gardarei máis diñeiro.

E todos se abrazaron mentres, a bo seguro, dende o Ceo, tres Reis Magos contemplaban a escena tremendamente satisfeitos.

Ah! por certo! bota da túa casa ese barbudo e gordo impostor de vermello, que é un artificio consumista e que non lle levou regalos ao neno Jesús!!!!

CONSELLOS PARA ELEXIR REGALOS NO NADAL

Outro ano máis chega a difícil tarefa de seleccionar os mellores xoguetes para os nenos de entre os millóns de posibilidades que hai o mercado.

Trala ilusión coa que compramos os agasallos, ás veces atopámonos con que o neno non fai caso máis que os primeiros días e ao final invádenos un sentimento de non acertar e de afectar ao noso peto.

O neno escribe a súa carta aos Reis Magos e nós, que queremos o mellor para os nosos fillos, queremos compracerlle, pero ao mesmo tempo queremos que mentres xogue reciba estímulos e que lle axude a crecer dentro da súa idade. Así que nos plantexamos a pregunta: ¿como dar co xoguete perfecto que guste ao neno, fomente a súa curiosidade e desenvolva as súas habilidades?

Un bo xoguete non é necesariamente o que o mercado di, senón que é aquel con capacidade para enganchar ao neno, que non lle dá respostas, senón por contra, estimula as preguntas e exponlle problemas para que os solucione. Por iso ofrecemos algúns consellos para elixir este ano os mellores xoguetes para os nenos:

1. Non che deixes influír polos anuncios de televisión: Hai xoguetes que se anuncian moito, pero iso non quere dicir que sexan os mellores ou que vaian captar toda a atención do neno. Non queremos dicir que non os compres, senón que é recomendable que non sexan os únicos que veñan no saco de Papá Noel ou nos camelos dos Reis Meigos. Existen moitos produtos educativos, creativos, científicos ou activos con moito valor, que se poden converter no xoguete do ano para o neno.


2. Ten en conta as afeccións ou os gustos do neno: Os nenos mostran intereses diferentes e son os pais os que mellor os coñecen, e intúen que xoguetes son os máis apropiados para que aprendan mentres xogan. Aínda que cada xoguete proporciona un modo de aprendizaxe, un mesmo xoguete non é igual de efectivo para todos os nenos. Se o neno ten preferencias claras podes orientar os seus agasallos, por exemplo, con xogos de dinosauros, ou manualidades. Pregúntate, ¿cales son as preferencias do neno?, gústanlle os dinosauros, o espazo, as manualidades?.


3. Por que non probas este ano cun libro, multimedia e un xogo, é dicir, un pack sobre o mesmo tema que cultive a curiosidade do neno?. Tanto se optas por dous ou máis soportes sobre un mesmo tema, ten en conta que cada un estimula a aprendizaxe de xeito diferente, e que a súa combinación resulta enriquecedora no neno.


4. Faite as preguntas necesarias para descubrir o que o neno aprenderá: Os nenos cando xogan aprenden, por iso, os xoguetes han de responder a varias preguntas: ¿axúdalle a fortalecer a súa autoestima?, ¿fomenta algunha habilidade ou capacidade?, ¿fomenta o seu motricidad?, ¿ensínalle historia, xeografía, música, ou a súa creatividade?. Busca aqueles xoguetes que lles axuden a expresarse, descubrir o mundo e fomentar a súa imaxinación.


5. Regala libros: Un libro é un excelente agasallo e se ademais acompáñase dunha rutina de lectura xunto aos pais de 10 ó 15 minutos diarios, convérteo no xogo máis interactivo e multimedia do mercado. Un libro contado por un adulto é un excelente punto de xogo no que o adulto pode facer moito polo neno, ao lerllo, gesticular, ou preguntarlle para saber se se decatou, ademais serviralle para aprender moitas cousas. Este Nadal é bo momento para fomentar este excelente hábito, que divirte ao neno, permite interactuar con el e estreitar as relacións familiares. Podes visitar a páxina do recanto do Mik onde atoparás moitas recomendacións de libros.


6. Racionaliza a compra de xoguetes en Nadal e compra xoguetes durante todo o ano: Os nenos non só xogan en Nadal e debemos fomentar o seu xogo durante todo o ano. É conveniente comprar menos xoguetes agora, que non van aproveitar o suficiente, e ir comprándoos ao longo do ano. Se non podes evitar que nestas datas reciba moitos xoguetes, gárdalle uns cantos e vai dosificándollos durante o ano para que os aproveite mellor.


7. Escolle os produtos axustados ao teu orzamento e aos valores que queiras promover: En Nadal prodúcese o momento do ano que máis diñeiro gastamos. Non o pases mal porque non poidas comprar o xoguete máis caro. Existen moitas alternativas de alta calidade e prezo adecuado que tamén se axustan ao teu orzamento.


8. Vixía que o xoguete, libro ou xogo sexa o adecuado para a súa idade: Algúns nenos son máis avanzados para a súa idade e dependen do criterio dos pais para elixir xoguetes de idade superior á que teñen.


9. Considera as suxerencias dos profesores, outros pais, escolas infantís e especialistas do xogo educativo.


10. Acode a tendas especializadas no xoguete educativo, e déixache asesorar polos seus expertos.

Non esquezas que a través do xogo e da estimulación os nenos incrementan as súas potencialidades. Xogar fomenta a capacidade para resolver problemas, o pensamento lóxico, promove a creatividade, activa múltiples mecanismos de aprendizaxe como a memoria e inflúe no coeficiente intelectual, cumprindo un papel fundamental na socialización do neno. Xogar é esencial para o desenvolvemento equilibrado do neno e cara á súa preparación para a súa vida adulta. E recordemos sempre as palabras do especialista en educación infantil Jean Château: "un neno que non sabe xogar será un adulto que non saberá pensar".

Información obtida de http://heliosorienta.wordpress.com/2008/11/26/consejos-para-elegir-regalos-educativos-esta-navidad/

NENOS E ADOLESCENTES DIFÍCILES II

No anterior post falabamos de que moitos problemas dos nenos se formaban cando os adultos tentaban darlles solución

1. Negación do problema para evitar etiquetamento de "familia con problemas"
   
2. Se afronta de modo non adecuado cando se actúa e non se debería actuar


3. Cando si, se debe actuar porque existe o problema pero se actúa de xeito equivocado.

Hai un conto grego que di: "un mulo que esta atravesando coa súa carga de leña un sendero habitual, encontrou o camiño bloqueado por un gran tronco que caira a noite anterior e que obstruía o paso. O mulo, despois dun pequeno momento de desánimo, comenzou a empurrar coaa testa o groso tronco pero sen conseguir movelo nin un centímetro. Decidiu entón aumentar os intentos tomando carreira e dando fortes cabezadas; cabezadas que foron cada vez máis violentos ata que o mulo morreu"

De forma non moi diferente, os que interveñen nos problemas, diante de solucións que se mostran ineficaces, no lugar de sustituilas por outras as intensifica convencidos de que non as aplicaron o suficentemente ben.

En moitas ocasións os problemas poden ser vistos como o froito dunha tentativa errónea e reiterada de tratar unha dificultade. Un caso moi frecuente é o dos alumnos considerados "difíciles", alumnos que a diferenza dos outros parecen non seguir con proveito as clases. Nestes casos a miúdo obsérvase unha secuencia de interaccións ríxidas: fronte ao fracaso escolar do neno, o profesor avisa á familia para informarlle e intenta comprender, e asi decátase de que o alumno, debido ás obrigacións laborais dos pais, pasa moito tempo só.

O profesor, para intentar aliviar as presuntas carencias afectivas do neno, decide dedicarlle a máxima atención, pero, paradoxicamente, mentres máis trata de axudalo con manifestacións de interese, menos obtén en aproveitamento escolar.

Ante os fracasos das súas tentativas, o profesor, no canto de cambiar de estratexia, e disminuir asi a atención, auméntaa. A situación continúa agravándose, ata o punto de que o aproveitamento escolar diminúe alarmantemente e o profesor comeza a dubidar das súas propias capacidades educativas.

En casos como este, basta con convencer ao profesor que abandone a súa táctica e polo tanto dedique ao neno a mesma atención que aos outros nenos, producindo enseguida un cambio. O alumno para volver a obter a atención perdida empezará a buscar ao profesor, ao principio con cousas de pouca importancia e máis adiante en cambio intentando gañar a súa aprobación con melloras escolares. O profesor, neste punto, poderá promover cambios posteriores, premiando e felicitando ao neno polos resultados obtidos.

Watzlawick (1974) afirma que a miúdo, de xeito contrario ao que suxeriría o sentido común, son precisamente as desatencións as que facilitan beneficios reais máis que o seu contrario é dicir, o exceso de atención

NENOS E ADOLESCENTES DIFÍCILES

Andrea Fiorenza, no seu libro "Niños y adolescentes difíciles" sostén que moitos dos problemas de comportamento dos nenos se forman sobre a base de respostas e tentativas de solución que os adultos poñen en práctica. Estas respostas cando non son eficaces, rematan por alimentar a dificultade que deberían resolver. Isto non quere dicir que as dificultades se vaian converter en sempre en verdadeiros problemas de difícil solución. Para que isto se verifique é necesario que sexan satisfeitas dúas solucións:

1. A dificultade afróntase dun modo inadecuado
2. Diante da persistencia da dificultade aplícase máis da mesma solución, aínda que non funcione

En moitos casos necesitaríase actuar pero non se actúa; négase que o problema sexa un problema que haxa que resolver. Nalgunhas familias unha actitude deste tipo podería derivar do desexo de manter a calquera prezo unha fachada social aceptable. Antes de afrontar o problema, evítase, xa que o etiquetamiento de "familia con problema" é visto como algo máis grave que o problema que habería que afrontar. Négase a idea mesma de ter un fillo con problemas, xa que asumila significaría aceptar a idea de non ser pais capaces de ter e educar a un fillo "normal" e sen problemas e compórtanse coma se o problema non existise. O problema simplifícase dentro dunha visión "optimista desesperada", limitada e simple e así a un neno con dislexia considérase que non é un neno cun problema senón como un neno pouco atento no colexio.

Outro caso é cando se afronta de modo non adecuado cando se actúa, e pola contra non se debería. É dicir advírtese de xeito urxente unha dificultade e inténtase remedialo cando non se debería facelo. Non hai dificultade e solo está na cabeza dos adultos e convertemos a solución nun problema. É o caso de segundo a cal, os pais, convencidos que un neno querido e ben educado debe ser necesariamente un neno feliz e sen problemas, esixen ao seu fillo un permanente estado de alegría. Ante calquera momento de tristura do neno, farán todo o posible por "levantarlle" a moral, impedíndolle desta forma ser espontáneo nas súas reaccións e acabaremos facendo dun neno cos sentimentos que os maiores queremos e non outros pero con sentimentos de derrota e poden chegar a converter unha tristura momentánea nun problema duradeiro consecuencia dos pais preocupados máis do necesario.

Finalmente, está o caso de cando realmente o problema existe pero a intervención que se intenta para buscar remedio eféctuase nun nivel equivocado. Así o profesor que non utiliza a súa autoridade senón que espera que o neno realice os seus deberes de xeito espontáneo.

A NECESIDADE DE POÑER NORMAS

Os nosos fillos necesitan pautas e normas para sentirse seguros. Os pais, actualmente, sentímonos confusos e desorientados ao ter que decidir entre seguir a propia intuición, os modelos en que fomos educados e os exemplos que se ven noutros pais e nos medios de comunicación. O resultado é un comportamento contradictorio; resúltanos difícil esixir aos nosos fillos que cumpran coas normas e pautas polas seguintes razóns:

• Asústanos defraudalos.
• Non sabemos ou non queremos dicir "non".
• Non os queremos frustrar,... "xa sufrirán cando sexan maiores".
• Preocúpanos ser considerados autoritarios.
• Non queremos que sufran o que nós sufrimos.
• Compensamos a falta de tempo e dedicación cunha actitude indulxente (e culpable).
• Temos medo ao conflito e ás súas malas caras
• Parécenos que actuamos con egoísmo se impoñemos normas que nos faciliten a vida.

A educación perfecta non existe, sobre todo se a consideramos como un conxunto de normas utilizadas como unha receita; non hai un neno igual a outro nin sequera na mesma familia, así que máis que fórmulas estándar, podemos dispoñer de guías para orientarnos en situacións diversas.

É importante que os fillos teñan a oportunidade de ver que na casa hai outras necesidades: que traballan ou repousan. Teñamos presente algo importante, como reflexión final: esta é a única infancia que terán os seus fillos.

• É importante ser espontáneos, a intuición é necesaria porque son os propios pais os que coñecen mellor aos seus fillos e o modo de axudarlles.
• A nosa empatía, capacidade para poñernos no seu lugar, permítenos entender os motivos que eles teñen para actuar e reaccionar nunha determinada situación e, dende aí, podemos ensinarlles modos de afrontala. E tamén lles ensinamos iso tan importante para a súa vida que é saberse poñer no lugar do outro.
• A coherencia é tamén moi importante porque un ten que crer aquilo que quere ensinar. A contradición entre o que se di e o que se fai invalida a norma que ou ben non se cumpre ou leva á mentira.
• Por iso é tan importante que os pais actúen con seguridade e sen contradicións. É sobre todo cun estilo de comportamento co que os fillos se identifican e ao que imitan. A norma concreta pode ser máis ou menos discutida se se lle transmite unha forma de ser responsable e honesta.
• Non se trata de adestralo, convertelo en algo que desexamos, terá máis éxito se o axudamos a descubrir as súas capacidades, personalidade,..., e el tamén.
• Os castigos, en xeral, teñen poucos resultados, sobre todo as humillacións. Un neno criado nun ambiente de discusións, berros, pelexas, pode que reproduza o que viviu. Os castigos en forma de malos tratos físicos ou verbais, converten o neno nunha persoa agresiva ou, no outro extremo tamén insán, en alguén temeroso con serias dificultades para convivir.

Resumo do artigo de Javier Rodríguez publicado Instituto Superior de Formación y Recursos en Red

A CLASIFICACIÓN DOS CENTROS EDUCATIVOS DA COMUNIDADE DE MADRID

Hoxe estiven en Madrid e comprei "O Pais" e nas páxinas dedicadas á Comunidade atópome cuns resultados dunhas probas de "coñecementos e destrezas indispensables" (cálculo, problemas matemáticos, ditado, lectura e cultura xeral) que llas aplican a todos os alumnos de sexto de primaria.
A proba se pasou en maio a 57.000 nenos de 12 anos de 1208 colexios públicos, privados e concertados ( todos menos un que decidiron obxectar). Quedaron exentos os nenos chamados de compensatoria: inmigrantes que non coñecen o idioma, nenos de incorporación tardía, xitanos que estaban sen escolarozar e nenos con necesidades educativas especiais.
Suspenderon dous de cada cinco nenos.
Nestes resultados non se teñen en conta variables como: a situación do profesorado, a situación do colexio, o absentismo, as condicións socioeconómicas do entorno, a porcentaxe de inmigrantes; só avalían coñecementos.
Os dous colexios que obtiveron un 100% de aprobados foron un público e outro privado. O público tiña unha clase de 6º con 25 alumnos dos cales 7 eran de compensatoria e 3 faltaron ese día; os 15 que realizaron a proba aprobaron. No privado aprobaron os 60 alumnos de 6º, colexio cun alumnado de fillos ou netos de militares ou persoal civil do Ministerio de Defensa; centro sen inmigrantes onde o seu lema é "esixencia de esforzo"
Os dous peores centros son dous guetos con pouco profesorado, por suposto públicos; un co 80% de alumnado xitano e o 20% restante inmigrante, aínda que o profesorado di que este non é o problema senón a situación socioeconómica, cun altísimo nivel de absentismo, nula motivación e normas de comportamento social; no outro non acoden ao colexio xa que os levan ao mercado e se están matriculados é por obriga.

Con estes datos, a Conselleira de Educación, di que "é unha axuda máis para elixir centros" para os pais
Para os sindicatos "é un erro con pésimas consecuencias para os centros que obtiveron as peores notas"

Eu considero:

1. Estas probas deberían servir para a mellora do sistema, do centro e de cada profesor



2. A avaliación require certas condicións



3. No ensino non é posible a comparación, xa que as condicións non son iguais e polo tanto non é posible facer "rankings"



4. Como dixen antes os resultados deberían servir para mellorar. Os resultados sabíanse en xuño; pois aos dous centros con peores notas reducíronlle profesorado en setembro, segundo os seus xefes de estudios.

Segundo a LOE, este curso deberanse pasar, aos alumnos de 4º de primaria, probas similares a estas en todos os centros de España.

O que os adolescentes esperan escoitar

¿De que falamos co noso fillo adolescente? Quizais, o primeiro que se nos vinga á cabeza sexan os berros a causa das notas ou porque a fin de semana chegou máis tarde do habitual á casa. Ás veces, intentar comunicarse cun adolescente en crise é unha das tarefas máis difíciles.
Se nos descoidamos, a nosa relación pode reducirse perigosamente a reconvencions e críticas...
E, non obstante, o noso fillo ten unhas necesidades especiais de comunicación: espera que tomemos a iniciativa.
As cinco mensaxes que a maioría dos adolescentes - o noso fillo tamén - están a desexar oír dos nosos labios son:

1. ORGULLOMENSAXE PRIMEIRA: "Estou orgulloso de ti".
   Con esta frase tan simple, axudamos a construír a autoestima do noso fillo. É probable que lla digamos cando consegue algún éxito, pero un adolescente necesítaa especialmente cando falla. Estamos orgullosos del porque é o noso fillo... e non fan falta máis motivos. E, non obstante, moitos adolescentes de hoxe en día poden non ter a sorte de escoitar esta mensaxe a miúdo.
   Deberiamos estar orgullosos do noso fillo e recoñecelo polo que é e polos esforzos sinceros que fai por mellorar, o sin comparar con outros e sin establecer metas arbitrarias como sacar todo sobresaínte, por exemplo. Sentirse orgulloso dun fillo non debería ser polos puntos anotados nun partido de baloncesto, por exemplo, nin das notas conseguidas.
   Pode que resulte difícil estar orgulloso dun fillo cando toma decisións equivocadas ou cando falla. Non obstante, nunca, nunca, debemos permitir que se esfume o cariño. Cando falle, non diremos: "non chegarás nunca a ningunha parte". Un simple descoido e catro ou cinco palabras poden chegar a ferirlle profundamente. No noso fillo adolescente fan o efecto de: "estou desgustado contigo como ser humano".


2. AQUÍ ESTOU
   MENSAXE SEGUNDO.
   "Podes acudir a mi para que che faga falta; sempre estarei aquí para escoitarte".
   Un adolescente dá moita importancia a poder acudir aos seus pais cando existen problemas; aínda que exista rebeldía, nos momentos difíciles necesita ter unha seguridade: "os meus pais están aí". Non obstante, se non lle poñemos atención cando o está a pasar mal, lle estaremos a dar unha boa razón para que se apañe por si só e busque consello e axuda noutros lugares.
   Hai que escoitalos, sen querer falar e pontificar continuamente. Así, deixamos claro ao noso fillo que: "Es importante para mi", "preocúpome das cousas nas que ti estás interesado", "gústame escoitar as túas ideas e opinións". Escoitar con atención tamén estimula o desexo de falar dos fillos. Constrúese un ambiente de respecto e afecto mutuo.


3. COMPRENSIÓN
   MENSAXE TERCEIRA: "Quero comprenderte"
   Ás veces, é frustrante ser pai. Continuamente oíndo os prexuízos dos quinceañeros que afirman que somos unha xeración antiga e que non os comprendemos... Non hai dúbida; é difícil comunicarse cos adolescentes.
   Moitas veces, cando o noso fillo nos acusa de que non lle comprendemos é tan só un xeito de defenderse.
   Confunde "non comprender" con "non estar de acordo", polo que non habemos de deixar que nos manipule. Se nos acusa de que non lle comprendemos, habemos de dicir ao noso fillo que nos axude: "Quero comprenderte, cóntame máis, que sentes "... ".
   Se temos a sospeita de que o único que acontece é que simplemente non estamos de acordo con el, podemos repetir o que nos di, os seus argumentos, as súas ideas, ata que se dea por satisfeito e entón: "Ves que comprendo o que queres dicir e por que; se non é así, quero chegar a comprendelo. Pero paréceme que o noso problema non é de falta de comprensión senón de falta de acordo".


4. CONFIANZA
   MENSAXE CUARTO: "Confío en ti".
   Contar coa confianza dos seus pais é importante para un adolescente. "O máis daniño que me dixeron os meus pais na miña vida foi que nunca poderían volver confiar en min".
   O noso fillo necesita que lle digamos que a nosa confianza nel se desenvolverá gradualmente na medida en que adquira novos coñecementos e experiencias nesas situacións que requiran a confianza. Non podemos pretender que o noso fillo de quince anos conduza un coche - á parte de que é ilegal - porque non ten a experiencia necesaria que nos permita confiar no seu bo xuízo.
   Pero hai outra razón pola que nos custa tanto aos pais confiar nos nosos fillos. Coñecémonos ben a nós mesmos e, seguramente, experimentamos de primeira man todos os riscos, situacións e perigos desta etapa. Sabemos qué doado é ceder ás presións do ambiente cando non se está preparado. Isto prevennos de dar aos nosos fillos unha confianza sen límites.
   De feito, non estariamos a facer ben o noso traballo de pais se permitimos que os nosos fillos se atopen en situacións onde o grao de risco é máis elevado que o seu nivel de madureza.


5. CARIÑOMENSAXE QUINTA: Quérote".
   Ás veces, podemos perder moitas oportunidades de expresar amor e cariño - e de recibilo - só porque non nolo habemos propostos como un obxectivo consciente. E, non obstante, é a mensaxe máis importante que rapaces e rapazas queren oír dos seus pais.
   O amor é o ingrediente esencial dunha familia sa. Un quéroche", dito en voz alta e a miúdo, axúdanos a saber quen somos e por que nacemos. Cando un adolescente non está seguro do amor dos seus pais, as outras catro mensaxes anteriores non significan nada. Necesitan que lle digan que os queren e que llo demostren. ¿Como poden estar seguros de que os queren se nunca lleso dixeron? ¿Como poden estar seguros se os seus pais nunca pasan o tempo con el?
   O xeito de demostrar o amor a un fillo deletréase con estas letras: T -I - E - M - P - O. Darle regalos, provelo de comida e roupa, mostrarlle cariño doutras maneiras está ben, pero tamén hai que estar disposto a perder tempo co noso fillo adolescente: ir de pesca, ir de tendas xuntos...
   Relacionarse, comunicarse, custa traballo. Isto acontece no matrimonio, na amizade... e na relación entre pais e fillos. Cun adolescente custa máis, porque crece e gaña máis independencia constantemente, e por iso pode chegar a frustrarnos. Non deixemos que aconteza na nosa familia.

Artigo obtido de: FAMILIAE Psicoterapia

NON É VERDADE (manifesto pedagóxico)

O equipo da rede IRES (Investigación e Renovación Escolar) invítanos a asinar un manifesto onde mostran a profunda preocupación pola difusión de crenzas sobre a escola española que distorsionan gravemente a realidade, xeneralizando unha forma de pensar segundo a cal se di que na escola se ensinan poucos contidos, se fan actividades irrelevantes, os niveis de esixencia baixan, os alumnos e alumnas son peores cós de antes e hai “moita pedagoxía” e pouca ensinanza.


Se queres ler o manifesto pica:

Se queres asinar o manifesto: